Aftellen naar dag 17 …en naar Kooza

Dag 4 van 17.

Eerlijk waar. Ik voel me kiplekker. Goe in mijn vel, en…was dat daar een tiental 6 op de weegschaal vanmorgen. Iets wat ik in redelijk lange tijden niet meer heb gezien…?

’t Is wel a-sociaal zo, dat dieetgedoe. Eten is een familiegebeuren. Allemaal samen aan tafel. ’s Avonds in de zetel. Braven doet enorm zijn best maar hij is niet op dieet natuurlijk, evenmin als de Kriebelkinderen. Maar…ze zijn zo attent geweest om te wachten met het ijsje tot ik mij in mijn warm badje had genesteld gisteravond. Ik hoorde kleine de chocoladesaus roeren in de pot. Maar ik zat daar ook lekker in mijn vluchtheuvel. Amazing ook, om het met de woorden van Astrid Bryan te zeggen, hoe alles begint te smaken. Yoghurt bijvoorbeeld. Krijg ik doorgaans mijn keelgat niet binnen. Smaakte vanmiddag des te meer terwijl Braven zijn Leootje aan het opknabbelen was. En blueberries. Niet meer gegeten sinds ik in de States woonde. Dag 4…samengevat…het gaat…het gaat goed.

Op straffe van u te vervelen met mijn eetschrijfels, zal ik toch bijna dagelijks blijven eetbloggen de komende weken. Sociale druk, het helpt gewèèèldig.

Desalwelleplus…opdat u niet alleen over mijn maagvullingen zou moeten lezen, graag deze info: Cirque du Soleil komt naar Knokke-Heist volgende zomer. Dit is wat u te zien zal krijgen:

 

Dag 3 van 17

Wie mij ook op facebook volgt, leeft al drie dagen mee.

Kriebel is op dieet.

Een jaar of twee geleden had ik al een keer een feeceboekpagina opgericht (en ondertussen opnieuw geschrapt) die ik de welluidende titel had meegegeven ‘help Christel vermageren’. Ik kreeg daar snel een paar volgers op en sympathieke reacties, meestal van menschen die mijn wens om te vermageren compleet absurd vonden.

Ondertussen zijn we weer een paar kilo’s verder….

Zeker de voorbije wintermaanden ging de teller gestaag omhoog, niet alleen van de weegschaal, ook en vooral mijn vetpercentage scheerde hoge toppen. De zomer en de bijhorende kampeervakantie vormden een keerpunt. Wij hebben wel een frigo in de sleurhut, maar weinig plaats, mayonaises verdwijnen als vanzelf van de menu en er wordt op ons buitenvuurtje bijna dagelijks vers gekookt. Ik ben een met een gezond gevoel thuisgekomen. Dat gevoel weerspiegelde zich echter niet in de weegschaalcijfers. Geen wonder ook, elke dag croissantjes, een halve fles wijn en een ijsje, zoetige tussendoortjes, geen sport…dat moet zich ergens wreken.

Zoals ik gisteren tegen iemand zei…het is geen 5 voor 12, het is 2 over 40. Als ik mijn lichaam nu geen pauze gun, ben ik tegen mijn 50ste een wandelend bolletje vet. Een afgetakeld stukje vrouw. Dat wil ik niet. Ik wil dat den Braven fier is om met mijn op feestjes te verschijnen. Dat hij terwijl naar knappe blondines kijkt, dat deert mij niet. Ik kijk ook eens graag naar een schone body van een knappe man, van ver, daar is niets mis mee. Als ik er zelf nog maar mag zijn.

