Maandelijks archief: januari 2012

Hart voor het Rode Kruis

Kijk, dat zijn nu een keer mensen naar mijn hart, de mensen van het Rode Kruis. Die altijd en overal zijn als wij aan het sporten zijn, of aan het feesten, of aan het kweetnietwadden.

Zaterdagavond ben ik na de nacht van de sport, nog eens binnen gewipt op de receptie van het Rode Kruis en ik was daar zeer welkom, ik ben heel blij dat ik daar nog eens ben langs geweest en ik kan niet meer zeggen dan dat we met zijn allen moeten bloed geven.

Bij deze dus oproep: geef bloed, 2 februari in De Vonk, 16u30-20u of 6 februari in het parochiezaaltje van Westkapelle, 16u-19u.

de vlammekes van Flame

Friends en ‘ouwe volgers’ zijnde volgers van mijn blog op mijn vorige locatie www.bloggen.be/christelbedert (altijd plezant om daar een keer te gaan kijken) weten het al: ik ben ook virtueel communicatief betrokken bij de ngo Flame vzw, een brandwondencentrum opgericht in Burkina Faso door een dorpsgenoot hier @ home. Sinds deze morgen (in feite, sinds ergens net voor middernacht gisterenavond) is de website www.ngoflame.be actief, net op tijd, want volgende week donderdag vertrekken de vlammekes alweer naar Burkina om er te gaan opereren en het is de bedoeling dat ik tijdens hun verblijf ginder via via wat nieuws sprokkel en verzamel, voor ons en voor hen voor het archief, maar ook voor de familie en vrienden die toch graag weet hoe ze het ginder stellen.

Gedichtendag – dit blijft mijn favoriet

Siberië – Bart Moeyaert

Geef me je jas
van bont van teddyberen.
Sla je arm om me heen
en al je winterkleren.
Zoen me tot ik warm word.
Zoen me tot ik spin.
Trek je eigen huid dan uit,
stop mij eronder in.
Sus me met je hartslag.
Wij ons wij ons wij ons.
Maak van dit veel te grote bed
een heel klein fort van dons.

Uit: Verzamel de liefde.
©
Antwerpen, 2003

Een retourtje Parijs

Avond

Ik ben wat rustiger dan ik al ben geweest vandaag. Zal wel te maken hebben met de chocoladen ijspralines – twee stuks – die ik net heb binnen gewerkt.

Ik heb vandaag een redelijke porties stress gehad, maar ik kan je verzekeren, de man in het treinloket heeft er nog vele meer gehad. Ik moet toegeven, ’t was niet express, maar ik was ook niet de meest makkelijkste klant. Het leek wel een examenvraag die ik hem oplegde:

Mijnheer, ik heb vijf ticketjes nodig van Knokke naar Parijs, en terug. We zijn met vijf, twee volwassenen, twee kinderen, een van negen en een van twaalf, en een senior die extra reductie krijgt omdat hij zijn leven lang bij de post gewerkt heeft.

Can we make it more difficult???

(ik heb het trouwens ook difficult gehad om binnen te geraken in ’t station, al de draaideuren zijn daar zowaar half aan dingelen geslagen) Soit.

Drie kwartier heb ik aan het loketje gestaan. Toen was het twaalf uur en ben ik weggegaan omdat ik de negen en bijna twaalf jarige moest afhalen van school. (allez van bij ’t vriendinneke waar ze naartoe waren gegaan omdat ik te laat was)

Om 14u15 ben ik terug gegaan. Naar ’t station.

Als bij wonder liggen de tickets nu hier op mijn bureautje klaar om geconsumeerd te worden. Ik moet er ook bij vertellen dat om 14u15 ik eerst onder mijn voeten heb gekregen omdat ik een kwartier te vroeg was dan dat ze me hadden opgelegd. De man in het loket had mij immers gezegd (niet gevraagd) terug te komen om 14u30 omdat het toen kalm ging zijn aan ‘t loket. Ik moet er ook bij vertellen dat de meneer die mij om 14u15 nadat hij mij onder mijn voeten had gegeven, omdat de trein net binnen liep, mij heel rustig, adequaat en voorbereid heeft geholpen, zodat wij nu met ons vijven samen heen en terug wel een 120 euro minder betalen dan was ik op het voorstel van het reisbureau ingegaan.

Nu in het reisbureau hebben ze ook al stress gehad met mij.

