de vlammekes van Flame

Friends en ‘ouwe volgers’ zijnde volgers van mijn blog op mijn vorige locatie www.bloggen.be/christelbedert (altijd plezant om daar een keer te gaan kijken) weten het al: ik ben ook virtueel communicatief betrokken bij de ngo Flame vzw, een brandwondencentrum opgericht in Burkina Faso door een dorpsgenoot hier @ home. Sinds deze morgen (in feite, sinds ergens net voor middernacht gisterenavond) is de website www.ngoflame.be actief, net op tijd, want volgende week donderdag vertrekken de vlammekes alweer naar Burkina om er te gaan opereren en het is de bedoeling dat ik tijdens hun verblijf ginder via via wat nieuws sprokkel en verzamel, voor ons en voor hen voor het archief, maar ook voor de familie en vrienden die toch graag weet hoe ze het ginder stellen.

Nagt D-10

Kriebel is nog altijd adrenaletisch na de voorlaatste repetitie van gisterennamiddag.

‘De act’ staat er voor wat het moet zijn (een try-out, niet een afgewerkte voorstelling) en om het met de woorden van ‘de regisseur’ samen te vatten: nu is het aan mij. Alles valt of staat nu met de mate waarin ik me ga amuseren als ik mijn Kriebelbabbel doe met een publiek voor mijn neus.

Chances are…

Een retourtje Parijs

Avond

Ik ben wat rustiger dan ik al ben geweest vandaag. Zal wel te maken hebben met de chocoladen ijspralines – twee stuks – die ik net heb binnen gewerkt.

Ik heb vandaag een redelijke porties stress gehad, maar ik kan je verzekeren, de man in het treinloket heeft er nog vele meer gehad. Ik moet toegeven, ’t was niet express, maar ik was ook niet de meest makkelijkste klant. Het leek wel een examenvraag die ik hem oplegde:

Mijnheer, ik heb vijf ticketjes nodig van Knokke naar Parijs, en terug. We zijn met vijf, twee volwassenen, twee kinderen, een van negen en een van twaalf, en een senior die extra reductie krijgt omdat hij zijn leven lang bij de post gewerkt heeft.

Can we make it more difficult???

(ik heb het trouwens ook difficult gehad om binnen te geraken in ’t station, al de draaideuren zijn daar zowaar half aan dingelen geslagen) Soit.

Drie kwartier heb ik aan het loketje gestaan. Toen was het twaalf uur en ben ik weggegaan omdat ik de negen en bijna twaalf jarige moest afhalen van school. (allez van bij ’t vriendinneke waar ze naartoe waren gegaan omdat ik te laat was)

Om 14u15 ben ik terug gegaan. Naar ’t station.

Als bij wonder liggen de tickets nu hier op mijn bureautje klaar om geconsumeerd te worden. Ik moet er ook bij vertellen dat om 14u15 ik eerst onder mijn voeten heb gekregen omdat ik een kwartier te vroeg was dan dat ze me hadden opgelegd. De man in het loket had mij immers gezegd (niet gevraagd) terug te komen om 14u30 omdat het toen kalm ging zijn aan ‘t loket. Ik moet er ook bij vertellen dat de meneer die mij om 14u15 nadat hij mij onder mijn voeten had gegeven, omdat de trein net binnen liep, mij heel rustig, adequaat en voorbereid heeft geholpen, zodat wij nu met ons vijven samen heen en terug wel een 120 euro minder betalen dan was ik op het voorstel van het reisbureau ingegaan.

Nu in het reisbureau hebben ze ook al stress gehad met mij.

Forgive me hé, maar ik ben al meer dan tien jaar niet meer in Parijs geweest, ik wil naar Parijs, Braven wil naar om het even waar maar niet thuis carnavallen, Stanny wil de Champs-Élysées zien omdat de Tour daar aankomt, Daphné wil shoppen in de Parijse editie van Abercrombie & Fitch, en opa heeft op zijn 77ste nog nooit Parijs gezien en wilt een keer Parijs zien. We zijn een bont gezelschap met special needs…en dat heeft zo zijn gevolgen. Eerst wou ik een familiekamer en een kamer apart voor opa. De meiskes van ’t reisbureau wilden zich eerst komaf mee maken door mij een brochure in mijn handen te duwen. Easy come, easy go…bij mij niet zulle. Als ik een brochure wil, dan vraag ik een brochure. Als ik een hotel wil, dan moeten zij een voor mij boeken. Toen ze dat door hadden, hebben ze zowat elk hotel afgemaild en toen gezegd dat dat eingenlijk feitelijk bijna niet te vinden , en dus onvindbaar was, een familiekamer in ’t centrum. Ze waren zelf niet op het idee gekomen om een alternatief voor te stellen. Sommige mensen hebben echt die commerciële reflex niet hé, ik zou ze soms willen door elkaar schudden. Ik heb ze nu een dubbel en een triple gevraagd, en benadrukt dat ze moeten blijven zoeken tot ze een vinden en niet stoppen na één njet en mij niet mailen met de vraag of ze moeten verder zoeken.

…het reserveren van een paar dagjes Parijs…zeer lastig parcours.

Conclusie: zoals ik al heb gezegd op facebook, zoals de voorbereidingen van mijn trip naar Parijs nu lopen denk ik dat of de Thalys zal onstporen, of de Eifeltoren zal instorten, of opa zal verdwalen op weg naar de Moulin Rouge. (of in de Moulin Rouge zoals mijn friends reageerden)

(als je dit grappig vindt, weet dan dat ik je te pakken heb met een paar trucks, geleerd van den dieter en den philippe)

Exciting days

Exciting days en ik probeer het hoofd koel te houden.

