Hart voor het Rode Kruis

Kijk, dat zijn nu een keer mensen naar mijn hart, de mensen van het Rode Kruis. Die altijd en overal zijn als wij aan het sporten zijn, of aan het feesten, of aan het kweetnietwadden.

Zaterdagavond ben ik na de nacht van de sport, nog eens binnen gewipt op de receptie van het Rode Kruis en ik was daar zeer welkom, ik ben heel blij dat ik daar nog eens ben langs geweest en ik kan niet meer zeggen dan dat we met zijn allen moeten bloed geven.

Bij deze dus oproep: geef bloed, 2 februari in De Vonk, 16u30-20u of 6 februari in het parochiezaaltje van Westkapelle, 16u-19u.

Over stress, het podium en de effecten van een blok aan je been

Gisteren

Ik vraag me af of er nog meer chaos mogelijk is op deze stakingsdag…

“We hebben een paar kruispunten bezet,” zei er daarnet een in Zeebrugge. “Maar voor de rest is het kalm.”

Ze mogen er fier op zijn. Ik heb meer respect voor de dokwerker die vandaag zijn statement heeft gemaakt door een congéstempel op zijn kaart te laten zetten. Respect man!

***

Maar soit. Die staking van gisteren interesseert me eerlijk gezegd geen zier. Ik houd deze blog vandaag dan ook vrij voor de mensen die opa gisteren opgevangen hebben, nadat hij was uitgegleden op de groetenmarkt in Knokke. Aan de onbekende chauffeur die is gestopt, aan Peter en Katia van de beenhouwerij die hem hebben binnen genomen, aan de vriendelijke madamekes van spoed en van de radiologie, een dikke merci.

Het gaat goed met opa ondertussen, hij heeft een ferm blok aan zijn been, letterlijk, ingegipst als hij is tot onder zijn knie zodat het barstje in zijn voet rap geneest. Onze grootste stress is nu Parijs. We staan op drie weken voor vertrek…en ja, hij moet echt mee.

Zo’n drie uur hebben we op spoed doorgebracht gisterenmorgen, opa en ik, het startsein voor een dag die verder ook in complete chaos zou verlopen. Pas na de middag aan mijn werk kunnen beginnen. Opgejaagd als loslopend wild met vier jagers erachter, zo voelde ik me, rekening houdend met het feit dat mijn werkdag op maandag stopt om 15u30 omdat de kleine zoon dan naar de muziekschool moet gevoerd worden, en dat ik zelf klant ben in deKunstAcademie van 18u30 tot 21u30. Drie uur waar ik krampachtig aan vasthoud want ik heb er telkens zo deugd van. Mijn werkdag was dus van zeer korte duur gisteren maar mijn werkhoeveelheid niet minder. Daar krijg je dus stress van. En maagzweren en zo. Toch heb ik er geen seconde over nagedacht om niet naar de academie te gaan. ’t Was de laatste les voor Nagt…

Het is een wonder wat een podium met een mens doet. Drie uur, niet aan opa gedacht of aan de kinderen, aan de menu voor morgen of de boodschappen, geen deadlines en geen teksten of ’t zijn diegene die ik op dat moment moest opzeggen. Adrenaline ten top gedreven, zeker omdat het laatste uurke we ‘een doorloop’ hebben gedaan met publiek van wie we dan nog superopbouwende reacties kregen ook.

Nagepraat in de Travellers, die goed in handen wordt gehouden door Peters team, maar wat missen we hem hard!

Thuis…een uur of twee wakker gelegen denk ik. Bloed rushte door mijn aderen als zat het publiek nog altijd voor mijn neus.

Vandaag…veel tekst schrijven!!! En ook pr’en voor Flame. Overmorgen vertrekken ze.

Nog veel to blog dus. Maar eerst mijn Tamtammeke vandaag.

CU

Het anti-stakingspamflet van de Kriebel

“Wij hopen dat u begrip hebt voor het stakingsrecht van de personeelsleden.”

Dit mailde mij ‘Schoolbestuur, directie en personeelsleden’ van de school waar mijn kinderen les volgen.

Wel…neen, beste stakers. Ik heb geen begrip.

Staken is een recht, probeert ik mijn dochter uit te leggen tijdens een van onze gesprekken in den auto op weg van de ene activiteit naar den anderen. Vroeger, zei ik, vroeger moesten de kinderen ook werken, en moesten de mensen twaalf uur en meer werken, en hadden ze geen vakantie en geen vrije dagen, of ’t was de zondag om naar de mis te gaan.

Oh, antwoordt ze, zoals in Daens.

Aangenaam verrast om haar reply, antwoord ik een soort van een ja.

Hier en daar heb ik iets onthouden uit mijn lessen politieke en sociale geschiedenis van België en ik hoor professor dinges (Gaus!) nog zeggen, dat de betere werkvoorwaarden voor de arbeiders in de tijd er nooit zouden gekomen zijn zonder de machines die het werk van hun over namen, maar soit…ja. Laat ons toch simplificeren en zeggen dat stakingen er vroeger mee toe hebben geleid dat wij nu een schoon leven hebben.

