Pipi-kaka strand

Ik citeer uit het Nieuwsblad van 21 feb geplukt van internet.

KNOKKE-HEIST – Onbekenden verzetten zich in Knokke tegen de uitspraken van burgemeester Leopold Lippens.

Op verschillende plaatsen in de badstad werden bordjes geplaatst die verwijzen naar de uitspraken van de Knokse burgemeester. Ze pikken het niet dat de honden niet meer mogen plassen op het strand. Ze vragen zich af of de high society ook de paardenpis op het strand zal moeten opruimen.

Nu men wete dat men niet altijd moet geloven wat het Nieuwsblad en andere gazetten schrijven. Waarmee ik wille zeggen kritisch te blijven in wat u leze. Maar hier toch mijnen reactie.

Ten eerste. De burgemeester heeft niet gezegd dat honden niet meer mogen plassen op het strand. Ik was erbij toen hij zijn zandopraapgedachte met mij en andere persmensen deeldigde. Hij heeft niet gezegd dat honden niet meer mogen plassen in het zand. Hij heeft wel gezegd dat hij niet wil hebben dat deze zomer kinderkes in hondenpis zitten te scheppen.

Ten eersteneneenhalf. Leopold Lippens is burgemeester van Knokke-Heist.

Ten tweede. De kortzichtige mensen die zich afvragen zich af of ‘de high society ook de paardenpis op het strand zal moeten opruimen’ wil ik bij deze de boodschap meegeven dat niet alle ruiters – en zeker niet mijn braven die op dit eigenste ogenblik met ons eigen paard op ons strand aan het rijden is – high society zijn. Alhoewel er wel wat high society te paarde over het strange galoppeert is het zeker geen elitesport (meer). Zeker niet als je je beperkt tot het huren van een paard en als je de gangbare prijzen vergelijkt met, ik zeg maar iets, het watersporten.

Ten derde wil ik diezelfde kortzichtige mensen de elementaire wijsheid meegeven dat een paard zelden of nooit op het strand zal pissen om het zo te zeggen. Een paard dat moet plassen moet zich daarvoor in een zeer kwetsbare stilstaande spreidstand zetten, iets wat al galoperend zeer moeilijk mogelijk is.

Soit…blijft natuurlijk nog de kaka…

Wat er ook van zij. Uitwerpselen zijn vies. En de burgemeester wil een proper Knokke-Heist. Na twee nachten en drie dagen vuil Parijs, ben ik blij met mijn proper Knokke-Heist.(Hierbij rekening houdende dat het net carnaval geweest is in Heist…)

ps. Onbekenden…lafaards! Als je protesteert, protesteer dan met je mond open en je gezicht in de gazette!

