vUURWERK … the sequel

Men weze nooit te oud om te leren.

Gisteren heb ik geleerd dat je vuurwerk in Knokke-Heist niet alleen moet bekijken, je moet het ook beleven.

Dus noteer en vergeet nooit meer deze tips voor een zalig vuurwerkfestival:

* ga met de fiets (dat wist ik al)

* ga met vrienden (oe da’k daar zelf niet op gekomen ben)

* hou een klein beetje afstand (beter voor den akoestiek)

* nestel je op een plaidje op het strand (of nestel je mee bij je buren)

* open een fles wijn (of laat het openen of course)

* vergeet de hapjes niet (dat zullen we volgende keer zeker niet doen)

* en geniet…dat heb ik gisteren dus wel gedaan. Mede dank zij bovenstaande input van mijn friends, maar ook omdat het vuurwerk van Italië niet bombastisch, wel mooi verfijnd was en bij momenten zelfs perfect op de muziek gesyncroniseerd. Ja…er zat zelfs een kippenvelmoment in, met name toen uit de luidsprekers ‘je t’aime klonk’ en terwijl het vuur in gouden stralen recht uit de hemel naar beneden stroomde… (met excuus, ik vind hier eventjes geen kippenvelwoorden om te omschrijven hoe mooi het was).

Soms laat het vuurwerk mij Siberisch koud. Gisteren was het Italiaans warm om op Duinbergse strand, ofte zoals ik bij een van mijn friends op facebook las…dit vuurwerk was bellissimo.

Fire in the sky – het vuurwerkfestival

Ik heb een haat-liefde verhouding met het vuurwerkfestival en bij uitbreiding vuurwerk in het algemeen. Wie mij al langer leest, al van in de tijd dat mijn naam nog gewoon Christel was en ik helemaal nog geen Kriebelblog had, kwam er wel eens een pré-kriebel geschriftje in de Tam-Tam te staan. Een van mijn eerste ging over het vuurwerkfestival. Ik prees het vuurwerk toen ver de hemel in, ondanks mijn niet-liefde voor het vuur.

Vuurwerk, soms voel ik de magie en ben ik tot tranens toe ontroerd, zoals met Valentijn ‘onlangs’ op de dijk van ons Knokke. Soms laat het vuur mij Siberisch koud. Zoals het vuurwerk van Frankrijk gisteren op de dijk van ons Duinbergen. Een kakafonie van rare schel klinkende muziek, veel knallen waar weinig kleur uit vlamde, rode stippen die mijn ogen totaal verblindden.  Voor oog en oor kon het niet gezond geweest zijn. Een schone bouquet heb ik gezien, dat wel, maar die was lang niet zo schoon als vele andere die ik al heb mogen aanschouwen. Maar ja…als je bent opgegroeid in Knokke-Heist, dan heb je wel al wat vuurwerk gezien natuurlijk. Ik stam nog vanuit den tijd dat het vuurwerkfestival of zijn voorloper plaats vond aan het Zegemeer. Soit…gisteren, crap. Als het van mij afhangt 4 op 10.

Heyst aan zee

Ik kan me soms oneindig ergeren. (Ceci n’en fait pas de nouvelles, n’est-ce pas?) Ik kan me oneindig ergeren. Ik bedoel, dat een mens zijn eigenheid wilt behouden, ok. Ik ben ook Knokkenaar voor Knokke-Heistenaar, ik noem me eerst Vlaming dan Belg, ik ben meer Belg dan Europeaan, en voel me meer aardbewoner dan heelalcelletje…Maar iets deed mijn schone haren ten berge rijzen de voorbije dag, het beklag van een lezer die (ik citeer hier niet maar veralgemeen) die – ocharme – nu De Raan zal sluiten, het zo jammer vindt dat de Heistenaars hun zwembadje kwijt zullen zijn vanaf september en zij – ocharme – naar Knokke zullen moeten gaan zwemmen. Lord have mercy on their souls. Laat ons hopen dat de Heistenaars niet bezoedeld zullen worden door het Knokse water. Laat ons hopen dat dergelijke bepeinzingen zich slechts bij een beperkt aantal leden van onze bevolking manifesteert.

De nonnen zijn de ergste.

