Blankenberge, wonderschone stad

Als Kriebel ergens gaat optreden, heeft ze altijd heel de pers in haar kielzog … smile…dank dus aan Fonz  en Nancy van Blankenberge Online voor de schone foto’s die vanmorgen mijn meelbox binnen rolden. Dank aan mijn jeugdvriendinneke om te komen kijken, aan mijn lezeres die er misschien wel was maar die ik niet heb gezien, en aan alle andere mensen die gisteren hebben gekeken en geluisterd naar de Kriebel in Blankenberge, dank vooral aan diegene die met de feedback kwamen.

’t Was een heel bijzonere, leerrijke ervaring gisteren. Voor het eerst De Kriebel tonen aan een niet Knokke-Heist publiek. ’t Was midden in de namiddag en mijn gasten (op mijn bovengenoemde gasten na) waren bijna allemaal mensen die net een rondleiding doorheen de indrukwekkend prachtig vernieuwde Casinozaal met technische hoofstandjes gekregen hadden. Na de rondleiding, tussen de workshop cocktails maken en Japans koken, werden ze als het ware voor mij gedropt. Laat ons zeggen dat het publiek een beetje ingetogen afwachtend was. Dat maakte mij een beetje onzeker, maar dat had niet hoeven geweest. Want waar de bulderlach er niet gekomen is, heb ik gegniffel gehoord, ingetogen gelach gezien, en veel ontroering. Ongelooflijk mooie complimenten gekregen van ‘ontwapenend mooi en open’ tot ‘veel potentieel’ en  ‘wanneer kunnen we de hele show komen zien’. Positieve critics gekregen ook. Ik mankeer mictrotechniek, werd mij gezegd en da’s waar. Niemand heeft me echt afgebroken al zal diegene die pure stand-up verwachtte wel teleurgesteld geweest zijn.

Conclusie, verrijkende ervaring. En opnieuw, smaakt naar veel meer. Nog veel te leren ook. In de beslotenheid van ons lokaal 14, samen met Philippe en Dieter en met de nieuw samengestelde groep. Maar ook op het podium. Ik heb mijn Kriebel nu al zo’n 5-tal keer gebracht. Telkens weer anders. Telkens weer verrassend, voor mezelf. Merci Blankenberge, voor het warm omarmen van de Kriebel.

I’ll be back…

Politics & Comedy

Ik heb genoeg over politiek geschreven vind ik de laatste tijd. Ik hou ermee op. Ik wens al mijn political friends heel veel goed moed en succes de komende twee weken en de daaropvolgende zes jaar.

(n 2018 neem ik een maand of twee congé in september/oktober denk ik. Of ga ik in afzondering om mijn bestseller te schrijven.)

Soit,  we zijn nog altijd 2012. En ik ga de komende dagen veel schrijven over de essentie des levens, comedy. Want wie comedy niet kent, ’t leven niet leidt, vind ik. Comedy leert het leven te relativeren.

Wie niet kan relativeren, lijkt mij redelijk gestoord in negatieve zin. Niet prettig gestoord, zoals sommige comedians.

Dit gezegd zijnde, enkele belangrijke mededelingen:

Morgen zaterdag 29 september wordt op plechtige wijze de vernieuwde theaterzaal van het Casino van Blankenberge geopend. Er is een opendeurdag. Tussen 13u30 en 17u. Iedereen mag daar zo binnen en buiten wandelen, en terwijl u dat doet mag u ook gaan zitten of niet, en  terwijl u dat doet zullen er mensen iets doen op een podium. Ikzelve zal mijn Ode aan den Braven nog eens brengen, om 14u30. Achter de schermen ben ik al volop aan het schrijven aan een vervolg. Ik denk aan het einde van dit jaar (ik bedoel daarmee schooljaar) een voorstellinkske van een uur te hebben. Maar morgen dus, Ode aan den Braven, door De Kriebel, om 14u30, voor het eerst buiten Knokke-Heist op de planken, bij de buren in Blankenberge. Ik ben nervous as hell natuurlijk, hoe zal een ander publiek op Kriebel reageren?

