Maandelijks archief: februari 2012

Omvangrijk

Ik ben moe. Het is dan ook al avond. Bijna middernacht. ’t Is deadline week Knokke Actueel. Ik zet dan graag een tandje bij. Vooral omdat ik vrijdag niet werk ook. En vooral omdat ik morgenvoormiddag mee met opa zijn nieuw gips ga halen en dus een halve werkdag zal verliezen. Die heb ik bij deze vanavond dus al ingehaald. En vrijdag zal ik zondag wel inhalen.

Voor ik nu afsluit toch nog een klein woordje over de gipsvlucht.

Het was dus knetter hé. Ik ben langer onderweg geweest van Knokke naar Brussel dan van Brussel naar Grenoble. Ik heb genoten van het zicht over de bergen. Van het vliegtuigeten. Dat voor ene keer weer goed was zoals in den ouwen tijd toen je nog gesoigneerd werd op een vliegtuig. (maar wellicht ook meer betaalde, maar nu heb ik niet moeten betalen, meer zelfs ik werd betaald, (niet voor de vlucht, voor mijn tekst hé) wat een absurde manier om mijn brood te verdienen).

Champagne please, vroeg ’t hostesstje. Ik …euh..no thanks.

Als ik aan het reporteren ben in ’t casino de zaterdagavond doe ik daar wel aan mee. Maar de zaterdagmorgen nog voor ik aan mijn werk was begonnen. Er zijn grenzen aan mijn decadentie.

Neen, neen, ik ben er meteen ingevlogen, op ’t vliegtuig en heb de dokter van dienst geïnterviewd over vanalles wat met gips te maken zou kunnen hebben, maar als je zo de foto van de Europe Assistence fotograaf bekijkt die mij in actie heeft getrokken, lijkt het wel of we iets helemaal anders van plan waren. Ik neem wel heel veel foto in beslag. En hij heeft veel hand. Dit terzijde. Ik dacht bij het begin van de vlucht, ik zal nu maar een keer met de dokter babbelen want straks steken de cameraploegen hun camera aan en dan heb je als garnaaltje niets meer te zeggen.

Alhoewel, er zijn er vansoorten.

Eens in Grenoble ben ik mee met de aasgieren op de eerste ambulance gevlogen die tot aan het vliegtuig werd gereden. Klik, klik, klik. Er lag een jongen van de leeftijd à la Stanny die wat te schurdig had geskied en nu een gebroken wervel had.

Wat vind je er hier van, zei de Europe Assistence man kort daarop. (Niet de dien van de foto, een anderen.) Ik voel mij een heel slecht soort journalist, antwoordde ik hem naar alle waarheid.

Je moet het educatieve ervan inzien, zei hij. Na de krokus gaan er nog veel mensen skiën. Dit is sensibiliseren. (sensibiliseren is ook commercieel interessant maar daar hoef je mij niet meer voor te motiveren, ik ben van principe dat je niet verzekerd genoeg kan zijn, ik heb  zelf een gescheurde ski-kruisband gehad) Bovendien hadden de patiënten met een blauw lintje toestemming gegeven om gefotografeerd te worden. De roodjes heeft iedereen volgens afspraak gerust gelaten.

Ik heb dus dan nog wat meer klik klik gedaan maar ik heb toen mijn strategie veranderd. Terwijl de aasgieren vlogen op de volgende ambulance ben ik binnen in het vliegtuig gestapt. En heb er op mijn alle gemak met de patiënten gebabbeld die er al in lagen. En ik ben gaan babbelen met de mens die ik op een ander moment zo onrespectloos was gaan fotograferen terwijl hij van den enen brancard op de andere werd getild. We hebben nog hartelijk gelachen.

Over werk en gezin en de combinatie van beide, nog maar eens…

Gisteren afgeklopt op 332 hits op mijn bescheiden websitetje, en een gemiddelde van 58 views per 2 uur. De sociologe in mij houdt van statistieken.