Forgive me hé, maar ik ben al meer dan tien jaar niet meer in Parijs geweest, ik wil naar Parijs, Braven wil naar om het even waar maar niet thuis carnavallen, Stanny wil de Champs-Élysées zien omdat de Tour daar aankomt, Daphné wil shoppen in de Parijse editie van Abercrombie & Fitch, en opa heeft op zijn 77ste nog nooit Parijs gezien en wilt een keer Parijs zien. We zijn een bont gezelschap met special needs…en dat heeft zo zijn gevolgen. Eerst wou ik een familiekamer en een kamer apart voor opa. De meiskes van ’t reisbureau wilden zich eerst komaf mee maken door mij een brochure in mijn handen te duwen. Easy come, easy go…bij mij niet zulle. Als ik een brochure wil, dan vraag ik een brochure. Als ik een hotel wil, dan moeten zij een voor mij boeken. Toen ze dat door hadden, hebben ze zowat elk hotel afgemaild en toen gezegd dat dat eingenlijk feitelijk bijna niet te vinden , en dus onvindbaar was, een familiekamer in ’t centrum. Ze waren zelf niet op het idee gekomen om een alternatief voor te stellen. Sommige mensen hebben echt die commerciële reflex niet hé, ik zou ze soms willen door elkaar schudden. Ik heb ze nu een dubbel en een triple gevraagd, en benadrukt dat ze moeten blijven zoeken tot ze een vinden en niet stoppen na één njet en mij niet mailen met de vraag of ze moeten verder zoeken.

…het reserveren van een paar dagjes Parijs…zeer lastig parcours.

Conclusie: zoals ik al heb gezegd op facebook, zoals de voorbereidingen van mijn trip naar Parijs nu lopen denk ik dat of de Thalys zal onstporen, of de Eifeltoren zal instorten, of opa zal verdwalen op weg naar de Moulin Rouge. (of in de Moulin Rouge zoals mijn friends reageerden)

(als je dit grappig vindt, weet dan dat ik je te pakken heb met een paar trucks, geleerd van den dieter en den philippe)

Kriebel becommentarieert de nieuwste reistrends

Soms maakt de gazet lezen mij echt blij. Neem nu de vakantiekrant bijlage van HLN gisteren, in se twaalf bladzijden publi voor het vakantiesalon in Antwerpen, maar ik lees dat graag zo’n  dingen. Lezen over reizen brengen me zelf een beetje weg. De publi geeft een overzicht van reistrends anno 2012. Wat mij inspireerde tot het geven van een beetje commentaar.

Trend 1 – ‘duurzaam reizen. ‘local home stay’ Je logeert bij een familie en schuift ’s avonds aan aan tafel. Onvergetelijk.’

Gimme a break. Dat vind ik nu echt het toppunt van uitlachtoerisme. Als toerisme bevind je je altijd in een vreemdsoortig machtige positie. Als kind van de Knokse zee, grootgebracht al werkende tijdens alle vakantiedagen, heb ik geleerd te lachen naar de toeristen en hun een fijne tijd te bezorgen. Niet op de manier dat Hot Marijke haar klanten een fijne tijd bezorgt natuurlijk, anders, door hen een zorgeloze vakantie te geven. Maar een hart voor toeristen had ik niet echt. Ze waren voor mij en zijn nog voor vele mensen die in het toerisme werken een soort van noodzakelijk kwaad. Got bespare me ervan dat ik hen nog had moeten meenemen naar huis ook. Vandaar waarschijnlijk dat ik niet graag logeer in een b&b. Want dat is wat het is die local home stay, een vorm van een stay in een b&b. Laat het ons eerder een local fake stay noemen. Doet me terug denken ook aan  de indianen in Arizona. Ik weet niet of ze daar nog zitten in klassieke klederdracht in hun wigwam langs de kant van de weg, maar 20 jaar geleden zaten ze daar wel. En mijn vriendin wou absoluut niet stoppen. En gelijk had ze want faker kan een wereld niet zijn. ’s Avonds plooiden ze hun wigwam op en gingen ze gewoon terug naar hun townships in hun huis tv gaan kijken en slapen. Stel je voor dat daar ook nog toeristen zouden moeten entertainen. Neen…duurzaam reizen. Laat maar. Het enige wat je ermee doet is kapot maken wat de mensen hebben, hun authenticiteit.

Trend 2 – kamperen. ‘staat volledig in teken van slow travel, onthaasten en ontstressen doe je het best in de vrije natuur.’