Wat een uitdaging, wat een uitdaging…waarom doe je dat jezelf aan, zei een van mijn friends nog niet zo lang geleden. ’t Antwoord is simpel. De kick, als het lukt, is te groot. Ik ga om te lukken morgen. Ik luk als de zaal, de 5 of de 50 of de 500 man (en vrouw) die er zal zitten, lacht.

En als ik niet luk? Vallen en weer opstaan. Het opgeven heb ik samen met het vet in mijn lichaam opgegeven. (Ondertussen een maand bezig, min 7 kg, nog een klein killootje, langzaamaan terug aan het normaliseren en vanaf dinsdag naar de fitness.)

Ik ben aan het afwijken. Ik was belangrijke mededelingen aan het doen. Zeer belangrijk. Vanavond halve finale Belgium’s ot Talent, 20u30, VTM, zeker kijken.

En duimen voor den Dieter van Kunst Veredeld met een d, de mens die mij vorig jaar geleerd heeft hoe een piano aan te raken. En hoe ik die aanraak…dat zie je morgen in Blankenberge, hé.

Welkom.

Slechte journalisten

Ik heb het niet voor Bart De Wever. Pas op. Daarmee breng ik hier geen hulde aan de meerderheid. Een beleid heeft oppositie nodig. Alleen een ping-pong spelletje tussen de twee kan leiden tot een goed beleid. Anders vervallen we in hoogmoed. Slechte ziekte. We hebben dus de twee nodig.

Maar ik heb het niet voor Bart De Wever. Gisteren al zappende in de Kruitfabriek  van het nieuwe Vier terecht gekomen. Wever in discussie met Torfs. Zalig. Torfs tenminste een man die kan discussiëren zonder agressief te worden. De Wever kan dat niet. Op bepaalde momenten leek hij mij zelfs een beetje die judocoach achterna te gaan, Dedecker, nog zo een van groot laweit van weinig actie. Straks is De Wever ook passé.

De poltitiekers lopen op de toppen van hun tenen. Ze weten niet hoe in de kijker (mediakijker en andere) te lopen. Ze doen er alles aan om in alles wat ze doen, overtuigend over te komen. Voor de politici is het nu zenuwslopend. Af en toe wordt ze een halt toegeroepen. Zoals gisteren op de Scholenveldloop toen werd afgeroepen, “dit is een kinderfeest, hier wordt geen campagne gevoerd”. Zalig vond ik dat enerzijds. Overbodig was het anderzijds. Want de enige politieker die ik heb gezien was een mama, en sportverantwoordelijke. En een lijstduwer. En dat’s it. Soit. Moeilijke tijden.

Maar ook voor de redacties van gazetjes en programma’s allerlei is het nu zenuwslopen. De strijd om de lezer/kijker is hard, de strijd om de strafste quote, het meest besproken artikel, de ‘beste’ opinievorming,…

En wie is de pineut van de clash tussen de politiek en de media? Of course…de journalist. De Wever, om terug te komen op de Kruitfabriek, heeft gisteren gedaan wat elke machteloze die een fout gemaakt heeft die hij niet meer kan rechtzetten (met name een interview weigeren aan Knack) doet: afbreken. Met name de journalist afbreken en verwijten een slechte journalist te zijn. Nu, ik ken diene journalist van dat bewuste artikel in Knack niet. Ik weet dat journalisten van Knack en andere hoog aangeschreven schrijfsels over het algemeen neerkijken op regiojournalistjes die de good news show van elke dag brengen, zoals ik. Maar ik weet één iets. Als De Wever in een discussie niet verder geraakt dan een journalist te verwijten een slechte journalist te zijn. Dan is hij in zijn discussievoering verliezende partij. Slecht bezig De Wever…

Goestjes

Na mijn alcoholisch debacle van van ’t weekend, ben ik alvast van één iets vanaf: ik heb in de verste verten geen goesting meer in cava of andere brouwsels die mijn hoofd op hol brengen en het daarna afkraken. Ik peins zelfs dat ik dat feestje van zaterdagavond lekker alcolholvrij zal houden. Ik zal me daarvoor niet minder amuseren.