Het is veel properder in Knokke-(Heist?) dan in Parijs

Man, man, dat is toch wat hé met vrouwen. Ik veralgemeen omdat ik weet dat het een verschijnsel is dat niet alleen bij mezelf merkbaar is maar ook bij anderen: elke keer ik op reis vertrek, als is het maar voor twee nachten, is het net alsof ik nooit meer terug kom, en heb ik de onweerstaanbare drang om mijn huis in onberispelijke staat te verlaten, opdat men postuum geen opmerkingen over mijn slordigheid meer zou uiten. Om maar te zeggen dat ik zaterdag na mijn tien teksten en twee valiezen die ik nog moest maken, ook nog tien wasmachines heb laten draaien (eerlijkheidshalve moet ik er hier aan toevoegen dat het er wat minder waren) en dat ik ook nog heel mijn badkamer heb gekuist en mijn living en mijn keuken heb gedweild. Het voordeel is, is dat ik gisterenavond bij thuiskomst in een proper huisje terecht kwam. En dat ik ook niet veel was heb, vermits we maar twee dagen weggeweest zijn, en vermits we op hotel hebben gelogeerd, in tegenstelling tot ons campinggedoe, hebben we geen vuil handdoeken en lakens of slaapzakken mee terug naar huis gebracht. Het was een heel onderneming, drie dagen, twee nachten Parijs met niet alleen den Braven en de twee kinderen, maar ook met opa die nog altijd met zijn gebroken voet in het gips zit. Het was vermoeiend en intensief mede omdat de wachtrij naar de ingang van de Eifeltoren twee uur lang was en me and my kids ook nog wilden shoppen. En omdat er zoveel te zien is in Parijs en omdat alles er zo ver uiteen ligt en omdat we zoveel mogelijk metro wilden vermijden om opa te sparen. Het was dus een heel onderneming. Maar het is gelukt. Immers als je kinderen zeggen op de Thalys op weg terug naar huis dat ze het jammer vinden dat het al gedaan is, en dat ze volgende keer zeker binnen willen in het Louvre, dan ben je goed bezig, vind ik. Ik ben zo blij dat mijn kinderen het reisgevoel voelen. Weet je wel… Mijn reisgezelschap heeft het me nochtans niet echt makkelijk gemaakt hoor. Er zijn stressmomenten geweest. In Brussel Zuid bijvoorbeeld. Toen opa moest zijn spuitje geven en ik wou dat hij daarvoor naar ’t toilet ging, en hij er op stond zijn spuitje te geven midden in het stationsgelag. Discretie…staat niet echt in opa’s woordenboek en wie hem kent, zal het beamen. Hij doet toch alleen maar zijn eigen gedacht. En daarbij. Wie ben ik om naar te luisteren? Ook in station Brussel, nog niet eens halfweg tussen Knokke en Parijs, vonden ook mijn kinderen het nodig om mijn grenzen af te tasten, door kauwgum te kopen. Het gesmek en bijhorende kwijl, veroorzaakt door het kauwgommen, het open en dicht gaan van de mond met daarin een stukje elastiek dat je in de verte ziet en hoort bewegen, wat het kauwgommen is. Ik vind dat walgelijk. Ik beperk dan ook mijn kauwgomgebruik tot de periodes van het stijgen en het dalen in een vliegtuig om mijn oren wat te ontlasten. Ik weet niet of dat een volkswijsheid is of niet, maar ik doe het. Mijn kinderen weten dat er niet gekauwgomd wordt in mijn aanwezigheid. Wat ze daarbuiten doen, dat trek ik mij wat hun kauwgomgebruik betreft niet aan. Een mens moet zich geen zorgen maken om dingen waar hij zich geen zorgen om hoeft te maken. Maar dus. In mijn aanwezigheid wordt er niet gekauwgomd. Wat doen die twee in Brussel Zuid terwijl ze opa vergezellen op sigarettenjacht. Jawel…kauwgom kopen. Wie ben ik om naar te luisteren? Ja, ja…ik heb al heel rap tijdens mijn reis naar Parijs de controle moeten loslaten. Moeten aanvaarden dat mijn dominant gedrag zich niet ten allen tijde wereldwijd kan manifesteren. En eens ik dat door had, ging het al een stuk beter. Ik had daarnet nog een interview met een boeiende mens (jawel, ik ben al weer aan ’t werk). En ik citeert uit het interview dat zondag in De Zondag zal verschijnen: als je de wereld niet naar je hand kan zetten, moet je het koppie veranderen, zodat je stress verdwijnt en je hersenen terug in evenwicht kunnen komen. Ik heb deze wetenschappelijke stelling zondag bij vertrek naar Parijs spontaan ontdekt en mezelf bijgevolg een evenwichtig uitje Parijs gegund. Ik heb onderweg nog een paar valkuilen moeten ontwijken. Ik heb me niet geërgerd aan het haar in mijn badkamer. (Op hotel gaan voor mij is telkens weer een bevestiging van mijn kampeerliefde.) Ik heb geprobeerd van me niet te ergeren aan mijn braven die flessen vittel van 6euro bestelde aan tafel in plaats van het met het gratis kraantjeswater die ze in Frankrijk serveren te doen. Ik heb me niet boos gemaakt op de taxichauffeur die ons dubbel tarief aanrekende pour la 5ième personnes en les bagages. Ik heb me boosheid rap terug ingetrokken in Lafayette toen ik nergens de beloofde 10% korting kreeg. Miljaar wat ben ik toch een moeilijk mens. Ik heb me wel afgevraagd of ik de enige ben die de Eifeltoren maar een oud lelijk ijzeren versleten ding vind? (We mochten niet op de top wegens grand panne, en de lift naar ’t tweede krakte en piepte aan alle kanten.) Soit…topmomenten? Boottochtje op de Seine. De gids die het ook in het Engels deed. De th, zalig om naar te luisteren. Abercrombie met de dochter. Half uur staan aanschuiven eerst but who cares? ’t Is een hype but who cares? Het is gewoon fantastisch om een dochter te hebben en met haar te shoppen in Abercrombie terwijl de jongens buiten 20 euro betalen voor 2 koffies en een sprite. Au Champs Elysées… De ontdekking van het Louvre en omgeving, de Tuilleries, de Champs Elysées, place de la Concorde…het schone van Parijs. De Quiche Lorraine met het glaasje wit in de Café du Pont Neuf. Simple good life. Kijk. Als ik mag kiezen tussen London en Parijs. London, no doubt. Het Parijs van vandaag heeft mijn hart niet gestolen. Ik heb graffiti gezien in elke straat op bijna elk niet-historisch gebouw. En de straten lagen bevuild met sigarettenpeuken. De hondenuitwerpselen in de straat van het hotel lagen er gisteren en vandaag waarschijnlijk nog altijd. Ik vond het er vreselijk vuil. In tegenstelling tot in London en New York heb ik me wel eventjes wel onveilig gevoeld. (Toen Stanny in de metro per ongeluk tegen een jongegast duwde op de loltrap. Stanny, zei ik, was je nu iets groter geweest, dan had je nu een pak slaag gekregen. (van die gast) Ben ik blij dat ik nog klein ben, zei hij. Kleine zoon stond voor het eerst oog in oog met agressie. Ik heb me nog nooit zo rap verontschuldigd en gelukkig was ’t snel voorbij.) Soit. Als ik moet kiezen London dus. Maar reizen, hoe dichtbij ook, doet verrijken. Het is door naar Parijs te gaan, dat ik nu vandaag nog meer de properteit van mijn badstadje apprecieer. Al schijnt het, zou ik vandaag beter niet naar Heist gaan kijken…