What a joke. Ik denk dat de ‘echte kampeerders’ onder ons, waar ik mezelf voor alle duidelijkheid niet echt bij reken, hier in de lach van hun leven schieten. Dat kamperen slow travel is, helemaal akkoord. Onthaasten en ontstressen, helemaal juist. Maar in de vrije natuur???? Dat is zo goed als nergens meer toegelaten. En de vakantieparken à la Vacansoleil, waar ik voor alle duidelijkheid héél graag mijn vakanties in doorbreng, die kan je moeilijk vrije natuur noemen.

Toch is kamperen mijn alleralleraller meeste lievelingsvorm van reizen. Meer daarover in volgende travelkriebels. Ik moet het hier ook niet te lang maken.

Trend 3 – social travel. ‘vandaag vertrek je niet zonder eerst je smartphone in te pakken’

Guilty. Ik kom mijn huis niet meer uit zonder laptop. Zelfs op de camping, in mijn halfvrije natuur, ’s avonds buiten met mijn deken om mijn benen geslagen, de sterrenhemel boven me en het geluid van een stromend riviertje of een klotsende zee dichtbij…zalig om dan te zitten schrijven of te feeceboeken met friends all over the World.

Trend 4 – op reis met de tweewieler

Been there, done that. Maar…not my cup of tea. Op vakantie wil ik rust, natuur, cultuur en gastronomie. Sportief zijn hoeft voor mij niet. En al zeker niet in de Ardennen, zoals in HLN hier wordt aangegeven. Bergop, bergaf…laverend tussen de auto’s ook nog meestal. Als ik al eens op fietsvakantie zou gaan, zou ik kiezen voor Nederland, lekker plat, en dan nog liefst zo geregeld dat ze telkens mijn bagage achter brengen. Ben ooit eens met Den Braven, op een moment dat de kinderen met ’t school een paar dagen weg waren een paar dagen naar de Limburg gaan fietsen. Ik had een hotel geboekt met een bon ‘luxe hotels aan goedkope prijzen’. Niet doen hé dus. Het prijsverschil met de ‘rack rate’ was 5 euro en de nabij gelegen fietsroutes liepen doorheen het industriegebied van Genk. No, no, geef mij maar mijn caravantje in Maboge en de Ourthe om naar te kijken.

Trend 5 – Europa’s hotspots met het cruiseschip

Yes please. Je zou kunnen denken dat ik, iemand die elk jaar na de winter snakt naar het groen rondom haar caravannetje en ik, iemand die na 5 minuten in een bootje zeeziek word, niet voor een cruise te vinden zou zijn. Mis poes. Vooral nu, nu de sector zo’n harde klap gekregen heeft met het ongeluk in Italië, ga ik het cruisen nog meer promoten. Al moet ik toegeven dat ik niet echt sta te springen om met een massa groot cruiseschip mee te varen. Wat ik wel eens héél, héél, héél graag zou doen, is meevaren met een cargo-cruise van CMA CGM, recht van Zeebrugge de hele wereld in. Wat ook op mijn planning staat voor 2012 of 2013 is een retourtje Hull met P&O en tussenin de ontdekking van Noord-Engeland.

Trend 6 – Naar het einde van de wereld

Thanks but no thanks. Australië, Nieuw-Zeeland, Congo of Alaska…laat ons zeggen dat mijn reisgezellen te veel last van mij zouden hebben. Ik ben niet zo avontuurlijk aangelegd en daarbij…een mens kan dromen en verlangen, maar het is altijd handig dat je droomt en verlangt naar iets waarvan er een kans is dat je het kan bereiken. Australië voor mij is out of reach. Hawaï daarentegen… daar heb ik een friend wonen. Die zou misschien wel voor logement kunnen zorgen. Dan doe ik terwijl ook aan local stay en ben ik dubbel trendy. En Burkina Faso…maar da’s een ander verhaal.

Trend 7 – culinaire citytrip – Reizen voor foodies – ‘De Bourgondiër reist naar culinaire bestemmingen.’

Especially for me! Deze trend is voor mij uitgevonden. Daar waar braven en ik aan ons caravantje het liefst een uur of twee zitten te kokkerellen ’s avonds (inherent aan slow travel is ook ons slow cooking) is een gastronomisch dingetje één reden waarmee je me in een hotel zou kunnen krijgen. Laat ons dat dan nog combineren met een citytrip en ik word helemaal extatisch. Want hoezeer ik ook hou van mijn European camping, af en toe heb ik de stad nodig als tegengif.

