I loveeeeeeeee KommilFoo

Er zijn zo van die dagen waarop ik wel eens een streep door mijn agenda durf te trekken. Avonden vooral. Maandagavonden. Laat ons zeggen dat ik een klein beetje  heel erg veel gehecht ben geraakt aan mijn maandagavond in deKunstAcademie. En ik ben niet alleen.

Het gebeurt bijna wekelijks dat het madammeke van het secretariaat op de deur van lokaal 14 moet komen kloppen om te verwittigen dat onze tijd er eigenlijk op zit. Dat we naar huis moeten. Dat het gedaan is met spelen. Vorige maandag. Ik weet zelfs niet of ik het geklop gehoord heb. Ik weet wel dat het geen half uur over negen maar wel twintig minuten over tien was eer we onze ‘klas’ verlaten hebben, ons ‘podium’. Dat kwam mede omdat we maandag niet gewoon les hadden maar een Master Class, niet gewoon van onze ‘gewone’ leerkrachten, Philippe van Ongericht Enhousiasme en Dieter van Kunst Veredeld met een d (dien van Belgium’s got talent…), maar vorige maandag hadden we een Master Class van Raf Walschaerts van KommilFoo. We hebben allemaal voor hem ‘gespeeld’. En…Ik weet niet hoe hij het deed, maar de Raf slaagde er in ons, mensen die hij voorheen nog nooit had gezien, allemaal gericht commentaar te geven, waar we echt iets aan hadden/hebben. Ik heb dan ook maandagnacht de helft van de nacht wakker gelegen over wat ik allemaal zou kunnen doen met dat commentaar, en de andere helft heb ik waarschijnlijk van zijn pretlichtjes  gedroomd. Braven zal me dat niet kwalijk nemen. Ik denk dat hij soms ook wel eens van pretlichtjes droomt.

Anyway, ik heb tijdens de pauze en erna een paar fotokes genomen (en een paar mensen gelukkig ook van mij). Boordevol lichtjes. Je kan ze hier bekijken. Dubbelklik.

DSC_0058

Is het nu d – t of dt???

Idd een bladje papier is zeer welgekomen – het heeft een paar praktische voordelen – maar het zal iN se niets aan de Kriebel veranderen….ik blijf gezellig op mijn blogje en in de gazetjes mijn mening verkondigen, soms terecht soms ten onrechte, daarbij vaststellend dat ik af en toe een zeldzame keer ook nog eens een serieuze dt-fout kan maken, al moet ik zeggen, de lezers van Tam-Tam hebben mij zeer zwaar teleur gesteld: ik maak een dt’er in Tam-Tam in een Kriebel over de dicteewedstrijd en slechts één mens die er op reageert. Spaart de rest mij? Of hebben ze het niet gezien…:-))))

Stanny dicteewedstrijd

Soit, hier kan je hem ook nog eens lezen. Ik heb de fout laten staan. En ja, ik blijf erbij dat het accentje op de é van té, een brug te ver is in een dictee voor kinderen van tien jaar.