Vandaag alweer opnieuw geïnspireerd. Een nieuwe discussie woedt immers al weer in de gazetten. Deze keer gaat het om de combinatie werk en gezin. Een eeuwenoude discussie zal ik hem niet noemen, maar toch eentje die al een tijdje mee gaat.

Het is namelijk niet zo vanzelfsprekend, vooral als vrouw niet, om die twee te combineren. Wars van alle feminisme is daar één verklaring voor: het zijn wij vrouwen die negen maanden zwanger zijn, die het kind baren en het met onze zelfgeproduceerde melk zogen. Nu mag je als vrouw zoveel op de barricaden staan roepen en tieren en gillen en hysterisch doen als je wilt…de natuur overstijgt ons in zijn kracht in vele vormen en facetten.

Ik vind stellingen, wetten en verplichtingen om zoveel vrouwen in topfuncties te installeren of zoveel vrouwen op een verkiezingslijst te zetten, dan ook dikke zever en quatsch in zakjes. De ene vrouw kan het, de andere niet.

Naast het baringsfenomeen zijn er, nog altijd volgens mijn bescheiden kriebelmening, nog andere doorslaggevende facetten in het al dan niet kunnen combineren van topcarrière en gezin.

Vooreerst is er nog een biologische factor. Ik heb gemerkt, in de vele interviews met vele verschillende mensen die ik de voorbije jaren al heb mogen houden, dat vele mensen in topfuncties, hetzij man, hetzij vrouw, weinig slaap nodig hebben. Meer zelfs. Vele van die enkel tussen 1am en 5am slapende topmanagers (die dan tussenin soms ook nog trainen voor een ironman) zijn adhd’ers die hun overtollige energie op positieve wijze hebben gekanaliseerd in lucratieve activiteiten zoals werk en sport en kinderen. (Kinderen ja…wat die topfunctievrouwen hebben niet één of twee kinderen, maar vier of vijf.)

Daarnaast is er de familiale factor. Ikzelve heb tijdens mijn zogende periode een radicale break genomen. Alles stil gelegd en thuisgebleven voor de kinderen. En believe me, dat was geen keuze. Alle kinderopvang in deze wereld ten spijt, is het zo goed als onmogelijk om uit te gaan werken als je daarbij 100% afhankelijk bent van crèches. Wat vele beginnende ouders, en zeker de domme bommoeders, niet weten of toch niet beseffen is dat een klein kind de beginnende jaren om de haverklap ziek is. En dat van de eerste koorts opstoot je dit kind niet meer naar een crèche moet brengen. Ik had tijdens mijn zogende periode geen moeder en schoonmoeder om hulp aan te vragen. We zijn blij geweest met elke vorm van opvang die we toen hebben gekregen, maar er was geen structurele hulp.  Wie dat wel heeft, beseft niet hoe gelukkig zij is.

Tot slot…is er ook het geld. Het zijn niet de topvrouwen in topfuncties met een vetbetaalde job en een au-pair of andere vorm van hulp in huis die het het lastigste hebben. Het zijn de simpele tweeverdieners die moeten wroeten en scharten om rond alle rekeningen betaald te krijgen. Dat ik mijn break heb kunnen nemen zoveel jaar terug, was alleen mogelijk omdat we toen een serieuze stap achteruit hebben willen doen. Allebei.

***

Vandaag…wat een luxe. Ik ben er op onwaarschijnlijke wijze in geslaagd een thuisjob uit te bouwen die me veel op de baan brengt, maar die me alle praktische zaken thuis kan laten afhandelen, zoals nu. Thuis aan het schrijven in mijn living, terwijl er nog eentje ligt te slapen, en eentje relax voor de ochtendtv zit te gapen. Straks een interview maar ze zijn al groot genoeg om een uurtje alleen thuis te blijven. Meer nog, ze doen niet liever. Ik heb nog altijd geen moeder en schoonmoeder, maar ik heb wel mijn Braven die sinds een paar jaar enkel nog vroeges en lates doet (in tegenstelling tot alle uren van de dag en de nacht in de pamperperiodes) en daardoor veel thuis is, graag thuis is en dan nog eens graag boven de kookpotten staat ook. Het evenwicht werk en gezin is gevonden. Al is het soms nog eens moeilijk natuurlijk, maar waar en bij wie niet?

