Hale sweet hale

WWW…

Wimereux Wandelen & Watersporten

Omdat de kids bij ons op school niet gaan skieën (wat ik een gat in hun (sport)cultuur vind), gaan ze elk jaar ‘op kamp’, wat fantastisch is. Dank zij de maximumfactuur en de vreemde conclusies die daar soms uit worden getrokken, kunnen onze kids slechts nog om de twee jaar op kamp. Dank zij de ouderraad en hun bijhorende kaasavonden, kunnen onze kids het jaar dat ze niet op kamp kunnen, twee dagen wel op kamp. Ik ben daar hiel blij mee, niet alleen omdat die kroost van ons op kamp een fantastische tijd heeft. Ook omdat een kamp, hoe kort het ook moge zijn, ons, zijnde den Braven en ik, us-time geeft.

US-time, time voor den braven en den kriebel. Het zou aan alle ouders van alle kinderen verplicht moeten worden US-time te nemen.

Omdat het kamp en dus ook onze tijd zo kort was, hadden we ons voorgenomen tijdens onze US-time niets te doen. Geen culturele bezoeken, geen sportacitivteiten (mijn loopschoenen zijn onverrichter zaken terug naar huis gekomen), geen timingen en verplichtingen, en had den braven als voorwaarde gesteld, tijdens onze mini-camping trip: geen internet.

Soms heeft hij echt geniale invallen, die braven van mij.

We zijn naar Wimereux geweest, in de Aire des deux Caps of zoiets, ergens tussen de Cap Gris Nez en Boulogne. Er stonden maar vier andere gasten op de camping. Het was er oerstil, op een paar meter afstand hoorden we de zee klotsen tegen de dijk, een trein stoorde af en toe, niet veel. Het dak van de caps waarop we hebben gewandeld was hemels. Het zelfgekookte eten lekker. US-time was good for us.

En Wimereux? Samen te vatten als WWW, Wimereux, Wandelen&Watersporten. Maar dan zoasl 50 jaar geleden. Ze waren er weliswaar een nieuwe surfclub aan het bouwen, maar de huizingen waren er oeroud, en des te charmant. De catamarans staan er geparkeerd op de dijk. De strommuren klaar om een storm te breken, what else, en terwijl dienden ze als ligbank voor zonnetoeristen en samenhangende jeugd.

Een zeer groot minpunt, oervuil. Stront overal. Ik denk dat wij de enige waren die de uitwerpselen van ons hond hebben opgeruimd. Maar wij zijn zo gedrild dat we ze zelfs tussen de stronten van de andere honden de onze niet durfden laten liggen. De trottoirs waren er oud en karmikkelig. De lege blikken en flessen van vorige zomer tussen de haag geworpen van nonchalanten toeristen van vorige zomer waren er nog niet opgeruimd.

Toch ongelofelijk zalig en heerlijk genoten. Nu terug thuis, 200 mails aan het verwerken. It was worth it.

***

Op weg naar huis, elke bus die ons heeft gekruist, waren we zonder woorden allebei blij en dankbaar dat we onze kinderen zelf van ’t kamp moesten afhalen vandaag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s