Omvangrijk

Ik ben moe. Het is dan ook al avond. Bijna middernacht. ’t Is deadline week Knokke Actueel. Ik zet dan graag een tandje bij. Vooral omdat ik vrijdag niet werk ook. En vooral omdat ik morgenvoormiddag mee met opa zijn nieuw gips ga halen en dus een halve werkdag zal verliezen. Die heb ik bij deze vanavond dus al ingehaald. En vrijdag zal ik zondag wel inhalen.

Voor ik nu afsluit toch nog een klein woordje over de gipsvlucht.

Het was dus knetter hé. Ik ben langer onderweg geweest van Knokke naar Brussel dan van Brussel naar Grenoble. Ik heb genoten van het zicht over de bergen. Van het vliegtuigeten. Dat voor ene keer weer goed was zoals in den ouwen tijd toen je nog gesoigneerd werd op een vliegtuig. (maar wellicht ook meer betaalde, maar nu heb ik niet moeten betalen, meer zelfs ik werd betaald, (niet voor de vlucht, voor mijn tekst hé) wat een absurde manier om mijn brood te verdienen).

Champagne please, vroeg ’t hostesstje. Ik …euh..no thanks.

Als ik aan het reporteren ben in ’t casino de zaterdagavond doe ik daar wel aan mee. Maar de zaterdagmorgen nog voor ik aan mijn werk was begonnen. Er zijn grenzen aan mijn decadentie.

Neen, neen, ik ben er meteen ingevlogen, op ’t vliegtuig en heb de dokter van dienst geïnterviewd over vanalles wat met gips te maken zou kunnen hebben, maar als je zo de foto van de Europe Assistence fotograaf bekijkt die mij in actie heeft getrokken, lijkt het wel of we iets helemaal anders van plan waren. Ik neem wel heel veel foto in beslag. En hij heeft veel hand. Dit terzijde. Ik dacht bij het begin van de vlucht, ik zal nu maar een keer met de dokter babbelen want straks steken de cameraploegen hun camera aan en dan heb je als garnaaltje niets meer te zeggen.

Alhoewel, er zijn er vansoorten.

Eens in Grenoble ben ik mee met de aasgieren op de eerste ambulance gevlogen die tot aan het vliegtuig werd gereden. Klik, klik, klik. Er lag een jongen van de leeftijd à la Stanny die wat te schurdig had geskied en nu een gebroken wervel had.

Wat vind je er hier van, zei de Europe Assistence man kort daarop. (Niet de dien van de foto, een anderen.) Ik voel mij een heel slecht soort journalist, antwoordde ik hem naar alle waarheid.

Je moet het educatieve ervan inzien, zei hij. Na de krokus gaan er nog veel mensen skiën. Dit is sensibiliseren. (sensibiliseren is ook commercieel interessant maar daar hoef je mij niet meer voor te motiveren, ik ben van principe dat je niet verzekerd genoeg kan zijn, ik heb  zelf een gescheurde ski-kruisband gehad) Bovendien hadden de patiënten met een blauw lintje toestemming gegeven om gefotografeerd te worden. De roodjes heeft iedereen volgens afspraak gerust gelaten.

Ik heb dus dan nog wat meer klik klik gedaan maar ik heb toen mijn strategie veranderd. Terwijl de aasgieren vlogen op de volgende ambulance ben ik binnen in het vliegtuig gestapt. En heb er op mijn alle gemak met de patiënten gebabbeld die er al in lagen. En ik ben gaan babbelen met de mens die ik op een ander moment zo onrespectloos was gaan fotograferen terwijl hij van den enen brancard op de andere werd getild. We hebben nog hartelijk gelachen.

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s