 

ps. Vandaag thuis aan de computer. Morgen heen en terug naar Grenoble!

Pipi-kaka strand

Ik citeer uit het Nieuwsblad van 21 feb geplukt van internet.

KNOKKE-HEIST – Onbekenden verzetten zich in Knokke tegen de uitspraken van burgemeester Leopold Lippens.

Op verschillende plaatsen in de badstad werden bordjes geplaatst die verwijzen naar de uitspraken van de Knokse burgemeester. Ze pikken het niet dat de honden niet meer mogen plassen op het strand. Ze vragen zich af of de high society ook de paardenpis op het strand zal moeten opruimen.

Nu men wete dat men niet altijd moet geloven wat het Nieuwsblad en andere gazetten schrijven. Waarmee ik wille zeggen kritisch te blijven in wat u leze. Maar hier toch mijnen reactie.

Ten eerste. De burgemeester heeft niet gezegd dat honden niet meer mogen plassen op het strand. Ik was erbij toen hij zijn zandopraapgedachte met mij en andere persmensen deeldigde. Hij heeft niet gezegd dat honden niet meer mogen plassen in het zand. Hij heeft wel gezegd dat hij niet wil hebben dat deze zomer kinderkes in hondenpis zitten te scheppen.

Ten eersteneneenhalf. Leopold Lippens is burgemeester van Knokke-Heist.

Ten tweede. De kortzichtige mensen die zich afvragen zich af of ‘de high society ook de paardenpis op het strand zal moeten opruimen’ wil ik bij deze de boodschap meegeven dat niet alle ruiters – en zeker niet mijn braven die op dit eigenste ogenblik met ons eigen paard op ons strand aan het rijden is – high society zijn. Alhoewel er wel wat high society te paarde over het strange galoppeert is het zeker geen elitesport (meer). Zeker niet als je je beperkt tot het huren van een paard en als je de gangbare prijzen vergelijkt met, ik zeg maar iets, het watersporten.

Ten derde wil ik diezelfde kortzichtige mensen de elementaire wijsheid meegeven dat een paard zelden of nooit op het strand zal pissen om het zo te zeggen. Een paard dat moet plassen moet zich daarvoor in een zeer kwetsbare stilstaande spreidstand zetten, iets wat al galoperend zeer moeilijk mogelijk is.

Soit…blijft natuurlijk nog de kaka…

Wat er ook van zij. Uitwerpselen zijn vies. En de burgemeester wil een proper Knokke-Heist. Na twee nachten en drie dagen vuil Parijs, ben ik blij met mijn proper Knokke-Heist.(Hierbij rekening houdende dat het net carnaval geweest is in Heist…)

ps. Onbekenden…lafaards! Als je protesteert, protesteer dan met je mond open en je gezicht in de gazette!

