Is het nu d – t of dt???

Idd een bladje papier is zeer welgekomen – het heeft een paar praktische voordelen – maar het zal iN se niets aan de Kriebel veranderen….ik blijf gezellig op mijn blogje en in de gazetjes mijn mening verkondigen, soms terecht soms ten onrechte, daarbij vaststellend dat ik af en toe een zeldzame keer ook nog eens een serieuze dt-fout kan maken, al moet ik zeggen, de lezers van Tam-Tam hebben mij zeer zwaar teleur gesteld: ik maak een dt’er in Tam-Tam in een Kriebel over de dicteewedstrijd en slechts één mens die er op reageert. Spaart de rest mij? Of hebben ze het niet gezien…:-))))

Stanny dicteewedstrijd

Soit, hier kan je hem ook nog eens lezen. Ik heb de fout laten staan. En ja, ik blijf erbij dat het accentje op de é van té, een brug te ver is in een dictee voor kinderen van tien jaar.

Elk jaar ga ik een foto nemen en schrijf ik een (hopelijk bijna foutloos) stukje tekst over de dicteewedstrijd van het Willemsfonds. Mijn Kleinen Braven, ondertussen in het vijfde leerjaar beland en specialist in het behalen van maximum scores voor dictee, had zaterdagnamiddag geen grootse plannen, dus kon hij maar beter ook eens deelnemen, dacht hij. Trouwens, er zijn elk jaar toch nooit veel deelnemers, en ieder jaar heeft iedereen wel prijs. Nu, dat er niet veel deelnemers zijn, heeft volgens mij te maken met het feit dat de dictees veel te moeilijk zijn. Akkoord, de kids hebben een challenge nodig. Het mag niet te gemakkelijk zijn, sorry,  ‘té’ gemakkelijk zijn. Maar toch…soms denk ik dat het Willemsfonds, met alle sympathie voor de mensen zelf, een duivels genoegen put uit het samenstellen van het dictee. Zo had de winnaar in categorie 2 ‘slechts 11’ fouten. Sorry hé, maar ik vind dat niet motiverend. Soit, mijn zoon had er 14 in zijn categorie. Ik ben trots op zijn resultaat en hij is blij met zijn Standaard Boekhandel boekenbon. Mijn bron van ergernis waar ik het hier over wil hebben echter, gaat niet over de moeilijkheidsgraad van het dictee – dat is voor de rekening van de organisatoren – maar gaat over het gedrag de ouders. Ouders mochten tijdens de wedstrijd achteraan in de Raadszaal van het stadhuis het dictee volgen, hun kinderen terwijl gadeslagent. Nu, ik mocht niet mee naar binnen van de Kleine Braven. Dat vond ik niet erg. Ik had mijn laptop mee en kon in de hal van het stadhuis wat zitten ‘tokkelen’. (U kan niet geloven de plaatsen waar uw Tam-Tam al werd geschreven.) Maar ik heb daar niet lang alleen gezeten in de hal (of is het hall?). Om de vijf voeten ging de deur open, deur weer dicht. Deur open, deur dicht. Ouders liepen af en aan met hun gsm tegen hun oor geklemd.  “Echt storend,” zei mijn Kleinen achteraf…

ps. have mercy on my wicked soul, ik weet dat er meer dan één fout in zit…

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s