Met een gebroken pols naar de cinema

Onze kleine braven zit in de plaaster. Ik was op weg van de Siësta Galery naar een opening van een Winteracademie tentoonstelling in Blankenberge om dan zo via Zuienkerke na de inwandeling van een of ander wandelroute terug naar huis te keren en er relax in de zetel mijn vrijdagavond af te ronden, toen er zo’n telefoontje kwam dat de meeste onder ons helaas wel kennen: “Snik, snik, mama, ga je komen, ik denk dat ik mijn pols gebroken heb.” Nu mijn kleine braven mag dan nog maar tien jaar zijn, hij heeft niet alleen een juiste diagnose gesteld, hij heeft ook meer mensenkennis dan sommig 100-jarige. “Ik dacht dat je geruster ging zijn, als ik je zelf zou bellen,” zei hij me achteraf. Alhoewel hij ‘zot veel zeer had’.  ’t Verdict is achteraf (alhoewel zes weken gips voor de boeg) gezien niet zoooo erg. (Relativeren is een werkwoord.) Hij heeft een ‘groenhoutfractuur van de pols’. (Ik heb weer een nieuw woord bijgeleerd.)Het zou erop neer komen dat zijn pols gebarsten is aan de binnenkant, maar niet helemaal geknakt. Zoals een groen takje aan een boom doormidden scheurt zonder te breken. (zot veel zeer dus)

Ik ben hem gaan ophalen bij zijn voetbalvriendjes (weet dat de bal die hij moest tegen houden, ook effectief tegen gehouden heeft!) Ben rustig naar de spoed gereden, onderweg papa verwittigd. En de rest is gepasseerd in een waas van vanzelfsprekendheid. ‘Gelukkig’ is het zijn rechterpols die gekwetst is en schrijft mijne kleine braven met zijn linksen. Maar dat is dan ook het enige gelukkige aan heel de kwestie. Onze mannie kan niet drummen, zijn examen drum komt in het gedrang, hij kan niet meelopen straks op 1  mei (hij ambieerde nochtans een plaats in de top 50 op de 4 km), niet deelnemen aan de finale ronde van de jeugdolympiade, niet aan zijn laatste zwemwedstrijd van het seizoen, en ook zijn verjaardagsfeestje in het Olympiabad valt in het figuurlijke water.

Een en ander moet gecompenseerd worden, dus ben ik gisteren met hem naar de cinema (beverly screens of course) geweest. Terwijl zus in de manege was, en den braven zelf in het Noordzeebad (trainen voor den halven van Damme en andere), hebben kleinen en ik genoten van the Avengers, ik weet niet wie het meest, mijn kleine tienjarige braven, of ikke zelf, want dat Shakesperiaanse taaltje van Thor van Asgord, de looks van agent Barton en de onbeholpenheid van de altijd boze dr. Banner gemixt in een overweldigend 3D beeld, …tweeëneenhalf uur Amerikaanse propaganda-actie en fantasie met een vleugje science fiction en humor, goh…die film is gewoon goe gemaakt jong.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s