Het is veel properder in Knokke-(Heist?) dan in Parijs

Man, man, dat is toch wat hé met vrouwen. Ik veralgemeen omdat ik weet dat het een verschijnsel is dat niet alleen bij mezelf merkbaar is maar ook bij anderen: elke keer ik op reis vertrek, als is het maar voor twee nachten, is het net alsof ik nooit meer terug kom, en heb ik de onweerstaanbare drang om mijn huis in onberispelijke staat te verlaten, opdat men postuum geen opmerkingen over mijn slordigheid meer zou uiten. Om maar te zeggen dat ik zaterdag na mijn tien teksten en twee valiezen die ik nog moest maken, ook nog tien wasmachines heb laten draaien (eerlijkheidshalve moet ik er hier aan toevoegen dat het er wat minder waren) en dat ik ook nog heel mijn badkamer heb gekuist en mijn living en mijn keuken heb gedweild. Het voordeel is, is dat ik gisterenavond bij thuiskomst in een proper huisje terecht kwam. En dat ik ook niet veel was heb, vermits we maar twee dagen weggeweest zijn, en vermits we op hotel hebben gelogeerd, in tegenstelling tot ons campinggedoe, hebben we geen vuil handdoeken en lakens of slaapzakken mee terug naar huis gebracht. Het was een heel onderneming, drie dagen, twee nachten Parijs met niet alleen den Braven en de twee kinderen, maar ook met opa die nog altijd met zijn gebroken voet in het gips zit. Het was vermoeiend en intensief mede omdat de wachtrij naar de ingang van de Eifeltoren twee uur lang was en me and my kids ook nog wilden shoppen. En omdat er zoveel te zien is in Parijs en omdat alles er zo ver uiteen ligt en omdat we zoveel mogelijk metro wilden vermijden om opa te sparen. Het was dus een heel onderneming. Maar het is gelukt. Immers als je kinderen zeggen op de Thalys op weg terug naar huis dat ze het jammer vinden dat het al gedaan is, en dat ze volgende keer zeker binnen willen in het Louvre, dan ben je goed bezig, vind ik. Ik ben zo blij dat mijn kinderen het reisgevoel voelen. Weet je wel… Mijn reisgezelschap heeft het me nochtans niet echt makkelijk gemaakt hoor. Er zijn stressmomenten geweest. In Brussel Zuid bijvoorbeeld. Toen opa moest zijn spuitje geven en ik wou dat hij daarvoor naar ’t toilet ging, en hij er op stond zijn spuitje te geven midden in het stationsgelag. Discretie…staat niet echt in opa’s woordenboek en wie hem kent, zal het beamen. Hij doet toch alleen maar zijn eigen gedacht. En daarbij. Wie ben ik om naar te luisteren? Ook in station Brussel, nog niet eens halfweg tussen Knokke en Parijs, vonden ook mijn kinderen het nodig om mijn grenzen af te tasten, door kauwgum te kopen. Het gesmek en bijhorende kwijl, veroorzaakt door het kauwgommen, het open en dicht gaan van de mond met daarin een stukje elastiek dat je in de verte ziet en hoort bewegen, wat het kauwgommen is. Ik vind dat walgelijk. Ik beperk dan ook mijn kauwgomgebruik tot de periodes van het stijgen en het dalen in een vliegtuig om mijn oren wat te ontlasten. Ik weet niet of dat een volkswijsheid is of niet, maar ik doe het. Mijn kinderen weten dat er niet gekauwgomd wordt in mijn aanwezigheid. Wat ze daarbuiten doen, dat trek ik mij wat hun kauwgomgebruik betreft niet aan. Een mens moet zich geen zorgen maken om dingen waar hij zich geen zorgen om hoeft te maken. Maar dus. In mijn aanwezigheid wordt er niet gekauwgomd. Wat doen die twee in Brussel Zuid terwijl ze opa vergezellen