reeks 1: vorige week was ‘t opendeurdag. Ik heb hier een paar fotokes, niet te veel, vermits ik daar zelf nogal actief bezig was. (Dat begint echt een probleem te worden,hé, door aan alles zelf mee te doen, krijg ik een tekort in foto’s…)

reeks 2: dus…vermits ik niet alles zelf kan doen, roep ik hier en daar hulp in. Geniet hier van deze wondermooie fotoreeks van academie-docente Inge D’Hulster die met haar studenten het Rainbow Trees heeft verwezenlijkt.

reeks 3: tot slot heeft deKunstacademie ook een kunstwerk gemaakt voor het Baken dat dit weekend zijn  20ste verjaardag vierde en terwijl de plannen voor het nieuwe Vlot voorstelde en de eerste steen presenteerde, allez soit, ‘t was feest in het Baken dus. Een paar kiekjes. Niet te veel. Ik ben niet lang gebleven. ‘t Was zondagmorgen…dan ga ik na mijn opdrachtjes graag rap terug naar den Braven.

We zijn gewoon! Luduvudu brengt gewoon schade aan onze hersenen aan. Het zijn gewoon onze hersenen:

HLN van vandaag 4 juni 2012 p. 7:

Studie met MRI-scanner bewijst: Liefdesverdriet groter bij vrouwen omdat hun hersenen anders reageren. Prof. Ter Horst wil ‘weldra’ bovendien bewijzen dat ernstig liefdesverdriet permanente veranderingen in de hersenen toebrengt. Schade wil hij het niet noemen, maar ‘dat limbisch systeem blijft een tere plek’.

Een tere plek.

Zelfs de Kriebel zou de littekens van het hart niet mooier kunnen omschrijven. In ‘t Engels hebben ze daar ook zo’n mooi woord voor hé, voor littekens: scars. Als je dat langzaam uitspreekt, voel je die scars recht door je hart snijden.

ps. neen, no worries, no problems met den braven, ik ben gewoon zo’n secundair mens dat ik me nog precies, maar dan ook heel precies kan herinneren hoe mijn eerste luduvudu op mijn 16de aanvoelde. Het zullen mijn hersenen zijn. Smile.

“De inspanning loopt zo van ons gezicht af.”

***

‘t Was nogal een adventure…de haventriathlon. We waren met zijn allen veel te vroeg te plaatse, Braven, vriendinnekes en ik. We hadden tijd over, tijd die Braven en ik hebben benut om te doen waar we specialist in zijn: het elkaar nerveus maken. Gelukkig kwam op een bepaald moment toch het verlossende startschot. (En was de missing chip net op tijd terecht.)

Nu, voor een aantal deelnemers was dat startschot niet zo gelukkig. Het water aan de start was voor velen veel te ondiep, de ondergrond voor een aantal pijnlijk scherp, de arrivé zeer bloederig. Nu, Braven die de triatlon op zijn eentje deed. En ons zwemmende C-girltje kwamen zonder kleerscheuren of zere voeten veilig terug uit het water. Oef. En eens Braven levend terug uit het water was, kon ik ook eindelijk wat rustiger worden. (Hij kan echt niet zwemmen…).

Toen ons C-girltje verrassend vroeg uit het water kwam en ik verrassend vroeg mocht beginnen fietsen, werd ik zelf enerzijds rustiger, anderszijds heel erg…opgewonden, actief, adrenaletisch, hoe zou ik het noemen??? Kijk, deel van mijn zenuwen waren gestuwd door faalangst. Ik ben het al redelijk gewoon om de laatsten binnen te komen op wedstrijd…maar ik wou ten alle tijden vermijden dat ons lopertje als allerlaatste zou moeten starten. En ik ben een trage fietser…Dat ons zwemmertje zo rap uit het water was, gaf mij wat meer speling. Snappie? Ik was dus enerzijds geruster, anderzijds…

Ik heb gefietst alsof mijn leven ervan af hing. Door de haven, over het brugje, voorbij Cewez…Braven had gezegd dat ik aan de Herdersbrug ongeveer in de helft was. Man, wè en wat was die helft ver. En wind dat er was. ‘t Schijnt dat ‘t wind achter was richting Herdersbrug maar het voelde mij als windop aan. De luchtweerstand zeker? Door mijn snelheid aangewakkerd??? Ik werd een paar keer voorbij gefietst door een paar individuenen maar kon niet inpikken. ‘t Ging me allemaal wat te snel.

Toen ik in volle vaart Lissewege op mijn tempo binnen vloog, kwam ik plotseling in Parijs-Roubaix terecht. Kasseien! Die heb ik op het gemak genomen. Dan weer volle vaart vooruit. Tot voorbij Ter Doest. Deju…Ter Doest is ver van de Herdersbrug. Een madammeke vliegt mij opnieuw voorbij en ik mee. Rechtoe, rechtaan. Maar toen we plots aan de brug waren, was zij ‘een beetje’ sneller in de korte bocht en stond ik er weer alleen voor.

Via ‘t water terug naar Zeebrugge. Daar ontdekt dat ik even ervoor wind achter had gehad. Terug gekoppeld naar mijn tweede schijf. Bij mezelf gedacht dat het daar wel echt mooi is om te fietsen. Terwijl gestampt. Gestampt. Gestampt. Man, ik was trots op mezelf. Don’t give a damn about mijn resultaten. Ik mag als allerlaatste binnen komen. Dit was echt fun!

Waarom doe ik dat niet méér? Mezelf naar die hartslagzone brengen waar je, je weetjewel, je zo euforisch, dinges voelt…???

Plots merk ik dat er een in mijn wiel hangt. Ik laat me niet kennen. Ik stamp verder. Hard.