Trend …hè, een artikel met zeven trends. How bizar.
Dat was ’t dus. Ik beloof in de toekomst nog veel kampeerkriebels.

Sas van Gent in Zeeland

Hey, jullie weten al (iedereen behalve de nieuwtjes hier) dat ik af en toe eens ‘buiten mag’. Zo ben ik de voorbije twee jaar al een paar keer op bezoek geweest bij onze noorderburen. Dit weekend stond in De Zondag een korte repootje over mijn kort bezoekje (ben niet lang kunnen blijven want ik ‘moest’ de volgende dag naar New York) aan ’t Sas van Gent en Terneuzen. De korte tekst stond in De Zondag dus maar hier is er plaats (joepie!) voor een meer uitgebreide verslag. Onthoud twee dingen vooral: restaurant Bottles, call me en ik ga direct terug mee. En het terras van het Portaal van Vlaanderen. Daar is het nu nog wat te koud voor maar dit voorjaar zeker eens doen.

Ah ja…en er zijn ook foto’s. You know how it works hé. Dubbelklikken op de foto en je bent vertrokken.

De verborgen plaatsjes van ’t Sas van Gent en Terneuzen

Natuur en water zijn de twee troeven van Zeeland. Maar de met ons Vlaanderen aangrenzende provincie heeft ook meer dan één verborgen cultuurhistorisch plaatsje. Wij trokken een dag op de wandel in ’t Sas van Gent en Terneuzen en ontdekten er best wel aardige plekjes in het thuisstadje van Annelies, de lieve kleine meid uit Louis Neefs’ Sas van Gent in Zeeland.

1. In het bolwerk van Sas van Gent

We beginnen onze dag in Sas van Gent met een wandeling onder leiding van gids Harry van de Voorde. Hij vertelt ons honderduit hoe ’t Sas van Gent ontstond met de bouw van een sluis op weg naar Gent in de jaren 1500 , hoe die was net klaar voor het begin van de 80-jarige oorlog en toen in 1563 in brand werd gestoken kort nadat de eerste lading haring door het sas was versast. Onder de parking van het Keizer Karelplein bevinden zich nog oorspronkelijke sluizen zoals ze door Karel de Vijfde in gebruik werden genomen. Het sas zelf is nu een sfeervol jachthaventje maar als je over de brug even doorstapt kom terecht op de Antiekhaven een pleisterplaats voor antieke boten waar altijd wel een stukje zeevaarthistorie te zien valt. De wandelpaden nodigen uit voor een fikse wandeltocht maar wij volgen de weg langs het water. Wij worden binnen gezogen in Het Kerkje, een voormalig kerkgebouw van de Nederlands Hervormde Kerk maar nu het  kantoor van een communicatiebureau Recht door Zee, annex woning met tentoonstellingsruimte in de tuin, een hemels mooie plaats. Als afsluiter van de historische wandeling neemt Harry ons mee in het Bolwerk, een van de restanten van de versterkte omwalling die ’t Sas van Gent in vorige woelige eeuwen rond zich had, een waaier van gangetjes, kruitkamers en opslagruimtes, alleen met gids te bezoeken maar echt de moeite waard. www.vvvzeeland.nl

2 . Naast de luchtcompressor van de suikerfabriek

Onze wandeling zit er op maar Harry laat ons niet gaan eer we het Industrieel Museum Sas van Gent  hebben bezocht. In het Sas van Gent rondstappen is immers gelijk aan een stap zetten in de  Toeristische Industrie. Het Industrieel Museum Sas van Gent geeft een beeld van de opkomst van de industrie in Zeeland aan het einde van de negentiende eeuw. Van suikerbiet tot kristalsuiker, het vervaardigen van glas, meststoffen en textiel, de voedselproductie en visverwerking, in het museum zijn er talrijke artefacten, getuigen van deze oude industriële bezigheden te zien. Blikvanger is de stoomaangedreven luchtcompressor van de oude suikerfabriek en die krijgt tegen 2013 een plaats in het gloednieuwe Industrieel Museum Zeeland. “Het nieuwe museum zal vorm krijgen in de voormalige suikerloods in Sas van Gent,” vertelt Harry zelf voortrekker van het museum. Hij heeft hard gelobbyd voor de realisatie van het toekomstige doe-museum dat er zal komen met Europese steun en in samenwerking met Miat. “Een van de doelstelling wordt het mobiliseren van de schoolgaande jeugd voor een toekomst in de industrie. De maatschappij heeft ambachtslui te kort.” Industrieel Museum Sas van Gent, Kerkhoflaan 5, open op afspraak. 0031 115 451 453 www.heemkundigekringsasvangent.nl