Maar nu ik dus absoluuuut geen zin meer heb in een apero, in hapjes des te meer. (en neen, ik ben niet zwanger, ik wil geen tiener met een mediore moeder opzadelen) Gisteren was een absoluuuuut dieptepunt in het verloop van mijn dieet. (Vandaag alweer een pak courageuzer, zeker nu een derde ‘volger’ zich al heeft aangekondigd, mijn lezers dieeeten massaal samen)

Gisteren dieptepunt. Ik had het al een beetje lastig. Het avondeten was zo mogelijk nog lastiger. Varkensgebraad met bloemkool en patatjes, zo mogelijk een van mijn lievelingsmenuutjes. Zonder saus. Een nachtmerrie. Braven had voor zichzelf de bloemkool gegratineerd, en voor mij zelfs het weglopend vet uit mijn bord geveegd (I know, he’s more amazing than anyone you can imagine)…hij had er alles aan gedaan om mij een ‘droog’ bord te geven. Mijn lievelingsmenu zonder gratin en zonder botersaus met ui, smaakte dan ook zeer droog. En hij maar zeggen hoe lekker alles hem smaakte…zeker tot vijf keer toe. Een dieptepunt.

Maar vandaag is een nieuwe dag. De weegschaal zakt, trager, wat normaal is na een maand. Maar ze blijft zakkende. De fitness is gepland. Donderdag naar Sportoase. Een nieuwe avontuur tegemoet.

En ondertussen…heb ik een nieuw goestje. Ik heb zin in een lunchke bij Bartholomeus Bart. Vis met een sterretje. Lekker. Verfijnd. Frietvrij. Ja, dat wil ik. En hapjes zaterdag. En een dansvloer. En een strak zittend kleedje. En zon..en een reis naar het zuiden…en…oei…ik ben aan het overdrijven.

Have a nice day 🙂

 

ps…als den braven mij een cadeautje zou willen doen, wil je hem dan deze aanraden, mijn droomhuis waarvan sprake paar kriebels geleden,

http://www.ardenneimmo.be/site/details.php?OxySeleCode=00007781457&OxyPos=18&lng=nl&OxyRequete=1&OxySeleOffr=V&afficher=damier&lang=NL&tri=PRIX%2CCOMM%2C%22OFFR-%3ETABLIMME.LIBE_fr%22%2CCODE&OxySeleImme=&OxySelePrix=125000%7C150000&cpville=&afficher=damier&r=1

Slank?

It’s a fact fact. Ik moet naar de fitness. De herfst noopt er mij toe. Ik heb in de zomer al geen courage om te lopen, laat staan nu. De herfst is trouwens nog maar twee dagen oud en ik ben het al beu. Donker, koud, nat. De sleurhut staat daar te staan, het cabinetje wordt weggehaald, het paard, godzijntgendank, wij hadden haar zondagmiddag toen het nog redelijk weer was in de wei gezet, maar ze is door een paar goede zielen net voor of min of meer tijdens de storm binnen gehaald voor een droge nacht de rest van de komende maanden. Intriest vind ik de herfst, de periode waar de natuur afscheid neemt van de zon. Soit…ik moet dus naar de fitness. Er moet nog 2 kg af en die zijn niet van plan vanzelf weg te smelten. Bovendien vindt Braven dat ik naar de fitness moet en die is altijd een goede barometer voor mij. En nog meer bovendien, ik snak naar gewoon eten. Lekker eten. Ik ben geen keukenprinses. Ik heb de voorbije weken al mijn best gedaan, maar wat ik maak is niet echt lekker en den Braven houdt vast aan zijn frieten en zijn heerlijke mini garnaal- en kaaskroketjes waar ik alleen maar van kan dromen. En ik heb zo’n zin in – vraagmenietwaarom – profiteroles. Dus ik moet naar de fitness want voor elk uur daar zal ik toch wel een mini-kroketje mogen eten? Niet?