Hale sweet hale

WWW…

Wimereux Wandelen & Watersporten

Omdat de kids bij ons op school niet gaan skieën (wat ik een gat in hun (sport)cultuur vind), gaan ze elk jaar ‘op kamp’, wat fantastisch is. Dank zij de maximumfactuur en de vreemde conclusies die daar soms uit worden getrokken, kunnen onze kids slechts nog om de twee jaar op kamp. Dank zij de ouderraad en hun bijhorende kaasavonden, kunnen onze kids het jaar dat ze niet op kamp kunnen, twee dagen wel op kamp. Ik ben daar hiel blij mee, niet alleen omdat die kroost van ons op kamp een fantastische tijd heeft. Ook omdat een kamp, hoe kort het ook moge zijn, ons, zijnde den Braven en ik, us-time geeft.

US-time, time voor den braven en den kriebel. Het zou aan alle ouders van alle kinderen verplicht moeten worden US-time te nemen.

Omdat het kamp en dus ook onze tijd zo kort was, hadden we ons voorgenomen tijdens onze US-time niets te doen. Geen culturele bezoeken, geen sportacitivteiten (mijn loopschoenen zijn onverrichter zaken terug naar huis gekomen), geen timingen en verplichtingen, en had den braven als voorwaarde gesteld, tijdens onze mini-camping trip: geen internet.

Soms heeft hij echt geniale invallen, die braven van mij.

We zijn naar Wimereux geweest, in de Aire des deux Caps of zoiets, ergens tussen de Cap Gris Nez en Boulogne. Er stonden maar vier andere gasten op de camping. Het was er oerstil, op een paar meter afstand hoorden we de zee klotsen tegen de dijk, een trein stoorde af en toe, niet veel. Het dak van de caps waarop we hebben gewandeld was hemels. Het zelfgekookte eten lekker. US-time was good for us.

En Wimereux? Samen te vatten als WWW, Wimereux, Wandelen&Watersporten. Maar dan zoasl 50 jaar geleden. Ze waren er weliswaar een nieuwe surfclub aan het bouwen, maar de huizingen waren er oeroud, en des te charmant. De catamarans staan er geparkeerd op de dijk. De strommuren klaar om een storm te breken, what else, en terwijl dienden ze als ligbank voor zonnetoeristen en samenhangende jeugd.

Een zeer groot minpunt, oervuil. Stront overal. Ik denk dat wij de enige waren die de uitwerpselen van ons hond hebben opgeruimd. Maar wij zijn zo gedrild dat we ze zelfs tussen de stronten van de andere honden de onze niet durfden laten liggen. De trottoirs waren er oud en karmikkelig. De lege blikken en flessen van vorige zomer tussen de haag geworpen van nonchalanten toeristen van vorige zomer waren er nog niet opgeruimd.

Toch ongelofelijk zalig en heerlijk genoten. Nu terug thuis, 200 mails aan het verwerken. It was worth it.

***

Op weg naar huis, elke bus die ons heeft gekruist, waren we zonder woorden allebei blij en dankbaar dat we onze kinderen zelf van ’t kamp moesten afhalen vandaag.

Kriebel werkt fulltime (maar dat is ooit anders geweest)

Minister De Coninck wil vrouwen meer voltijds doen werken. Ze heeft gelijk natuurlijk. Haar doelstelling is nobel. Ze wil vermijden dat als onze man er met een jongere versie vandoor gaat, wij niet met onze te voeden kroost aan het OCMW komen te staan.

Dat zoveel hoger opgeleide vrouwen niet voltijds aan het werk zijn. Daar heeft ze het vooral moeilijk mee. Dat het moeilijk is om na zoveel jaar op non-actief te zijn geweest terug aan werk te geraken, is een feit dat je niet kan tegen spreken.

Dat mannen maar een beetje minder moeten werken. Elk vier vijfde, dan moet de kleine al twee dagen minder naar de crèche. Alsof alle mannen zoals mijn Braven zijn…

***

Minister De Coninck is mis om zoveel druk op onze schouders te leggen. Ze heeft het moeilijk met het feit dat zoveel moeders met kinderen jongeren dan TWEE jaar niet of niet veel werken.

Ewèl madame de minister, ook wij hoger opgeleide vrouwen hebben recht om zelf ons kinderen te zogen. U moge dan wel fulltime blijven werken zijn, en zelfs twee jobs gecombineerd hebben toen u uw enige zoon groot bracht. U mag dan wel zo sterk zijn, een doorsneevrouw is ook maar een mens. Laat ons vrouwen vrouw zijn, en zelf keuzes maken, tijd maken voor kinderen en tijd maken voor carrière. Op het tempo dat ons lichaam het toe laat.