op sigarettenjacht. Jawel…kauwgom kopen. Wie ben ik om naar te luisteren? Ja, ja…ik heb al heel rap tijdens mijn reis naar Parijs de controle moeten loslaten. Moeten aanvaarden dat mijn dominant gedrag zich niet ten allen tijde wereldwijd kan manifesteren. En eens ik dat door had, ging het al een stuk beter. Ik had daarnet nog een interview met een boeiende mens (jawel, ik ben al weer aan ’t werk). En ik citeert uit het interview dat zondag in De Zondag zal verschijnen: als je de wereld niet naar je hand kan zetten, moet je het koppie veranderen, zodat je stress verdwijnt en je hersenen terug in evenwicht kunnen komen. Ik heb deze wetenschappelijke stelling zondag bij vertrek naar Parijs spontaan ontdekt en mezelf bijgevolg een evenwichtig uitje Parijs gegund. Ik heb onderweg nog een paar valkuilen moeten ontwijken. Ik heb me niet geërgerd aan het haar in mijn badkamer. (Op hotel gaan voor mij is telkens weer een bevestiging van mijn kampeerliefde.) Ik heb geprobeerd van me niet te ergeren aan mijn braven die flessen vittel van 6euro bestelde aan tafel in plaats van het met het gratis kraantjeswater die ze in Frankrijk serveren te doen. Ik heb me niet boos gemaakt op de taxichauffeur die ons dubbel tarief aanrekende pour la 5ième personnes en les bagages. Ik heb me boosheid rap terug ingetrokken in Lafayette toen ik nergens de beloofde 10% korting kreeg. Miljaar wat ben ik toch een moeilijk mens. Ik heb me wel afgevraagd of ik de enige ben die de Eifeltoren maar een oud lelijk ijzeren versleten ding vind? (We mochten niet op de top wegens grand panne, en de lift naar ’t tweede krakte en piepte aan alle kanten.) Soit…topmomenten? Boottochtje op de Seine. De gids die het ook in het Engels deed. De th, zalig om naar te luisteren. Abercrombie met de dochter. Half uur staan aanschuiven eerst but who cares? ’t Is een hype but who cares? Het is gewoon fantastisch om een dochter te hebben en met haar te shoppen in Abercrombie terwijl de jongens buiten 20 euro betalen voor 2 koffies en een sprite. Au Champs Elysées… De ontdekking van het Louvre en omgeving, de Tuilleries, de Champs Elysées, place de la Concorde…het schone van Parijs. De Quiche Lorraine met het glaasje wit in de Café du Pont Neuf. Simple good life. Kijk. Als ik mag kiezen tussen London en Parijs. London, no doubt. Het Parijs van vandaag heeft mijn hart niet gestolen. Ik heb graffiti gezien in elke straat op bijna elk niet-historisch gebouw. En de straten lagen bevuild met sigarettenpeuken. De hondenuitwerpselen in de straat van het hotel lagen er gisteren en vandaag waarschijnlijk nog altijd. Ik vond het er vreselijk vuil. In tegenstelling tot in London en New York heb ik me wel eventjes wel onveilig gevoeld. (Toen Stanny in de metro per ongeluk tegen een jongegast duwde op de loltrap. Stanny, zei ik, was je nu iets groter geweest, dan had je nu een pak slaag gekregen. (van die gast) Ben ik blij dat ik nog klein ben, zei hij. Kleine zoon stond voor het eerst oog in oog met agressie. Ik heb me nog nooit zo rap verontschuldigd en gelukkig was ’t snel voorbij.) Soit. Als ik moet kiezen London dus. Maar reizen, hoe dichtbij ook, doet verrijken. Het is door naar Parijs te gaan, dat ik nu vandaag nog meer de properteit van mijn badstadje apprecieer. Al schijnt het, zou ik vandaag beter niet naar Heist gaan kijken…