This is Paris calling

Het onmogelijke is gebeurd…gisteren al bij al toch nog carnavalkostuumpkes uitgehaald om te gaan carnavallen in de manege.
Vandaag…carnavalkostuumpkes veilig terug opgeborgen.
Een ongelooflijk groot aantal letterkes geschreven ook.
En nu ga ik valiezen pakken.
Paris is calling…

Als ’t lukt hier onder fotolink naar de prijsuitreiking van de carnavalwedstrijd die de kleuterkes van Ramskapelle gewonnen hebben. Zij vonden het héél plezant om de prijzen in ontvangst te mogen nemen …op café.

Mijn column uit de Streekkrant van deze week

Ik heb dubbele gevoelens bij heel het verhaal van Theofiel, de op het strand van Heist aangespoelde potvis. Ik ben ook gaan kijken uiteraard, en heb bloederige foto’s genomen en gepubliceerd. Als een bloedgeile persmuskiet samen met de ramptoeristen op het strand. Maar ik was geraakt als een klein kind door
het hoopje ellende van meer dan 20 ton, bij het zien van de put die hij voor zichzelf tot bloedens toe had gegraven in een wanhopige poging uit het zand terug weg te geraken, richting zee. Maar soit. Laat ons deze tweeledigheid eigen noemen aan de mens. Wat ik echter niet kan aanvaarden, is de manier waarop hij wordt misbruikt. Het dode dier is nog maar goed en wel begraven, of gedissecteerd, verdwenen naar het wetenschappelijk onderzoek en de rest verbrand of hij wordt al gebruikt als politiek steekspel. Het heeft gegonsd van de venijnige opmerkingen op facebook achteraf. ‘Potvis in Heist, volkstoeloop op het strand, jammer dat Lippens niet kon beslissen waar hij aanspoelde of hij lag in Knokke.’ En ook nog: ‘Een overvol winterstrand in Heist, kan het toeristisch beleid hier zijn lessen uit trekken?’ Of: ‘Potvis verkiezingsstunt’. Kortzichtige redeneringen die met verkiezingen, politiek of beleid niets maar dan ook niets te maken hebben, de ether in gegooid door steekdieren die het voeren van gezonde politieke oppositie verwarren met het in de ether gooien van populistische slogans. Ik vind dat jammer. Net zoals ik het jammer vind dat er geen kat, geen beleid, geen oppositie, geen handelaar aan heeft gedacht om de 10 000 bezoekers en de tien cameraploegen die naar Knokke-Heist afzakten te omringen met jeneverkraampjes, gluwein en de hotdogs en warme wafels.