Maandelijks archief: april 2012

De Kriebel is coming back

Wist je dat deKunstAcademie de brug niet maakt?

Er is dus comedyles vanavond (ik weet volgens Urbanus kan je dat niet leren en hij heeft gelijk natuurlijk, maar ik kan je verzekeren, ik heb al héél veel geleerd.)

Soit, er is dus comedy les vanavond en waar dat allemaal toe kan leiden kan je komen bekijken maarndag 11 juni om 19u in deKunstAcademie van Knokke-Heist.

’t Is efkes stil geweest rond De Kriebel on stage (pauzeke nodig), maar she’s coming back!!!

Let graffiti rule the world!

Een tijdje terug zag ik een reportage over London. Over de graffiti-art daar en de vele duizenden ponden die de kustwerken op de muren van de gebouwen wel waard waren.

Graffiti is zo’n typisch iets wat onverwacht en ongewenst verschenen is in onze maatschappij en er na een periode van drummen en duwen toch een plaats gekregen heeft.

Nu Duinbergen een graffiti tramhalte gekregen heeft, een poging tot ombuigen van negatief naar positief, hoop dat ik deze zal gerespecteerd worden. Ik hoop…

Met een gebroken pols naar de cinema

Onze kleine braven zit in de plaaster. Ik was op weg van de Siësta Galery naar een opening van een Winteracademie tentoonstelling in Blankenberge om dan zo via Zuienkerke na de inwandeling van een of ander wandelroute terug naar huis te keren en er relax in de zetel mijn vrijdagavond af te ronden, toen er zo’n telefoontje kwam dat de meeste onder ons helaas wel kennen: “Snik, snik, mama, ga je komen, ik denk dat ik mijn pols gebroken heb.” Nu mijn kleine braven mag dan nog maar tien jaar zijn, hij heeft niet alleen een juiste diagnose gesteld, hij heeft ook meer mensenkennis dan sommig 100-jarige. “Ik dacht dat je geruster ging zijn, als ik je zelf zou bellen,” zei hij me achteraf. Alhoewel hij ‘zot veel zeer had’.  ’t Verdict is achteraf (alhoewel zes weken gips voor de boeg) gezien niet zoooo erg. (Relativeren is een werkwoord.) Hij heeft een ‘groenhoutfractuur van de pols’. (Ik heb weer een nieuw woord bijgeleerd.)Het zou erop neer komen dat zijn pols gebarsten is aan de binnenkant, maar niet helemaal geknakt. Zoals een groen takje aan een boom doormidden scheurt zonder te breken. (zot veel zeer dus)

Ik ben hem gaan ophalen bij zijn voetbalvriendjes (weet dat de bal die hij moest tegen houden, ook effectief tegen gehouden heeft!) Ben rustig naar de spoed gereden, onderweg papa verwittigd. En de rest is gepasseerd in een waas van vanzelfsprekendheid. ‘Gelukkig’ is het zijn rechterpols die gekwetst is en schrijft mijne kleine braven met zijn linksen. Maar dat is dan ook het enige gelukkige aan heel de kwestie. Onze mannie kan niet drummen, zijn examen drum komt in het gedrang, hij kan niet meelopen straks op 1  mei (hij ambieerde nochtans een plaats in de top 50 op de 4 km), niet deelnemen aan de finale ronde van de jeugdolympiade, niet aan zijn laatste zwemwedstrijd van het seizoen, en ook zijn verjaardagsfeestje in het Olympiabad valt in het figuurlijke water.

Een en ander moet gecompenseerd worden, dus ben ik gisteren met hem naar de cinema (beverly screens of course) geweest. Terwijl zus in de manege was, en den braven zelf in het Noordzeebad (trainen voor den halven van Damme en andere), hebben kleinen en ik genoten van the Avengers, ik weet niet wie het meest, mijn kleine tienjarige braven, of ikke zelf, want dat Shakesperiaanse taaltje van Thor van Asgord, de looks van agent Barton en de onbeholpenheid van de altijd boze dr. Banner gemixt in een overweldigend 3D beeld, …tweeëneenhalf uur Amerikaanse propaganda-actie en fantasie met een vleugje science fiction en humor, goh…die film is gewoon goe gemaakt jong.

Borsten klein en groot…

Ik moet toch nog een keer terug komen op mijn kriebel over ongewenste intimiteiten. We zijn er allemaal nog lang niet over uitgebabbeld, vrees ik.

Vooreerst wil ik de talrijke dames danken die op mijn kriebel hebben gereageerd, per mail, via feeceboek of op de blog. En…ik moet hier ook de man danken (ik noem hem hier met opzet niet de heer) die op mijn kriebeltje heeft gereageerd. Hij kon de kern van de zaak niet beter hebben samen gevat, vind ik. Hij heeft ondertussen zijn publieke reactie verwijderd, dus ik kan hem hier niet meer letterlijk citeren, maar het kwam er op neer dat hem toe leek ‘hoe groter de omvang van de vrouw is, hoe groter de uitnodiging naar intimiteit’. Hij voegde een aantal smileys achter zijn opmerking toe, waardoor ik vermoedde dat hij zichzelf heel grappig vond.

