Over stress, het podium en de effecten van een blok aan je been

Gisteren

Ik vraag me af of er nog meer chaos mogelijk is op deze stakingsdag…

“We hebben een paar kruispunten bezet,” zei er daarnet een in Zeebrugge. “Maar voor de rest is het kalm.”

Ze mogen er fier op zijn. Ik heb meer respect voor de dokwerker die vandaag zijn statement heeft gemaakt door een congéstempel op zijn kaart te laten zetten. Respect man!

***

Maar soit. Die staking van gisteren interesseert me eerlijk gezegd geen zier. Ik houd deze blog vandaag dan ook vrij voor de mensen die opa gisteren opgevangen hebben, nadat hij was uitgegleden op de groetenmarkt in Knokke. Aan de onbekende chauffeur die is gestopt, aan Peter en Katia van de beenhouwerij die hem hebben binnen genomen, aan de vriendelijke madamekes van spoed en van de radiologie, een dikke merci.

Het gaat goed met opa ondertussen, hij heeft een ferm blok aan zijn been, letterlijk, ingegipst als hij is tot onder zijn knie zodat het barstje in zijn voet rap geneest. Onze grootste stress is nu Parijs. We staan op drie weken voor vertrek…en ja, hij moet echt mee.

Zo’n drie uur hebben we op spoed doorgebracht gisterenmorgen, opa en ik, het startsein voor een dag die verder ook in complete chaos zou verlopen. Pas na de middag aan mijn werk kunnen beginnen. Opgejaagd als loslopend wild met vier jagers erachter, zo voelde ik me, rekening houdend met het feit dat mijn werkdag op maandag stopt om 15u30 omdat de kleine zoon dan naar de muziekschool moet gevoerd worden, en dat ik zelf klant ben in deKunstAcademie van 18u30 tot 21u30. Drie uur waar ik krampachtig aan vasthoud want ik heb er telkens zo deugd van. Mijn werkdag was dus van zeer korte duur gisteren maar mijn werkhoeveelheid niet minder. Daar krijg je dus stress van. En maagzweren en zo. Toch heb ik er geen seconde over nagedacht om niet naar de academie te gaan. ’t Was de laatste les voor Nagt…

Het is een wonder wat een podium met een mens doet. Drie uur, niet aan opa gedacht of aan de kinderen, aan de menu voor morgen of de boodschappen, geen deadlines en geen teksten of ’t zijn diegene die ik op dat moment moest opzeggen. Adrenaline ten top gedreven, zeker omdat het laatste uurke we ‘een doorloop’ hebben gedaan met publiek van wie we dan nog superopbouwende reacties kregen ook.

Nagepraat in de Travellers, die goed in handen wordt gehouden door Peters team, maar wat missen we hem hard!

Thuis…een uur of twee wakker gelegen denk ik. Bloed rushte door mijn aderen als zat het publiek nog altijd voor mijn neus.

Vandaag…veel tekst schrijven!!! En ook pr’en voor Flame. Overmorgen vertrekken ze.

Nog veel to blog dus. Maar eerst mijn Tamtammeke vandaag.

CU

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s