3. Aan tafel van restaurant Bottles

Harry zet ons als afsluiter van ons bezoek aan Sas van Gent af in Restaurant Bottles in hartje van de stille stad. Vanavond volgt er nog een culinaire stadswandeling in Terneuzen waar een gids ons zal leiden langs de mooiste plekjes van Terneuzen en ons terwijl drie gangen zal laten proeven telkens een verschillend restaurant. Maar voor de lunch blijven we nog even in ’t Sas, in Restaurant Bottles, winnaar Zilveren Oester 2010 en Zeeuwse Publieksprijs van de Benelux Restaurant Week 2011. De ragout van asperges met gepocheerd hoeve-eitje, zeekraal, zalf van doperwten en zomertruffel behoort tot de lekkerste die we al geproefd hebben. De Vlaamse zuidenwind heeft de Zeelanders verleid tot een Bourgonische levensstijl waar wij, de bezoekers, graag van meegenieten. Bottles, Gentsestraat 12, Sas van Gent, 0031-115 451853 www.restaurantbottles.com

4. Op de piste van Snowbase skiën

Na de lunch worden we uitgezonden richting Terneuzen.  Eerste stop: snowbase, waar van in putje winter tot in hartje zomer geskied kan worden door alle leeftijden. “Vergelijk het met fietsen,” vertelt Quality Manager Ali Samet. “Hoe vroeger je het leert, hoe makkelijker het wordt.” De lessen sneeuwgewenning starten al vanaf drie jaar maar met zijn drie liften, piste van 220 meter lang en helling van 28% valt de piste ook in de smaak bij ervaren skiërs, snowboarders en freestylers. Ali gaat er prat op aan zijn gemiddeld 10.000 bezoekers per maand ‘de beste sneeuw van de lage landen’ te bieden, anders dan in de bergen, wel te vergelijken met echte sneeuw, helemaal vrij van chemische producten en met een constante omgevingstemperatuur van -4°C. Snowbase, Zeelandstraat 3, Terneuzen. www.snowbase.nl. Tip, stel je GPS niet in op Zeelandlaan maar op Koegorsstraat.

5. Op het terras van het Portaal van Vlaanderen

Na het skiën staat nog één bezoek op mijn programma, dat aan het Portaal van Vlaanderen, het bezoekerscentrum van wat met zijn drie sluizen aan de Westerschelde het grootste sluizencomplex in van Nederland. Hoofdactiviteit in het Portaal? Schepen kijken! “70.000 per jaar gaan er de sluizen door,” vertelt onze gids ter plaatse, de meer dan gedreven Henk Timmer, vandaag vrijwilliger in het informatiecentrum, voorheen 35 jaar scheepsagent. Hij neemt me mee van boven in de radartoren tot in de brugkelder achttien meter diep onder de zeesluizen.  In het interactieve centrum kunnen kinderen zelf loods spelen. Maar ik ben helemaal verkocht door het terras dat een prachtige stop voor fietsers die de natuur rond Terneuzen graag combineren met een blik op het scheepsleven. Met het glaasje wijn in de hand en het zicht op een reusachtig containerschip groet ik u vanuit Terneuzen. Portaal van Vlaanderen – Zeevaartweg 11 Terneuzen. www.portaalvanvlaanderen.nl.

Alle info via www.vvvzeeland.nl

My name is…

Milquet wil het mogelijk maken voor moeder om hun familienaam aan hun kinderen door te geven. Kunnen we het nog ingewikkelder maken?

Man, man, als je ’t mij vraagt zijn er grenzen aan de fake-emancipatie, en jawel, dit is er één van.

Voor mij is ’t simpel. Ik ben van de old fashion soort. Je trouwt, je krijgt kinderen samen met je eigen man, je kind krijgt de naam van je man. Punt. ’t Kind is sowieso van ons. En als ’t niet meer gaat, dan scheid je, als ’t perse moet. En als je het echt niet laten kan, dan begin je helemaal opnieuw. Maar voor de rest. Ik begrijp nog altijd niet dat mensen samen kinderen krijgen zonder de verbintenis aan te gaan er ook samen voor te zorgen, no matter what. Want gezellig samen blijven zolang alles goed gaat, dat kan iedereen.