Volgende week wordt mijn dochter 12 en net dan is ’t prijsuitreiking van de Jeugdpoëziewedstrijd, de dag daarop vertrekken de Flammekes terug naar Burkina. En de daaropvolgende zaterdag maakt Kriebel haar debut op Nagt.

Tussenin…

Weinig Kriebeltijd vandaag, eerst gazetjes maken.

Voor Kriebel een boterkoek met chocolade

Den Braven zal de komende dagen, weken en maanden mogen timmeren, kloppen en zagen zoveel hij wilt. Hij zal daarbij zijn radio op ’t allerluidst mogen zetten. Immers, nu onze buurman ’s nachts geen broodjes meer moet bakken, zal hij wellicht ook in de dag niet meer moeten slapen.

Wat zal ik ze missen, de boterkoeken met chocolade van De Soete.

Sinds ik niet meer op wandelafstand van het Knokse centrum woon, ging ik ze niet meer zoveel halen. Maar elke keer ik op boodschappen ging in Knokke, sprong ik even binnen. Een groot bruin boerenbrood en een boterkoek met chocola. Een kleine zonde voor mij bij een lekker vers authentiek echt goed gezond bruin brood voor ons allen.

Nog een paar jaar en dan kunnen we met zijn allen gaan shoppen op de manier die ik 20 jaar geleden in de States leerde kennen: de supermarkt in en er uit komen beladen met plastiek zakjes vol oneetbare preparaten. Mensen die mij in levende lijve kennen, kunnen het zich niet voorstellen, maar toen ik thuis kwam na een jaar Amerique woog ik nog 53 kg. Behalve de lobster die je daar langs de kant van de weg kan kopen, was er daar zo goed als niets wat ik echt lustte. (Allez…wie eet er nu carrot cake op zijn verjaardag? Oneetbare oranje troep!!!) In het dorpje waar ik woonde, Newburyport, Massachusetts, hadden we dan nog het geluk dat daar wel één bakkerij was. Een French bakery waar je stokbrood kon kopen.  Een hoogst uitzonderlijk goed. Maar veel buurtwinkels, vond je daar toen al niet meer terug.

Such a shame…

Kriebel speelt en Ramskapelle feest

Zondagnamiddag @home. Straks mijn met de dag groter wordende kriebeldochter afhalen in de manege. Eerst nog een beetje writing en repetitie time. We zijn op dag –13 van Nagt. Er hebben al zoveel mensen beloofd om te komen kijken, dat ik met de dag meer en meer de drang voel om mijn tekst goed onder de knie te krijgen. Mijn zenuwen zullen me parten spelen, dat weet ik. Alleen de voorbereiding kan mij redden. Ik weet dat als alles lukt ik een goed concept in handen heb. Als alles lukt. Ik denk terug aan het boek dat ik in de kerstvakantie in één dag heb uitgelezen ‘had ik maar een vak geleerd’ van Nigel Williams. The World knows dat ik fan ben van Nigel om velerlei redenen. Na het lezen van zijn boek nog meer. Hij heeft een paar fijne dingen (laten) schrijven. Zo onder meer dat – als hij te relaxt wordt – hij zichzelf nerveus maakt door zich voor te stellen wat er op het podium allemaal verkeerd kan gaan. Kwestie van zichzelf alert te houden. Hij schreef ook dat zijn eerste optreden vreselijk slecht was. En dat een ‘comedian’ maar zo oud is als zijn podiumervaring. Op 4 februari 2012 word ik dus geboren. Fijne gedachte is dat, hier op mijn 41ste. (en ja…I keep up the good spirit maar vanbinnen… 41ste…really sucks!!! Maar vermits comedy wordt geboren uit tragedie…zijn we op het goede pad. Ergens koester ik de stille droom om mijn 41-story te verwerken in een avondvullende voorstelling en daarmee de Vlaamsche podia af te schuimen. Stel je voor… dan zou ik me elke keer ik aangekondigd word, misschien voelen als deze morgen, toen ik op het onooglijke uur ‘9.30 am on a Sunday’ in de Scharpoord bib werd aangekondigd als een sterjournaliste, of ik dat ben, dat doet er niet toe maar …so it made me feel en dat was plezant)

Maar soit. We zijn dus

Zondagnamiddag @home maar deze ochtend was al weer druk gevuld. Vanmiddag was er in ’t zaaltje in mijn dorpje Ramskapelle nieuwjaarsdrink en ik denk dat ik daarmee zowaar de laatste nieuwjaarsreceptie van het jaar heb afgewerkt. Er zullen wel nog veel recepties volgen…maar die zullen niet echt in het teken staan van het nieuwe jaar. Volgende week bijvoorbeeld – op de nacht van de sport – staat de receptie helemaal in het teken van de sportverdiensten van het voorbije jaar. En zo blijven we maar bezig…

Voor de liefhebbers. Als je dubbelklikt op het vernieuwde feestcomité hier van Ramskapelle, zal een je een reeks fotokes ontdekken van mijn dorpsgenoten. Noteer ook 29 en 30 juni en 1 juli 2012. Dan is ’t feest in Ramskapelle. ’t Comité heeft een driedaags programma samen gesteld, je leest er alles over op www.ramskapellefeest.be en nog meer in Tam-Tam van volgende woensdag.

Enjoy.