Als ik eergisteren dus aan een echt dieet ben gestart, is dat niet zozeer een modegril om plotseling een slank poppeke te worden. Nooit geweest, en zal ik nooit zijn. I wont go changing…Maar….Ik wil gezond zijn. Omdat het echter ‘vanzelf’ niet gaat, omdat ‘opletten’ niet voldoende is of binnen de kortste keren opnieuw leidt tot braspartijen, neem ik het deze keer serieuzer op, gestructureerder. Ik heb de intentie op lange termijn mijn voedingsgewoonten te verbeteren, het gebruik vet en suikers in mijn bestaan te controleren. Stap 1 is een zeventiendagen programma dat bestaat uit proteïnen en veel groenten. Ik moet zeggen, aardig gelukt tot nu toe, lekker gegeten. Ik heb ook al wel gedroomd van taart en chocolade in overvloed, het was moeilijk thuiskomen gisterenavond en niet in de zetel te ploffen en mezelf een glas wijn uit te schenken…kids en braven hadden gelukkig hun ijsje al op. Maar het zal lukken…en het zal vooral lukken omdat het meer dan een paar jaar geleden, het nodig is dat het lukt. De massaal steunende reacties op facebook, de tips en tricks die ik al heb gekregen, bevestigen dat het nodig is. Ik denk dat ik een goede beslissing heb gemaakt.

In april hebben we opnieuw onze blue&white party, na drie edities ben ik toe aan een nieuw kleed en ik wil dat het niet een kleed wordt waarin ik me moet verhullen maar een kleed waarin ik me kan tonen. Yes I can…

bERUSTING

Als de kerk ons één iets heeft geleerd, dan is te aanvaarden, te berusten en van ja te knikken.

Ik denk dat we vandaag niet veel meer kunnen doen. Dat Martin vandaag een vrije vrouw is, is niet de schuld van België, noch van het gerecht. Het is de schuld van de nonnen. Vervroegde invrijheidsstelling is een achterdeurtje, een kans, een reddingsmiddel voor gedetineerden van wie men in de gevangenis meent dat ze vroeger dan voorzien terug de maatschappij in kunnen. Het is een zoethoudertje, een hoopgever. Een middel dat in de gevangenis wordt gebruikt om de goedemeren stil te houden. ‘Als je braaft bent, mag je vroeger naar huis.’ Er zijn voorwaarden aan verbonden om vervroegd vrij gelaten te worden. Een van die voorwaarden is dat je een thuis hebt om naartoe te gaan. De nonnen hebben besloten om Martin deze thuis te geven. Het is hun goed recht. Mijn vermoeden is dat ze er geld voor gekregen hebben, maar dat is slechts een oprisping van mijn geest. Er zijn goede nonnen op de wereld. Dat weet ik maar al te goed. Ik ken er zelfs eentje. Een schat. Stel nu dat de Martin-opvangende-nonnen uit edelmoedigheid of vertrekkende vanuit hun geloof Martin opvangen. Omdat iedereen een nieuwe kans krijgt. Omdat de kerk zorgt voor de verstotenen. Dan is dat hun goed recht. Maar of ze zo meer volk naar de kerk zullen krijgen? Ik betwijfel het.

Als de kerk ons een iets heeft geleerd, dan is het onderdanig te zijn. Het hele instituut is gebouwd rond het onderdanig houden van het gepeupel. Martin is een vrije vrouw. Ik buig het hoofd en onderga dit lot van onze maatschappij. We hebben verloren, als samenleving. So be it. Jammer maar we moeten vooruit. Niets aan te doen. To bad. De nonnen nu gaan stalken, aanvallen, het leven zuur maken, dat is nu geen oplossing. In hun wereld zullen zij op de dag des oordeels voor de hemelpoort staan, en terug gestuurd worden.