Dit gezegd zijnde gaan we vandaag weer gewoon aan het werk. (Is het toevallig dat we net dit weekend 5 euro wonnen met de lotto. De eerste 5 voor ons huisje, zegt den Braven. We weten alletwee dat het geen waar is, maar we amuseren ons in onze dromen.) Dit gezegd zijnde gaan we vandaag weer gewoon aan het werk, hier thuis in ons perfecte leventje, met onze zo goed als perfecte kinderen aan onze zij.

Dit in tegenstelling tot de ouders van de door Dutroux vermoorde kinderen, voor wie het leven ook verder gaat, maar voor wie dag na dag wonden again and again and again worden open gereten.

‘De nonnen zijn de ergste,” zei mijn moeder zaliger altijd en zij kon het weten want zij werkte als achtienjarige in een door nonnen beheerd tehuis voor vrouwen zonder man waar ze konden bevallen en al dan niet hun kind mee naar huis nemen na de bevalling. De nonnen zijn de ergste. Ik denk dat ze toen al, zo jong, in 1953 haar geloof en toch zeker haar vertrouwen in de kerk verloren heeft. Ik weet het niet precies, ik kan het haar niet vragen. Ze is gestorven lang voor ik behoefte had aan antwoorden op zo’n vragen.

De nonnen zijn de ergste. Nog meer gefrustreerd dan de pasters, wilde ze ermee zeggen, en daarom wreder in hun handelingen. Toch zeker in hun behandelingen van zwangere vrouwen zonder man. Voor ze op het kraambed lagen, terwijl en erna.

Als ik mijn zieke geest zijn gang laat gaan, dan zou ik niet liever hebben dan dat ze Michelle Martin vrij zouden laten. De nonnen zullen onze taak wel overnemen. Laat ze maar doen. Laat ze haar maar vastbinden, seksueel misbruiken, opsluiten in een kerker en laten creperen van de honger. Ja…misschien is dat wel een idee…Alleen…alleen zijn wij mensen. Anno 2012. De nonnen zullen wel hun redenen  hebben om Martin op te vangen. En het zal wel met geld te maken hebben. Ze zullen haar wél voederen en wél goed behandelen, in tegenstelling tot. Alleen…dit is niet hun taak. Als iemand vervroegd wordt vrijgelaten, is mijn mening, is dit met als doel deze terug in de maatschappij te zetten. Dit is met Martin nu duidelijk niet mogelijk. Nu niet. Ja zelfs nooit niet. De nonnen moeten de taak van de gevangenis niet overnemen. Laat Martin in de gevangenis. Where she belongs. En geef haar eten en geen slaag. Maar laat haar denken, elke dag. Elke dag…elke dag…

 

Natuurwater is toch nog net iets beter

Het onmogelijke onvoorstelbare oninbeeldbare is gebeurd. Kriebel heeft gezwommen…in de Ourthe. Neen er zijn geen foto’s van. Camera had ik net toevallig niet bij. Men moge ons dan wel gek verklaard hebben dat we het voorbije weekend niet aan de Noordzee maar aan de Ourthe hebben doorgebracht, het heeft verdomd veel deugd gedaan. En weet je wat … mijn droomhuis staat er te koop.

***

wat later (=na hét telefoongesprek)

Ik weet niet of het om te lachen is of voor te blèten is. Mijn droomhuis is een vervallen chalet, één slaapkamer, geen elektriciteit en niet met den auto bereikbaar. Vraagprijs 140.000 euro. Ik weet niet of het om te lachen is of voor te blèten. Ik peins da’k ga blèten. Ik kijk al bijna 10 jaar naar dat huisje aan de Ourthe waar misschien ooit wel eens een mens is geweest, maar nu al heel lang geen mens meer komt. If ever…Braven en ik lachten er nog mee, en toen op onze wandeling gisteren de kids van ver riepen dat er een vergeeld ‘te koop’ bordje aan het enkelglazig raampje hing, dacht ik eerst dat het een grap was. If ever…is zover gekomen. Honderdveertigduizend euro. Braven en ik mogen dan wel nog altijd tellen in Belgische frank en onderweg naar 2012 vergeten zijn dat hier en daar iets een beetje duurder geworden is. 140.000 euro is zowat het dubbel van wat het waard is, denken wij.
Als ik iets nu hard genoeg wil. Zou het dan gebeuren, denk je?

Ach…de zon schijnt ook in Knokke-Heist en de Noordzee is er even fris en verkwikkend als de Ourthe. Who needs paradise, when paradise is all around?