Waarom, vroeg ik me later in bed af, terwijl ik naar een onbenullige CSI iets lag te kijken en Den Braven luid aan het snurken was. Waarom ben ik gestoord door deze opmerking? Ik bedoel, ik ben de Kriebel. Die trots is op hare decolté en zaterdag op ‘ t feestje heel de nacht met een bling bling in de ogen heeft rondgelopen. Ik heb complimentjes gegeven en geknuffeld. Zoenen (kuise op de wang) uitgedeeld en ontvangen. Ik ben De Kriebel. Om te quoten uit mijn cabaretstukje ‘ik lachen gerne, ik dansen gerne, ik kieken gerne noar de vinten’ (maar ‘k heb moar één vint, ze noemen hem Den Braven, …)

Waarom, waarom was ik dus zo gestoord door de borsten opmerking van deze man die nietsvermoedend een schijnbaar plezante opmerking op mijn profiel had gepost? En bij uitbreiding. Wat is er grappig en wat niet? Waar ligt de grens?

De nacht brengt altijd soelaas. De hersenen doen telkens netjes hun ordenend werk terwijl de geest slaapt, en ’s morgens bij het ontwaken van de eerste lentevogels (en het irritant piepen van de wekker) wist ik het: borsten, klein of groot, vragen niet naar een aanraking. Het is de vrouw die vraagt of niet vraagt. Het is de vrouw. Ik! Jij! Wij! De mannen die zich tegoed doen aan ongewenste intimiteiten eigenen zich het lichaam van een vrouw toe, zonder één moment maar rekening te houden met de wens van die vrouw. Ze nemen zonder te geven. En dat kan zelfs zonder aan te raken.

’t is nergens zo veilig als thuis in Knokke-Heist en in New York

In de Knack van deze week: “Sinds 2005 heeft New York de laagste criminaliteit van de tien grootste steden in de VS.”

Eerlijk? Ik loop ook liever in New York rond dan in Brussel, liever in New York dan Parijs, alleen London / New York, dat zou een hard to choose worden.

Heb ik hier trouwens al eens mijn New York foto’s van vorig jaar getoond? If not, hier zijn ze. If wel, hier zijn ze nog een keer. Enjoy.

Ongewenste intimiteiten

Mijn moeder zaliger werkte in den tijd in de beenhouwerij van de Sarma. Als enige vrouw, tussen twaalf man.

Ene keer. Ene keer, vertelde ze me altijd, ene keer heeft een of ander diensthoofd zich gewaagd aan een poging tot ongewenste intimiteiten, een fenomeen dat een decennium of vier geleden weliswaar al bestond, maar ’t kind had nog geen naam gekregen. “Hij heeft het geen tweede keer gedaan.” Ik hoor het haar – en ik zie het haar – nog zeggen met dezelfde vastberaden blik in haar ogen waarmee ze de man toen terecht heeft gewezen.

Ik wil hiermee niet te kort doen aan de vrouwen en mannen die dagelijks worden belaagd, verre van. Maar dames, alsjeblieft, waar is jullie zelfrespect?

Wat zijn ze nu aan het uitkramen?

Kriebel luistert met stijgende weerzin naar de pseudo-objectieve berichtgeving van Radio 1. Ik citeer: “Veel Knokkenaars willen verandering, zegt de NVA”.  Knokke-Heist kennen ze blijkbaar niet in Brussel. En hoe veel veel is dat zullen we pas in oktober weten. Maar de ‘analyst’ kraamt deze onzin wel uit op een toontje alsof hij de alwetendheid in pacht heeft.

Man, man, als nationale media zo wordt gemaakt, geef mij dan maar mijn Tam-Tammeke!

na de reportage:

Ik vind het zeer zeer zeer vreemd. Tijdens mijn studiën in de sociologie heb ik geleerd steekproeven te nemen, enquêtes op te stellen, te ananyseren en te becommentariën. Hier trekt een so called journalist de straat op, onder vraagt twee mensen en dat is dan plotseling de sfeer die heerst in de stad. Zeer significant mag ik zeggen.

Gelukkig hebben wij nog een burgemeester die life op de radio in één zin de NVA en heel de redactieploeg van Radio 1 de mond kan snoeren. “Mevrouw C., waar is uw engagement???”

Schitterend.

Ondertussen, ik, heel blij dat ik opnieuw niets nieuws heb gehoord. (Als ik nieuws op de radio moet vernemen over mijn gemeente heb ik thuis mijn werk niet goed gedaan.)

Op één punt zit de burgemeester wel compleet mis. Ik denk niet dat er hier nog een normaal tweeverdienersgezin is dat een huis in Heulebrug kan betalen. Maar dat is een fenomeen dat tot ver buiten Knokke-Heist voelbaar is.  Diegene die hier een oplossing voor kan bieden, mag mij direct bellen.