This is Paris calling

Het onmogelijke is gebeurd…gisteren al bij al toch nog carnavalkostuumpkes uitgehaald om te gaan carnavallen in de manege.
Vandaag…carnavalkostuumpkes veilig terug opgeborgen.
Een ongelooflijk groot aantal letterkes geschreven ook.
En nu ga ik valiezen pakken.
Paris is calling…

Als ’t lukt hier onder fotolink naar de prijsuitreiking van de carnavalwedstrijd die de kleuterkes van Ramskapelle gewonnen hebben. Zij vonden het héél plezant om de prijzen in ontvangst te mogen nemen …op café.

Mijn column uit de Streekkrant van deze week

Ik heb dubbele gevoelens bij heel het verhaal van Theofiel, de op het strand van Heist aangespoelde potvis. Ik ben ook gaan kijken uiteraard, en heb bloederige foto’s genomen en gepubliceerd. Als een bloedgeile persmuskiet samen met de ramptoeristen op het strand. Maar ik was geraakt als een klein kind door
het hoopje ellende van meer dan 20 ton, bij het zien van de put die hij voor zichzelf tot bloedens toe had gegraven in een wanhopige poging uit het zand terug weg te geraken, richting zee. Maar soit. Laat ons deze tweeledigheid eigen noemen aan de mens. Wat ik echter niet kan aanvaarden, is de manier waarop hij wordt misbruikt. Het dode dier is nog maar goed en wel begraven, of gedissecteerd, verdwenen naar het wetenschappelijk onderzoek en de rest verbrand of hij wordt al gebruikt als politiek steekspel. Het heeft gegonsd van de venijnige opmerkingen op facebook achteraf. ‘Potvis in Heist, volkstoeloop op het strand, jammer dat Lippens niet kon beslissen waar hij aanspoelde of hij lag in Knokke.’ En ook nog: ‘Een overvol winterstrand in Heist, kan het toeristisch beleid hier zijn lessen uit trekken?’ Of: ‘Potvis verkiezingsstunt’. Kortzichtige redeneringen die met verkiezingen, politiek of beleid niets maar dan ook niets te maken hebben, de ether in gegooid door steekdieren die het voeren van gezonde politieke oppositie verwarren met het in de ether gooien van populistische slogans. Ik vind dat jammer. Net zoals ik het jammer vind dat er geen kat, geen beleid, geen oppositie, geen handelaar aan heeft gedacht om de 10 000 bezoekers en de tien cameraploegen die naar Knokke-Heist afzakten te omringen met jeneverkraampjes, gluwein en de hotdogs en warme wafels.

I will allways love you

Mijn kleine zoon is zoals gezegd dus een muziekliefhebber. Hij heeft daarbij zowel zijn eigen eigentijdse muziek lief, de schalagermuziek van zijn papa als de populaire en ouwe klassieker deuntjes van zijn mama.

Mama, zegt hij gisteren. Bijna altijd als er een zanger of een zangeres dood gaat is het door drank, en drugs. Doelend op nu Whitney Housten, ervoor Amy Whinehouse, Michael Jackson, Elvis Presley,…

Ja jongen, antwoord ik. Artiesten zijn gevoelige mensen. En ze staan onder veel druk.

Pauze…

Mama…?

Ja jongen.

Wat zijn dat eigenlijk drugs?

En ik probeer zo goed en zo kwaad als ik kan uit te leggen dat het stoffen zijn die fijne gevoelens in je lichaam los maken maar van zeer korte duur zijn en op lange termijn je lichaam niet beter maken maar slechter.

Hij laat het eventjes bezinken.

En veel drinken, wat is dat dan?

Goh…een fles whisky per dag of zo.

Ah..zoals zatte Rita.

Ja zoiets jongen. Geniet maar drink met mate is geen eenvoudige term om uit te leggen, bedenk ik me.

En doping, mama, wat is dat dan?

We waren net op weg naar de zwemwedstrijd waar hij weer heel hard naartoe had geleefd maar waar hij weer middenmoot heeft gescoord. Het is een sportmanneke, maar de Olympische Spelen waar hij van droomt, die zie ik er echt niet in zitten.

Doping maakt je lichaam sterker, jongen. Je kan er rapper door zwemmen en misschien wel  door winnen. Maar ’t is zoals met drugs. Je lichaam gaat er kapot van.

Hmmm…zei hij. Geen drank en drugs en doping voor hem besloot hij erbij.

Ik hoop dat hij dit gesprek nog lang zal onthouden.

De Kriebel is alive

Zondagmiddag 5 februari 2012.

De dach na de Nagt. Mijn hoofd is leeg. Vrij. Voor het eerst in vele dagen vrij van de tekst die ik niet mocht en niet heb vergeten.