Parels voor de zwijnen

…Italië. Yes! Italië heeft het vuurwerkfestival gewonnen. Dat heb ik deze ochtend vergezeld met mijn koffietje gelezen op twitter. Ja, ik heb het van ‘horen’ zeggen. Ik was gisteren op moment van bekendmaking immers bij de buren in Blankenberge, meer bepaald in Het Witte Paard. En ik heb er gelachen, ik heb gedanst. Opa heeft gedanst! Man, wat is die show goed, een echte goede revue boordevol talent. De echte artiesten, die zie je niet op tv. Die zie je in de kleine zalen. Waar ze zingen en dansen en humor brengen en een beetje tristesse zelfs bij momenten en hun ding kunnen doen voor halve liter drinkenden mannen en vrouwen. En hun een avond geven waarop de avond even stil staat en niets anders belangrijk is dan de emotie die zij op dat moment bij jou te voorschijn brengen. Het podium is iets zoiets magisch. In welke vorm dan ook.

Eén minpunt. En dat heb ik al geschreven. De kazoo. Te vernederend voor een ongelooftlijke actrice, comédienne, zangeres, vrouw, om nog grappig te zijn. Die was helemaal over the top. Strategisch geplaatst als anti-climax na den Eric, dat wel. Maar…geen act voor een parel.

Er zit veel in een mens

Hoe mijn weekend was? Goed, goed, supergoed…Iron Kids gevolgd en het Vaartzwemmen. De Finishers ben ik niet gaan zien, maar elke deelnemer heeft mijn volle bewondering, vooral zij die vroeg in de ochtend moesten starten. Ik heb er een paar zien rijden rond het Bosje, eenzaam en alleen, in de regen en zonder supporters, ik heb nog geclaxoneerd om ze aan te moedigen, alle beetjes helpen hé. Maar ik kon niet stoppen. Ik moest door. Ik heb gekriebelrepeteerd zondagmorgen, met ongelooflijke dank aan mijnen docent die zijn zondagmorgen heeft opgeofferd om mij wat bij te schaven tegen volgende zaterdag. Het was van mijn examen geleden dat ik nog hardop mijn Kriebel had verteld. Het voelde nog altijd goed om doen. Oef. Volgende week begin ik te schrijven aan een nieuw deel. Na gisterenmorgen ben ik weer in zo’n ‘yes I can mood’. Stel je voor…dat op een dag mensen zullen betalen om een uur of een uur en een beetje naar mij te komen luisteren. Die dag is er nog niet. Maar ze komt.(De dag der verkiezingen komt ook , maar daar zal ik het een andere keer over hebben.) Gotzijntgedank was Braven zaterdag te moe om naar het vuurwerk te gaan. Ik heb één minder goeie en één meer goeie gezien, da’s genoeg voor dit seizoen, en ook vanavond voor de finale zal ik er niet zijn want ik heb iets heel plezants te doen dan. Soit, da’s vanavond, terug naar gisteren. Ben nog eens naar de cinema geweest. The dark knight rises…van alle superhelden, is Batman toch mijn favorietje. Omdat hij zo menselijk is waarschijnlijk. Hij heeft geen superkrachten, hij is gewoon een heel afgetrainde gestoorde zeer knappe man die al zijn angsten en fobieën, alles wat hem zwak maakt, omtraint in positieve punten. Zalig. Misschien heb ik daarom dat ’50 tinten grijs’ boek tijdens mijn vakantie wel een beetje graag gelezen. Ja, het is niet goed geschreven maar de eenvoud maakt het wel toegankelijk. Ja, na drie seksscènes had ik het ook wel gehad, ik bedoel, ik mag dan wel de Kriebel zijn, een beetje sex in een boek mag dan wel plezant om lezen zijn, ja, het mag er in een boekje een keer heftig aan toe gaan, maar trop is trop en teveel is teveel. En toch is op één moment het boek recht naar mijn hart gegaan…omdat het ook maar gewoon gaat over twee mensen die gewoon elkaar willen graag zien.

ps. Ben momenteel ‘in een mens’ aan het lezen van John Irving.

Foto’s vaartzwemmen

Het leutige aan foto’s maken op een event als ’t Vaartzwemmen is dat je af en toe een keer een schone body te zien krijgt, en schone gelaatsuitdrukkingen als de zwemmers na 1, 2, 3 of 7 kilomter uit het water komen. 151 foto’s heb ik meegebracht. Geniet ervan. Enne…aan de Finishers Triatleten van vandaag, veeeeel succes, geniet er ook van, daar dient de sport voor en volgend jaar, denk ik, doe ik weer mee. Prettige zondag.