Is er dan vandaag reden tot staken?

Zeg nu zelf.

Wij zijn een gezin met tweeverdieners, een huis, twee auto’s en elke dag genoeg te eten. Als we ziek zijn, gaan we naar de dokter en we moeten daar amper iets voor betalen. We hebben gestudeerd en/of  onze kinderen gaat studeren en dat kost ons amper een inschrijvingsfee. Als er geen werk is, zoeken we tot we werk hebben, desnoods doppen we een paar dagen om één en ander te overbruggen. We hebben stromend water, altijd warm, een knap wegennet om op te rijden, we gaan elk jaar op reis, elk binnen de mogelijkheden van ons budget, de een heeft het gemakkelijker dan de anderen, maar globaal genomen leven wij hier goed, zeer goed. Ons land gaat in crisis omdat we veel jaren te breed hebben geleefd, en omdat de banken met ons geld of met ons toekomstig geld hebben gespeeld. Dat er nu een minder fijne tijd aankomt, dat is heel zeker de waarheid.

Dat wij daarvoor de economie van het land moeten plat leggen, dat veroorzaakt alleen maar kosten aan werkgevers en miserie voor de mensen.

Staken is een recht. Dat moet worden gebruikt. Niet misbruikt.

En dat zeker niet moet worden gekopieerd.

Want, deel 2 van mijn betoog,

Wat mij vooral stoort, nog meer dan het feit dat er staking is, is dat er zoveel meelopers zijn, dat er zoveel zijn die niet weten waarom ze staken, dat er wordt gestaakt  ‘omdat de hoofdschool staakt’. En dat er zoveel niet-stakers zijn die te leeg zijn om hun gat op te heffen en te protesteren.

Neem nu de haven. 1600 stakers in Zeebrugge leest de gazet van van ’t weekend.

Jawel 1600 waarvan

Enkele staken, uit overtuiging

Enkele staken, uit machtswellust

Enkele staken, uit dommigheid

De rest gaat gewoon niet werken omdat ze niet zijn ‘besteld’. Als voorzien wordt dat de havens geblokkeerd worden, kan er niet gewerkt worden, dus wordt er niet ‘besteld’. (de havenarbeiders dagarbeiders zijnde) Met staken heeft dat niets te maken.

***

Ze mogen mij morgen nog rond de oren waaien met cijfers zoveel als ze willen.
Ze zijn fake, helemaal fake.

Ik braak van diegene die morgen onder het mom van een staking gaan genieten van hun vrije dag. Het is hen echt niet gegund. Als je staakt, sta dan op de barricaden van de stad om met hart en ziel je toekomst te beschermen.

Maar wees niet fake.

Redders in nood

Mijn kinderen zwemmen graag. Niet te verwonderen, we hebben ze bij de geboorte net niet in het water gegooid, we hebben gewacht tot ze maand of vier waren om ze mee te nemen naar de watergewenning, obsessed als we waren om onze waterangst toch zeker niet aan hen door te geven.

Het is dus al voor het derde jaar op rij dat de kriebeldochter haar verjaardag viert in een zwembad in Brugge (den onze is nog niet klaar). Met zijn dertienen waren ze gisteren, een fantastische bende meisjes en jongens van net wel of net niet twaalf jaar.

Zij wilden ook wel eens op de opblaasbare octopus zitten die midden in het zwembad lag. Maar daar dachten de vijftienjarige gansterbende die er plaats op had genomen anders over.

Vier redders waren er ‘toezicht aan het houden’. Ik vraag me af, als er ooit eens iemand enige symptomen van verdrinking zou vertonen, of ze dan wel uit hun luie stoel zouden komen.

Van de 50 kinderen die gisteren in het zwembad waren, hadden ze er maar twee moeten uithalen. Twee. Een zat vet als een Boeddhabeeld boven op de octopus met armen en benen gekruist over zijn koninkrijk te kijken. Een tweede, ros en met een strak blauw zwembroekje aan (en dat de rosse zich hier niet aangesproken worden, mijn braven is ook ros geweest) duwde diegene die de boeddha aanduidde de dieperik in.

Twee jongens moesten er aangepakt worden.

Dan zouden 20 kinderen een plezantere namiddag gehad hebben.