***

24 uur voor ons eerste optreden. We zijn dan vrijdagavond. Ben door de sneeuw traag maar veilig van Terneuzen terug thuis geraakt. Ten huize Kriebel wordt er ‘pannentjes’ gegeten. Een gourmetavondje met man en kinderen. Ik krijg geen hap door mijn keel. Mijn maag draait al de hele dag alle richtingen uit die niet moeten uitgedraaid worden. Zal de rondsluimerende buikgriep ook mij te pakken krijgen of heb ik den track? Ik drink een glas wijn maar laat mijn tweede staan. Morgen moet ik er staan!

9.30pm. Ik ga ontzaglijk vroeg slapen. Had dan ook een ontzaglijke drukke dag vandaag die al om 5am begon. De vermoeidheid staat me toe goed te slapen en niet te liggen ‘dolen’ zoals andere nachten.

6am. Het verwachte gebeurt. De combinatie van de voorbije stressdag en de komende Nagt doen me wakker worden met een stekende pijn in mijn rechtervoorkwab. Mijn eerste herinneringen aan hoofdpijn dateren uit mijn achtste levensjaar. De eerste daaropvolgende ongeveer twee decennia kwam de pijn ’s avonds en was deze na wat perdolan ’s morgens verdwenen. Sinds mijn jaar in ’t hotel in Gent werd ik voor het eerst met de messen in mijn hoofd wakker. Ik heb het koud en warm en voel me inwendig beven. Het is mijn vorm van migraine. Met de nodige inhoud van de medicijnkast en liters reinigend water heb ik tegen de middag mijn lichaam opnieuw onder controle. Niemand heeft iets gemerkt. Ondertussen heb ik mijn tekst nog eens herlezen. Hier en daar nog wat aangepast. De ‘pijnpunten’ nog eens doorgenomen. Overgangen die er nog niet vlot uitkwamen wat aangepast. There’s not much more I can do now. Ik heb ook niet veel te doen. Ik heb mijn agenda afsprakenvrij gehouden en schrijven…daar staat mijn hoofd nu echt niet naar. Ik vul mijn dag mijn huishoudelijke besognes zoals ik ze graag noem, stofzuigen en de badkamer opkuisen. Wat er vanavond ook moge gebeuren, thuis ben ik gewoon…thuis.

2pm. Dit is mijn dag. Ik neem een ontspannend bad. Scheer mijn benen J. Een coup d’eclat voor een stralende teint. Een beetje bruinsel, poeder, mijn bolle ogen wat kleiner maken. Ik behoud mijn bril.

4pm. Vertrekkensklaar. Mijn bottines aan, maar schoenen met hakken mee. Een reservetruitje. Reserve vanalles. Coiffeurtime nu. De voorbije dagen ben ik heel onzeker geweest. De repetitie met publiek van maandag was een succes en in mijn gedachten kan het nu alleen bergaf. Ik ben bovendien hypernerveus om voor mijn braven te spelen en ook voor mijn talrijke vrienden die op facebook aangekondigd hebben te zullen komen. Als ik moet afgaan, dan liever voor een anoniem publiek. Maar een anoniem publiek, dat zal ik vanavond niet hebben.

De dag heeft mij echter zelfvertrouwen gegeven. Opzwepende muziek in de auto doet wonderen. Alsook de coiffeur. Als dit een avond over jeugdherinneringen is, dan is een coiffeurbezoek nu onmisbaar. This woman is as beautiful as the look of her hair. Als Ik op 5.30pm in Scharpoord aankom ben ik en nerveus en tegelijk vol vertrouwen. Yes I can. I word warm ontvangen in Scharpoord. Ik word verwacht en wat ik ook zeg (piano nodig, podium niet, meer stoelen aub…), er wordt geluisterd. Bit by bit komen de collegaatjes en Dieter erbij. We krijgen broodjes en drankbons. Ik voel me een artiest backstage en ben nu al aan het kicken. Ons zaaltje is piepklein en zelfs met de extra stoelen vrezen we nu al voor plaats tekort. Het kleine zaaltje heeft een cosy voordeel, brengt het publiek tegelijk confronterend dichtbij, maar anderzijds moet ik geen angst hebben niet verstaanbaar te zijn. Dit komt goed.

