Over werk en gezin en de combinatie van beide, nog maar eens…

Gisteren afgeklopt op 332 hits op mijn bescheiden websitetje, en een gemiddelde van 58 views per 2 uur. De sociologe in mij houdt van statistieken.

Vandaag alweer opnieuw geïnspireerd. Een nieuwe discussie woedt immers al weer in de gazetten. Deze keer gaat het om de combinatie werk en gezin. Een eeuwenoude discussie zal ik hem niet noemen, maar toch eentje die al een tijdje mee gaat.

Het is namelijk niet zo vanzelfsprekend, vooral als vrouw niet, om die twee te combineren. Wars van alle feminisme is daar één verklaring voor: het zijn wij vrouwen die negen maanden zwanger zijn, die het kind baren en het met onze zelfgeproduceerde melk zogen. Nu mag je als vrouw zoveel op de barricaden staan roepen en tieren en gillen en hysterisch doen als je wilt…de natuur overstijgt ons in zijn kracht in vele vormen en facetten.

Ik vind stellingen, wetten en verplichtingen om zoveel vrouwen in topfuncties te installeren of zoveel vrouwen op een verkiezingslijst te zetten, dan ook dikke zever en quatsch in zakjes. De ene vrouw kan het, de andere niet.

Naast het baringsfenomeen zijn er, nog altijd volgens mijn bescheiden kriebelmening, nog andere doorslaggevende facetten in het al dan niet kunnen combineren van topcarrière en gezin.

Vooreerst is er nog een biologische factor. Ik heb gemerkt, in de vele interviews met vele verschillende mensen die ik de voorbije jaren al heb mogen houden, dat vele mensen in topfuncties, hetzij man, hetzij vrouw, weinig slaap nodig hebben. Meer zelfs. Vele van die enkel tussen 1am en 5am slapende topmanagers (die dan tussenin soms ook nog trainen voor een ironman) zijn adhd’ers die hun overtollige energie op positieve wijze hebben gekanaliseerd in lucratieve activiteiten zoals werk en sport en kinderen. (Kinderen ja…wat die topfunctievrouwen hebben niet één of twee kinderen, maar vier of vijf.)

Daarnaast is er de familiale factor. Ikzelve heb tijdens mijn zogende periode een radicale break genomen. Alles stil gelegd en thuisgebleven voor de kinderen. En believe me, dat was geen keuze. Alle kinderopvang in deze wereld ten spijt, is het zo goed als onmogelijk om uit te gaan werken als je daarbij 100% afhankelijk bent van crèches. Wat vele beginnende ouders, en zeker de domme bommoeders, niet weten of toch niet beseffen is dat een klein kind de beginnende jaren om de haverklap ziek is. En dat van de eerste koorts opstoot je dit kind niet meer naar een crèche moet brengen. Ik had tijdens mijn zogende periode geen moeder en schoonmoeder om hulp aan te vragen. We zijn blij geweest met elke vorm van opvang die we toen hebben gekregen, maar er was geen structurele hulp.  Wie dat wel heeft, beseft niet hoe gelukkig zij is.

Tot slot…is er ook het geld. Het zijn niet de topvrouwen in topfuncties met een vetbetaalde job en een au-pair of andere vorm van hulp in huis die het het lastigste hebben. Het zijn de simpele tweeverdieners die moeten wroeten en scharten om rond alle rekeningen betaald te krijgen. Dat ik mijn break heb kunnen nemen zoveel jaar terug, was alleen mogelijk omdat we toen een serieuze stap achteruit hebben willen doen. Allebei.

***

Vandaag…wat een luxe. Ik ben er op onwaarschijnlijke wijze in geslaagd een thuisjob uit te bouwen die me veel op de baan brengt, maar die me alle praktische zaken thuis kan laten afhandelen, zoals nu. Thuis aan het schrijven in mijn living, terwijl er nog eentje ligt te slapen, en eentje relax voor de ochtendtv zit te gapen. Straks een interview maar ze zijn al groot genoeg om een uurtje alleen thuis te blijven. Meer nog, ze doen niet liever. Ik heb nog altijd geen moeder en schoonmoeder, maar ik heb wel mijn Braven die sinds een paar jaar enkel nog vroeges en lates doet (in tegenstelling tot alle uren van de dag en de nacht in de pamperperiodes) en daardoor veel thuis is, graag thuis is en dan nog eens graag boven de kookpotten staat ook. Het evenwicht werk en gezin is gevonden. Al is het soms nog eens moeilijk natuurlijk, maar waar en bij wie niet?

 

ps. Vandaag thuis aan de computer. Morgen heen en terug naar Grenoble!

3 Comments

  1. Ik kreeg net een mooie reactie binnen :

    Niet bij alle vrouwen loopt het leventje zoals in de boekjes, met huisje, tuintje en kindje. Emancipatie heeft ons de das omgedaan. In plaats van meer vrijheid en een duidelijke plaats in de maatschappij worden we verwacht om te studeren, een carrière uit te bouwen en een gezin te starten, allemaal in een korte periode van ons leven.

    Stigmatiseer niet die vrouwen die door hun succes in studie en carrière belemmerd worden om een gezin te starten of de vrouwen die door omstandigheden niet een Braven hebben ontmoet op het juiste moment in hun leven.

    BOM staat voor bewust, niet voor dom. Misschien maakt die bewuste keuze hen net tot betere moeders.

  2. je hebt helemaal gelijk, en naar ik mij heb laten vertellen is dat ‘evenwicht’ maar van korte duur…blijkbaar zit ik nu in de gemakkelijkste van alle kinderfases (lagere school) en staat er mij (dus niet alleen de kids) tijdens de puberteit nog heel wat te wachten 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s