Over moeders en kinderen, Iron Kids en andere sportkronkels

Het blijft een rare datum, 25 augustus, de dag dat mijn moeder stierf, ik peins zestien jaar geleden. Wat zou ze trots geweest zijn op haar kleinkinderen, gisteren tijdens de Scapa Sports Iron Kid. Maar life has its ways…ik ben dan maar een meerdubbele trotse mama. Ik heb mij gevierendeeld om op alle start en switch en stopmomenten aanwezig te zijn (beide kids waren met een uur tijdverschil gestart), het was hectisch maar de voldoening was weer zeer groot. En zie, papa moest werken maar had toch net op tijd gedaan om de finish van dochterlief te zien. Zie de smile van de Kriebeldochter. Daar doen we het voor. (dubbelklikken voor meer foto’s)

Dit gezegd zijnde.

Het eerste (regenachtige) deel van de vakantieperiode hebben we veel tv gekeken. Eerst Tour de France, daarna Olympische Spelen. Vooral Kleine Braven toonde zich een specialist in het onthouden van namen, disciplines, overwinningen…

De atletiek loopt op zijn laatste benen…Dat was de bedenking dat door mijn hersenactiviteit werd geproduceerd op het moment dat de Borléékes samen hun finale verloren. Deelnemen is al lang niet meer belangrijker dan winnen. Voor de Chinezen, en zelfs voor sommige Vlaamse media, is brons en zilver al niet meer goed genoeg. Het is al goud wat telt. Goud is wat die jongedame die tweedes was op de kwarttriatlon van het Olympische London evenveel verdiende als de eerste. Er kwam een foto aan te pas om het verschil te kunnen inbeelden met den eersten. Maar er was geen verschil. Er was geen winnaar en geen verliezer, en toch was er maar één keer goud.

***

Dat record is al van 1986, riep Kleine Braven op een ander moment verwonderd uit. (Ik weet begot niet meer over welk Olympisch record dat al heel veel jaren ongebroken bleef hij het toen had.)  Jah…wat moest ik daarop antwoorden? Dat de mens zijn limiet heeft bereikt. Dat bijvoorbeld, als je 100 meter loopt in 9seconden58 hondersten…dat de limiet voor de mens dan misschien bereikt is, want echt, als je dat loopt in 9-57 dan heb ik echt niet meer bewondering voor je dan voor de 58…

De mens heeft zijn limiet bereikt.

Ook in het zwemmen.

Het voetballen is anders. Je speelt een wedstrijd, ploeg tegen ploeg. En het is elke keer opnieuw beginnen.

Het wielrennen is ook anders, het breken van tijdrecords tot daar gelaten. Een Tour de France wordt elk jaar opnieuw gereden, is elk jaar anders en elk jaar een andere uitdaging.

Hélas, ook in het wielrennen heeft de mens zijn limiet bereikt. De eisen die aan topsporters de dag van vandaag worden gesteld, zijn niet meer menselijk. Zelfs zonder doping, worden de sporters gevoed met poeders, drankjes, pillen tegen de pijn.

Neen, ik heb er ook geen oplossing voor.

Maar Lance zijn tourzeges afpakken is ook geen oplossing.

Ik steun Lance Armstrong.

***

Dit gezegd zijnde…zonder sport geen leven. Sport is gezond, als je het maar gezond en binnen de menselijke limieten houdt. Dus ga ik straks foto’s maken tijdens het vaartzwemmen event in Oostkerke, waar Braven én Kleine Braven 1 km zullen gaan zwemmen in natuurwater. Kleine Braven is er klaar voor. Vanavond volgen meer foto’s.

Enjoy the sports.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s