Elk jaar ga ik een foto nemen en schrijf ik een (hopelijk bijna foutloos) stukje tekst over de dicteewedstrijd van het Willemsfonds. Mijn Kleinen Braven, ondertussen in het vijfde leerjaar beland en specialist in het behalen van maximum scores voor dictee, had zaterdagnamiddag geen grootse plannen, dus kon hij maar beter ook eens deelnemen, dacht hij. Trouwens, er zijn elk jaar toch nooit veel deelnemers, en ieder jaar heeft iedereen wel prijs. Nu, dat er niet veel deelnemers zijn, heeft volgens mij te maken met het feit dat de dictees veel te moeilijk zijn. Akkoord, de kids hebben een challenge nodig. Het mag niet te gemakkelijk zijn, sorry,  ‘té’ gemakkelijk zijn. Maar toch…soms denk ik dat het Willemsfonds, met alle sympathie voor de mensen zelf, een duivels genoegen put uit het samenstellen van het dictee. Zo had de winnaar in categorie 2 ‘slechts 11’ fouten. Sorry hé, maar ik vind dat niet motiverend. Soit, mijn zoon had er 14 in zijn categorie. Ik ben trots op zijn resultaat en hij is blij met zijn Standaard Boekhandel boekenbon. Mijn bron van ergernis waar ik het hier over wil hebben echter, gaat niet over de moeilijkheidsgraad van het dictee – dat is voor de rekening van de organisatoren – maar gaat over het gedrag de ouders. Ouders mochten tijdens de wedstrijd achteraan in de Raadszaal van het stadhuis het dictee volgen, hun kinderen terwijl gadeslagent. Nu, ik mocht niet mee naar binnen van de Kleine Braven. Dat vond ik niet erg. Ik had mijn laptop mee en kon in de hal van het stadhuis wat zitten ‘tokkelen’. (U kan niet geloven de plaatsen waar uw Tam-Tam al werd geschreven.) Maar ik heb daar niet lang alleen gezeten in de hal (of is het hall?). Om de vijf voeten ging de deur open, deur weer dicht. Deur open, deur dicht. Ouders liepen af en aan met hun gsm tegen hun oor geklemd.  “Echt storend,” zei mijn Kleinen achteraf…

ps. have mercy on my wicked soul, ik weet dat er meer dan één fout in zit…

DANK U

Freelancejournalistje zijn, dat …is heel vaak heel plezant. Maar, dat hebt u de voorbije dagen kunnen meevolgen, dat is niet altijd vanzelfsprekend. Al hou ik de dark side of the moon meestal liever voor mezelf, het is niet altijd vanzelfsprekend…
De voorbije weken waren donker. Maar zie…overmorgen zijn we december. Kerstmaand, feestmaand, eindejaarsmaand, de winter is zoveel mooier dan de herfst, en opnieuw een stap dichter bij de lente, maar wat ik eigenlijk feitelijk wil zeggen is dat ik net een ongelooflijk fantastisch mailtje binnen kreeg.

“Wij hebben het genoegen u mee te delen dat u uw officieel persdocument, afgeleverd
door het Ministerie van Binnenlandse Zaken, kunt afhalen op ons secretariaat

In Kriebeltaal wil dat zeggen dat mijn dossier is goedgekeurd. Ikke..ik…ben echt…ik bedoel, je weet wel hé, ik ben erkend, officieel, beroeps…ik ben de Kriebel, en ik ben journalist. Beroeps hé.

Ik ben zo trots. Op mezelf. Mag wel hé. Dank, dank, dank, aan iedereen die me de voorbije zeven jaar heeft gelezen en gesteund.

 

 

De 10% discussie goes on & on & on…

Postscriptum de dag na de bekendmaking…

Verschillende reacties gekregen positief en negatief en beide terecht. Mijn conclusie: een plotse sprong van 10% is veel. Een geleidelijker overgang ware draaglijker geweest, alsook een rechtlijnig beleid in plaats van een reglementering waar geen kat wegwijs uit geraakt en dat bovendien om de vier jaar verandert…Je blijft er beter uit komen als freelancer dan als bediende, zeiden ze in het nieuws. Maar ze vertelden er niet bij dat een bediende recht heeft op ziekte-uitkeringen, werkloosheidsuitkeringen, pensioen, dertiende maanden en vakantiegeld…Freelancing has it price. De toekomst zal uitwijzen hoe hoog.

10% Meer Misselijk

Na een creatieve avond als gisterenavond, had het vandaag een prachtige dag kunnen worden.

Hélas…

Ik verneem daarnet dat mijn belastingen met dank aan de hervormingen met 10% zullen verhogen…en dat voor een job in een sector die al onder betaald is…Ja…ook dit freelancejournalistje valt onder de wet van het auteursrecht…ik voel me misselijk worden.