Kriebel kriebelt over borsten en voetbal

Na de borsten van gisteren…laat we het ons vandaag nog eens over een ander onaantastbaar icoonachtig iets hebben: voetbal.

Ik – De Kriebel –nochtans voorzien van een meer dan gemiddelde hoeveelheid empathie (en borsten maar da’s hier niet van doen, ik beoefen hier gewoon ‘het truckje’),

Ik, De kriebel, heb geen enkele, maar dan ook geen enkele voeling met de sport genaamd voetbal. Ik kijk graag naar den Tour de France, vond het WK Vierspan in Mechelen adembenemend, schrijf over triatleten bijna elke week, heb een triatletende braven, een zwemmende en lopende kleine, een dochter die minstens zes uur per week paard rijdt (en dank zij AJ weet ik nu ook dat wij tot de 3% Belgische huishoudens behoren die ‘minstens één rijpaard’ hebben)…maar voetbal, thanks but nu thanks. Achter een balletje lopen en het weer wegschoppen, daarbij wijd en breid de tegenspeler voetje lappend, scheenbenen in twee trappend ; duwen en trekken, omringd worden door vechtende supporters, en door het lint gaande ouders langs de zijlijn, die achteraf pinten gaan zuipen in de cafetaria, …ik vind het een dom, agressief spelletje.

Maar…Ik ben De Kriebel. Ik gun iedereen zijn pleziertje. Als de TV-zenders ingepalmd worden door ‘de sport’, of hele sportcomplexen ten dienste van de bal worden gebouwd. So be it. Als de zwijnen hun voer willen, feed them.

Dat kan me allemaal niet deren.

Zolang ze niet in mijn vaarwater komen.

Van ’t weekend ging ik naar Molenhoek. De trialonvereniging ’t Zwin liet er zich testen door Mensana. Ik liep daar wat rond te zoeken waar ze waren, want ik had niet direct door dat al hun testen zich in de truck afspeelden. (Ik ben ook maar een zeugje hé.) I mean. Toen ik de Mensana test deed, mocht ik rondjes rond het veld lopen, niet op de loopband. Soit.

Ik loop daar dus rond op Molenhoek, met mijn kodakje, als er van ver een sportieven naar me lacht. Hij was duidelijk ‘de pers’ verwachtende, maar ’t was geen triatleet. Ik daar toch naartoe, ik dacht, wie weet… ’t was dus geen triatleet, ’t was iemand die iets te maken had met de voetbalploeg die daar aan ’t spelen was, ik heb de moeite niet genomen om zijn naam te vragen want mensen die vragen ‘of ik van ’t parochieblad ben’ (een grap zo oud als de straat die wordt gebruikt door mensen die zichzelf belangrijk voelen om regionale persmensen te beledigen) die vind ik het niet waard om in mijn veel gelezen regionale blaadjes te zetten.

De triatlonvereniging ’t Zwin daarentegen wel. En ook fotokes kan je hier bekijken. (dubbelklik)

Pipimplantaten

En hier zijn we terug met een ‘gewone’ kriebel.

Weet je waar ik nu een keer echt pisnijdig van word?

Kijk, …gisteren kon ik er nog mee lachen, met de vrouwen die goedkope borstimplantaten hadden laten zetten in een privékliniek in Maldegem die ondertussen al failliet is. Eigen schuld dikke bult, denk ik dan. Ik bedoel, vrouwen die om esthetische redenen borstvergrotingen laten verrichten, kiezen ervoor om een chirurg in hun lichaam te laten wroeten en hem volstrekt nutteloze operaties te laten uitvoeren.

Er zijn andere manieren om een man te behagen of van jezelf te leren houden dan door middel van het inplanten van een deel silicone in je lichaam.

Maar erger nog, de vrouwen met Pipimplantaten hebben niet alleen hun lichaam laten verminken, ze zijn terwijl ook nog op de prijs gaan kijken. Ze zijn gaan shoppen in den Aldi, zeg maar. Gisteren kon ik er dus nog mee lachen. Vandaag lees ik in de krant dat minister Onkelinckx  ‘het weghalen van de slechte siliconen zal betalen’. Zij? Wij ja!!! Ewel…daar heb ik nu een keer echt geen zin in.