Waarmee ik niet wil zeggen dat de onze geen prettige namiddag gehad hebben, verre van, maar waarmee ik wel wil zeggen dat ik me weer ongelooflijk geërgerd heb aan dingen waar ik toch niets aan kan veranderen, zijnde de laksheid en de luiheid van de gemakkelijkverdieners. Wedden dat dat diegene zijn die morgen gaan zwemmen. Bah!

de vlammekes van Flame

Friends en ‘ouwe volgers’ zijnde volgers van mijn blog op mijn vorige locatie www.bloggen.be/christelbedert (altijd plezant om daar een keer te gaan kijken) weten het al: ik ben ook virtueel communicatief betrokken bij de ngo Flame vzw, een brandwondencentrum opgericht in Burkina Faso door een dorpsgenoot hier @ home. Sinds deze morgen (in feite, sinds ergens net voor middernacht gisterenavond) is de website www.ngoflame.be actief, net op tijd, want volgende week donderdag vertrekken de vlammekes alweer naar Burkina om er te gaan opereren en het is de bedoeling dat ik tijdens hun verblijf ginder via via wat nieuws sprokkel en verzamel, voor ons en voor hen voor het archief, maar ook voor de familie en vrienden die toch graag weet hoe ze het ginder stellen.

Een retourtje Parijs

Avond

Ik ben wat rustiger dan ik al ben geweest vandaag. Zal wel te maken hebben met de chocoladen ijspralines – twee stuks – die ik net heb binnen gewerkt.

Ik heb vandaag een redelijke porties stress gehad, maar ik kan je verzekeren, de man in het treinloket heeft er nog vele meer gehad. Ik moet toegeven, ’t was niet express, maar ik was ook niet de meest makkelijkste klant. Het leek wel een examenvraag die ik hem oplegde:

Mijnheer, ik heb vijf ticketjes nodig van Knokke naar Parijs, en terug. We zijn met vijf, twee volwassenen, twee kinderen, een van negen en een van twaalf, en een senior die extra reductie krijgt omdat hij zijn leven lang bij de post gewerkt heeft.

Can we make it more difficult???

(ik heb het trouwens ook difficult gehad om binnen te geraken in ’t station, al de draaideuren zijn daar zowaar half aan dingelen geslagen) Soit.

Drie kwartier heb ik aan het loketje gestaan. Toen was het twaalf uur en ben ik weggegaan omdat ik de negen en bijna twaalf jarige moest afhalen van school. (allez van bij ’t vriendinneke waar ze naartoe waren gegaan omdat ik te laat was)

Om 14u15 ben ik terug gegaan. Naar ’t station.

Als bij wonder liggen de tickets nu hier op mijn bureautje klaar om geconsumeerd te worden. Ik moet er ook bij vertellen dat om 14u15 ik eerst onder mijn voeten heb gekregen omdat ik een kwartier te vroeg was dan dat ze me hadden opgelegd. De man in het loket had mij immers gezegd (niet gevraagd) terug te komen om 14u30 omdat het toen kalm ging zijn aan ‘t loket. Ik moet er ook bij vertellen dat de meneer die mij om 14u15 nadat hij mij onder mijn voeten had gegeven, omdat de trein net binnen liep, mij heel rustig, adequaat en voorbereid heeft geholpen, zodat wij nu met ons vijven samen heen en terug wel een 120 euro minder betalen dan was ik op het voorstel van het reisbureau ingegaan.

Nu in het reisbureau hebben ze ook al stress gehad met mij.

Forgive me hé, maar ik ben al meer dan tien jaar niet meer in Parijs geweest, ik wil naar Parijs, Braven wil naar om het even waar maar niet thuis carnavallen, Stanny wil de Champs-Élysées zien omdat de Tour daar aankomt, Daphné wil shoppen in de Parijse editie van Abercrombie & Fitch, en opa heeft op zijn 77ste nog nooit Parijs gezien en wilt een keer Parijs zien. We zijn een bont gezelschap met special needs…en dat heeft zo zijn gevolgen. Eerst wou ik een familiekamer en een kamer apart voor opa. De meiskes van ’t reisbureau wilden zich eerst komaf mee maken door mij een brochure in mijn handen te duwen. Easy come, easy go…bij mij niet zulle. Als ik een brochure wil, dan vraag ik een brochure. Als ik een hotel wil, dan moeten zij een voor mij boeken. Toen ze dat door hadden, hebben ze zowat elk hotel afgemaild en toen gezegd dat dat eingenlijk feitelijk bijna niet te vinden , en dus onvindbaar was, een familiekamer in ’t centrum. Ze waren zelf niet op het idee gekomen om een alternatief voor te stellen. Sommige mensen hebben echt die commerciële reflex niet hé, ik zou ze soms willen door elkaar schudden. Ik heb ze nu een dubbel en een triple gevraagd, en benadrukt dat ze moeten blijven zoeken tot ze een vinden en niet stoppen na één njet en mij niet mailen met de vraag of ze moeten verder zoeken.

…het reserveren van een paar dagjes Parijs…zeer lastig parcours.

Conclusie: zoals ik al heb gezegd op facebook, zoals de voorbereidingen van mijn trip naar Parijs nu lopen denk ik dat of de Thalys zal onstporen, of de Eifeltoren zal instorten, of opa zal verdwalen op weg naar de Moulin Rouge. (of in de Moulin Rouge zoals mijn friends reageerden)

(als je dit grappig vindt, weet dan dat ik je te pakken heb met een paar trucks, geleerd van den dieter en den philippe)