Gegroet, Kriebel, mama van twee tieners, en NU meer dan fulltime werkende.

 

Terug naar de KAK?

In het For Freedom Museum hebben ze vorige week bezoek gekregen van een school uit Great-Britain, iets waar ze hier in Ramskapelle heel content mee waren, want dat museum, per slot van rekening, is een supermuseum, of zoals ik vorige week nog zei tegen een aantal mensen, als we op reis zouden gaan naar Normandië zou het vanboven op onze lijst van te bezoeken musea staan. Maar hélas, we zijn een ietsie pietsie weinig chauvinistisch en, face the truth, wat dichtbij is wordt vaak te veel onder gewaardeerd. Dus hebben de Jones brothers de pers nog eens aangesproken om hen in de gazette te zetten, wat ik gretig heb gedaan want je kan dat museum niet genoeg steunen vind ik, en ik vind ook dat je scholen niet genoeg kan motiveren om de wereld in te trekken. Het For Freedom Museum heeft ocharme nog maar acht Knokke-Heistse klassen op bezoek gehad. Daar komt echter verandering in want de middenschool en het atheneum hebben met een groep van 30 in april al een bezoek aan het museum gepland en ze gaan volgend schooljaar met al hun klassen op bezoek. Voilà.

Het was trouwens opendeurdag in ’t atheneum en de middenschool vorig weekend. En ik ben daar een keer goeiendag gaan zeggen, en ik was een beetje helemaal ondersteboven van de tentoonstelling die daar werd gehouden, in samenwerking met de Auschwitzstichting, en kaderend binnen het project over genocide en deportatie: ‘de Trein der Duizend’. Enkele leerlingen gaven zelf een woordje uitleg bij de tentoonstelling. In de paasvakantie zal bovendien een groep leerlingen van de school een bezoek brengen aan het kamp van Auschwitz. De jeugd van tegenwoordig…’t zijn bewonderenswaardige jongeren.

***

Terwijl ik daar zo in ’t atheneum een beetje met de directies aan het babbelen was van uit het glazen huis dat de lerarenkamer daar is, vertelden de twee heren ondertussen hoe boos ze eigenlijk wel zijn. Je moet weten, de twee, en hun team van leerkrachten, hebben de voorbije jaren, kweetniethoehard, echt heel hard gewerkt aan de opbouw van hun school. Ze hebben zich ondernemend getoond en vooruit strevend en investeren in de toekomst van hun school. Ze hebben lokalen heringericht, de school en de speelplaats opgekuist en een nieuwe frisse look gegeven. Meest recent is het verwijderen van de haag, en het plaatsen van een nieuwe omheining waar in ’t groot het aanbod aan studierichtingen zou geafficheerd worden.

Maar wat bleek nu op een paar dagen voor de opendeurdag? Plots is op het trottoir voor de school, een beetje voorbij de toegangspoort  een groot gat gegraven waar een grote openbare wc op zal geplaatst worden.  Een wc die niet bedoeld is voor hun leerlingen, maar voor de feestvierders van de Yssi’s en Dino’s en andere gezellige plaatsen. Een wc die niet enkel als wc zal gebruikt worden, maar ook als depot voor lege bierglazen. Jaja….

Een wc die zonder overleg plots voor je voordeur wordt geplaatst….mijnheer Ryckx en mijnheer Van Kerckvoorde zijn er niet blij mee….ik zou er ook niet blij mee zijn.

Damme-Brugge-Damme

Wist je dat vandaag in Damme de zon scheen, en thuis niet? Ben ik dus blij dat Braven en Kleine Braven vandaag wilden meelopen tijdens Damme-Brugge-Damme. Ik heb genoten van de zon (en van een pannenkoek) en ik heb paar fotokes genomen, een paar van de lopers en een paar van ’t stad Damme.

Damme, zo in het ’t zonnetje, ’t is een echt schoon dorpke, ik bedoel stadje. Dubbelklikken op de foto voor de hele fotoreeks.

Internationaal Fotofestival

Vroeg uit de veren vandaag. Sinds ik mijn wekker elke ochtend om 6.30am zet, begin ik elke dag precies met meer tijd, zalig. Ik zie uit naar een toffe dag vandaag, perspreview van het Internationaal Fotofestival. Zo’n persdingens was zoveel jaar geleden een van mijn eerste grote opdrachten, met Yann Agnus Bertrand, en sindsdien ben ik helemaal in de ban van wat fotografen met emoties kunnen doen. Vanavond naar de cheque-overhandiging van de Distel, tussenin manegetijd met de dochter, en daarna heerlijke overgave aan de Getemde Feeks van het KTKH.

Ik denk dat er achteraf wel nog een cavaatje zal volgen.