7.15pm. De eerste gasten komen toe. Liselotte start boven met haar jazz. Adrenaline terwijl ik de verschillende Nagtlocaties rondloop. Jassen weggehangen. Bottines in de greenroom. Dag braven, dag friends…een mengeling van niet meer durven en heel hard willen. We verwachten redelijk wat mensen die we kennen maar de zaal stroomt vol met mensen die we van toeten nog blazen kennen. Dieter klast ons publiek als haringen in een ton terwijl wij aan de deur staan … nerveus te staan. Er moeten mensen geweigerd worden en wij spelen de eerste van ons twee voorstellingen van de avond voor een ‘uitverkochte zaal’. Baby I’m a star…maar ik moet me nu wel bewijzen. Zal ik dat kunnen? We murwen  ons tussen de mensen naar onze veel te kleine speelruimte vooraan. Ding, ding, bottle …welkom talrijk opgekomen publiek…wij zijn Sharon, Clara en Christel en ik, ik ben De Kriebel…Het publiek is mee vanaf het eerste moment. Ik ben één brok energie en speel tot aan de rand van mijn kunnen. En erover. Dit is wat Dieter en Philippe bedoelen met energie, dit is het effect van een publiek, als dit erop is of eronder, dan is het er nu op. Het publiek lacht, het publiek klapt, het publiek (of eentje toch) pinkt een verborgen waterlandertje weg, samen met de laatste noot van de piano. De Kriebel on stage is alive.

9pm. Braven wil me perse een glas cava doen drinken maar ik geef niet toe. Straks moet ik nog eens. Ik weet dat ik onmogelijk mijn ‘performence’ van daarnet kan herhalen. Dit was een unieke belevenis en mijn lichaam heeft zich in zo’n staat van rust gezet dat ik aan geen kanten weet hoe ik straks een tweede publiek zal weten te boeien. Betsy verwittigt ons dat de zaal opnieuw afgeladen vol zal zitten. Een vernieuwde vorm van nervositeit sluimert binnen als ik dat publiek zie: vele jonge mensen, old friends, en de meisjes en ik krijgen een supercompliment. ‘We hoorden dat het daarnet goed was en daarom komen wij nu kijken.’ Niet om ons te plezieren, niet omdat ze ons kennen, maar omdat ‘rumor says’ dat het goed is. Ik wil deze mensen niet teleur stellen.

Beetje voorbij 9.30pm. ‘Kriebeltje, kriebeltje aan de wand’. Ik klink anders dan daarnet. Relax. En dat is niet goed, maar het publiek is ook relax. En we passen samen. De intro bracht al drie lachsalvo’s en dito applaus voor Sharon met zich mee en Clara kreeg spontaan applaus toen ze een ‘grote mond’ van het publiek te pakken had. Op een andere manier dan daarnet, zijn deze mensen nu 15 minuten van mij. Ze luisteren naar mij. Ze lachen. Omdat ik ze aan het lachen heb gemaakt. Ze zijn stil en ze maken lawaai, bijna op commando. Een ruttelende vuilbak en een vooruitziende gast die mijn tekst voorspelt doen mij reacties uitkramen, die het publiek op gelach onthaalt. Ik wist niet dat mijn hersenen zo rap konden werken. Dit is adrenaline. Ik heb vanavond misschien een paar mensen een paar mooie momenten gegeven, maar dear…die paar mensen hebben mij ook mooie momenten gegeven. Dit was genieten.

Op weg naar huis, om 1am, krijg ik sms uit Burkina. Vijf operaties gedaan vandaag, drie kinderen met littekenvergroeiing aan handen/vingers, een kind met brandwonden aan de arm, een jonge gast man met een arm aan de romp vergroeid. Ik zend groeten uit een andere wereld terug.