Einde vaart. We worden gekruist door een groepje op terugweg. Arrivé, dacht ik. Nog een stuk windop en ik steek me netjes weg achter dien die zich daarnet achter mij weg stak. Als ik op den arrivé merk dat het niet den arrivé is maar een oprit en een keerpunt zakt de moed mij eventjes in de schoenen. Nog een kilometer of 4 zegt mijn volger. En ik besluit hem opnieuw efkes te volgen. Op een bepaald moment. Op het moment dat ik dacht dat het niet meer kwam, rijden we plots terug het havengebied in. Er komt dus toch nog een arrivé vandaag! Het laatste tandje, het beetje iets komt ergens uit en ik zet de laatste sprint in. Mijn volger volgt niet mee. Ik fiets mijn laatste kilometer tot er niets meer van mezelf overblijft. Rem aan de finish. Parkeer de fiets. Waggel naar de C-loper die dan aan haar 5 km mag beginnen. Als een van de laatste maar niet de laatste. Doelstelling bereikt. Na een goed half uur of zo, lopen we met zijn drieën over de finish.

Met dank aan de Kleine Braven die voor 20 euro bonnekes heeft gekocht en met dank aan PSA die den Braven met vanalles, onder meer met bonnekes heeft gesponsord, trakteren we onszelf met een paar flessen cava. Iemand brengt ons broodjes. En nog meer bonnekes.

Later op de avond volgt champagne en sushi in de tuin. En het absolute voornemen: volgend jaar terug, zeker weten!

Anyway…weet je wat ik ga eten vanavond? Vissoep. Van Heist. Gebrouwen op het Heldenplein. Afgehaald door opa, den Braven en de Kleine Braven die terwijl een paar fotokes heeft genomen. Kwestie dat mama in haar zetelke kon blijven zitten…

Hier de foto’s van de DuoSprint aan de Laguna van vorige woensdagnamiddag 30 mei, met in de hoofdrol de Ramskapelle boys en onze Kriebeldochter en haar Vriendinnke, samen noemen ze zich ook de beugelbekkies, al doet dat woord hen straf onrecht aan.

Ik heb in een onbewaakt overenthousiast moment mezelf samen met twee c-girls ingeschreven voor de Haventriathlon van morgen. Ik heb daar al heel veel spijt van gehad. Maar soit, a man had to take the consequence of his actions, en so does de woman, dus morgen gaan we voluit voor een stijlvolle laatste plaats, een boeketje bloemen en een zoen aan de finish. En champagne, of course. En amusement.

Ondertussen…vermits de vip-avond van het fotofestival is afgelast, ben ik nu niet in het casino maar wel thuis. Ik heb net nog een tekst doorgemaild naar iemand aan wie ik dat had beloofd voor ‘t weekend. Deadline min of meer gehaald…

En ik heb hier voor jullie de eerste van een reeks foto’s van de voorbije week. Speciaal voor alle triatleten op de vooravond van de Haventriathlon…hier zijn de foto’s van de Poldertriathlon. (dubbelklikken op de hoofdfoto hierboven hé)Ook te zien via de Tam-Tam Knokke-Heist pagina op facebook. Enjoy…

En zo ziet ‘de trap’ van de Haventriathlon er uit (foto gestolen van de facebookpagina van de havenvoorzitter)

I really hate feestdagen in het begin van de week.
Met dank aan pinkstermaandag hol ik nu al de hele week overal achterop, met als ultieme straf, op de haventriathlon van morgen na, heel ‘t weekend doorwerken… ‘sip stressy gezichtje’.

Leuke kriebels en foto’s volgen, maar nu nog niet…

De Kriebel is niet echt een plaats om politiek te gaan bedrijven en ik zal dat ook niet veel doen, zeker niet als we de oktoberperiode zullen naderen, maar nu mag het nog wel, denk ik. Ik peins dat het héél spannende gemeenteraadsverkiezingen zullen worden in Knokke-Heist. Neen, ik peins niet dat een andere partij dan de Gemeentebelangen de meerderheid zal halen. Gezien een stuk van de oppositie van vandaag, de Open VLD, zich met de Gemeentebelangen heeft verenigd, blijft er niet veel ruimte voor gematigd oppositie voeren over. De NV-A maakt zich wel met mondjesmaat meer en meer bekend in Knokke-Heist en zij zullen wel een paar stemmen of zetels halen maar een meerderheid zou een wereldwonder zijn. Andere partijen zijn nog niet gestart – toch niet bij mij – met het overstelpen van info en namen en programmapunten en plannen voor oktober 2012. Het is nog beetje afwachten dus wie of wat waarmee uit de bus zal komen. Desalniettemin …zullen het zeer spannende verkiezingen worden. Nu de Gemeentebelangen een spiegellijst heeft voorgesteld, een twee kolommen lijst die aan de ene zijde wordt getrokken door onze burgemeester himself en aan de andere kant door zijn rechterhand eerste schepen Maxim, staat de schepen weliswaar pal naast zijn burgemeester maar toch pas op een 17de plaats, beide gevolgd door respectievelijk de ouwere en nieuwere gediende, oudere en jongere kandidaten, nu al populaire en eerder ongekende namen, mannen en vrouwen,verspreid op de lijst. Zelfs voor een traditioneel Gemeentebelangen-stemmer zou deze verkiezing een heel bewuste verkiezing kunnen worden. Wie wil jij in jouw gemeenteraad? De campagnes zullen intensief zijn. De verdeling achteraf hard. Het amusementsgehalte om ernaar te kijken vanaf de zijlijn, hoog. Let the games begin!

Ondertussen heb ik hier wel iets moois om naar te zien. Een Flame-filmke dat ik tijdje terug tussen de soep en de patatten heb gemaakt,

zonder woorden heel veel verhaal.