Over moeders en kinderen, Iron Kids en andere sportkronkels

Het blijft een rare datum, 25 augustus, de dag dat mijn moeder stierf, ik peins zestien jaar geleden. Wat zou ze trots geweest zijn op haar kleinkinderen, gisteren tijdens de Scapa Sports Iron Kid. Maar life has its ways…ik ben dan maar een meerdubbele trotse mama. Ik heb mij gevierendeeld om op alle start en switch en stopmomenten aanwezig te zijn (beide kids waren met een uur tijdverschil gestart), het was hectisch maar de voldoening was weer zeer groot. En zie, papa moest werken maar had toch net op tijd gedaan om de finish van dochterlief te zien. Zie de smile van de Kriebeldochter. Daar doen we het voor. (dubbelklikken voor meer foto’s)

Dit gezegd zijnde.

Het eerste (regenachtige) deel van de vakantieperiode hebben we veel tv gekeken. Eerst Tour de France, daarna Olympische Spelen. Vooral Kleine Braven toonde zich een specialist in het onthouden van namen, disciplines, overwinningen…

De atletiek loopt op zijn laatste benen…Dat was de bedenking dat door mijn hersenactiviteit werd geproduceerd op het moment dat de Borléékes samen hun finale verloren. Deelnemen is al lang niet meer belangrijker dan winnen. Voor de Chinezen, en zelfs voor sommige Vlaamse media, is brons en zilver al niet meer goed genoeg. Het is al goud wat telt. Goud is wat die jongedame die tweedes was op de kwarttriatlon van het Olympische London evenveel verdiende als de eerste. Er kwam een foto aan te pas om het verschil te kunnen inbeelden met den eersten. Maar er was geen verschil. Er was geen winnaar en geen verliezer, en toch was er maar één keer goud.

***

Dat record is al van 1986, riep Kleine Braven op een ander moment verwonderd uit. (Ik weet begot niet meer over welk Olympisch record dat al heel veel jaren ongebroken bleef hij het toen had.)  Jah…wat moest ik daarop antwoorden? Dat de mens zijn limiet heeft bereikt. Dat bijvoorbeld, als je 100 meter loopt in 9seconden58 hondersten…dat de limiet voor de mens dan misschien bereikt is, want echt, als je dat loopt in 9-57 dan heb ik echt niet meer bewondering voor je dan voor de 58…

De mens heeft zijn limiet bereikt.

Ook in het zwemmen.

Het voetballen is anders. Je speelt een wedstrijd, ploeg tegen ploeg. En het is elke keer opnieuw beginnen.

Het wielrennen is ook anders, het breken van tijdrecords tot daar gelaten. Een Tour de France wordt elk jaar opnieuw gereden, is elk jaar anders en elk jaar een andere uitdaging.

Hélas, ook in het wielrennen heeft de mens zijn limiet bereikt. De eisen die aan topsporters de dag van vandaag worden gesteld, zijn niet meer menselijk. Zelfs zonder doping, worden de sporters gevoed met poeders, drankjes, pillen tegen de pijn.

Neen, ik heb er ook geen oplossing voor.

Maar Lance zijn tourzeges afpakken is ook geen oplossing.

Ik steun Lance Armstrong.

***

Dit gezegd zijnde…zonder sport geen leven. Sport is gezond, als je het maar gezond en binnen de menselijke limieten houdt. Dus ga ik straks foto’s maken tijdens het vaartzwemmen event in Oostkerke, waar Braven én Kleine Braven 1 km zullen gaan zwemmen in natuurwater. Kleine Braven is er klaar voor. Vanavond volgen meer foto’s.

Enjoy the sports.