Maandelijks archief: januari 2013

Carnaval en andere schrijfsels

Mijn Kriebeltje in de Streekkrant van deze week is nogal scherp. Maar zoals altijd welgemeend. Je moet hem maar een keer lezen. Het gaat over carnaval.
Ik heb het ‘gehad’ met carnval. Al een paar jaar. Het wordt er niet beter op.
De spirit is te veel weg, vind ik. De geest. De mensen die niet blij zijn met mijn Kriebel in de Streekkrant zijn er die de spirit nog niet kwijt zijn. Waarvoor mijn respect. Het is misschien omdat ik ouder word, of omdat mijn kinderen ouder zie worden en binnenkort in het ‘uitgaansleven’ zal moeten loslaten, dat ik me zoveel zorgen begin te maken. Ik mag er niet aan denken dat mijn Kriebeldochter daar volgend jaar ook strontzat op een kar staat te springen, want – er zijn uitzonderingen in positieve zin – ik heb er te veel gezien, meisjes van 14, verkleed en strontzat. Het maakt me doodsbang.

Het zal aan mij liggen dus.Maar ik ben het kwijt.
Desalniettemin wens ik alle carnavallisten een schitterende periode toe.

Je wordt verwacht …op Nagt

Mijn podiumgedrag begint zich voorspelbare normen aan te meten. Dat mijn mond zal droog zijn, en mijn linkerbeen zal trillen. Vaststaand feit. Dat het meeste van die akkefietjes zal verdwijnen na de eerste lach. Zeer waarschijnlijk. Dat ik een paar momenten intens zal genieten. Meer en meer.

Dat zich vooraf ergens opeens een koortsblaar zal manifesteren. Stress finds its way. Dat de rit achteraf naar huis alleen zeer eenzaam is. Het begint te wennen. En dat het eens thuis, terwijl je voorzichtig in bed kruipt, proberend Braven en kinderen niet te storen in hun slaap, dat het heel moeilijk is om een zinnig antwoord te geven als dan iemand vraagt ‘en, hoe was’t?’

Nagt, zaterdag 2 februari 2013. Scharpoord Knokke.

Nagt logo

 

Brood en spelen, euh…bier wil ik zeggen

Ja, ja…Ramskapelle keeps kicking some assssses…

We krijgen niet alleen een bakker in town.

We hebben ook een eigen bier. In de Vouwte, een van de talrijke cafeetjes waarmee ons dorpje gezegend is, werd zondagavond de Paljas voorgesteld. Een Ramskapels biertje…je leest er alles over in Tam-Tam woensdag.

DSC_0039

ps. No, ik heb er niet van geproefd. Ik drink geen bier. De dorpelingen daarentegen…die hebben ’t laten vloeien so I’ve been told…

Wat ruikt daar in het struikgewas…

DSC_0009Vrijdag 1 februari 2013… wordt een heel bijzondere dag.

Niet alleen wordt die dag mijn ongelooflijk fantastische dochter die na een week ziek vandaag terug naar school is, niet alleen wordt zij dan dertien jaar.
Niet alleen is het dan een jaar geleden dat Bakkerij De Soete in de Lippenslaan de deuren sloot…neeeeeeeeeeeeeeen het wordt een topdagje. U hebt het al kunnen lezen in De Zondag gisteren. Bakkerij De Soete gaat terug open.
En weet je waar…ja hier , hier in ons Ramskapelle.
Sasstraat 14, open elke vrijdag en zaterdag van 7 tot 18u30 en elke zondag van 7 tot 12uur.

Braven zal zijn auto mogen laten staan om achter zijn pistoletjes te gaan

De voorbije Flame missie verwoord door Tom

flame team jan 2013Ruim een week geleden zocht ik in -5 graden mijn bijzondere (medisch/militair) reisgezelschap op in België. Een bus, twee treinen, een overnachting in Mechelen, een trein, een vliegtuig, een overnachting in Ouagadougou, een 5 uur durende autorit en 36 uur later komen we aan op de locatie waar we een brandwonden-operatiekwartier gaan realiseren: het militaire kamp in Bobo Dioulasso (Burkina Faso). Op dit stuk grond staat al een soort van ziekenzaal waar men nu dus geen operaties kan/mag uitvoeren. In Bobo is het net als in Nederland hartje winter en lopen sommige Burkinabezen in warme jassen met wanten en een muts. Let op, het is dan 36 graden! Tijdens mijn bezoek mocht ik deel uitmaken van de stichting NGO Flame die kosteloos hulp verleent aan mensen met brandwonden die zich om wat voor reden dan ook geen zorg kunnen veroorloven. Mijn taak daar was het begeleiden van het bouwproces van het te realiseren operatiekwartier. De afgelopen dagen heb ik mezelf bezig gehouden met het in kaart brengen van het betreffende terrein, het inmeten/intekenen van de bestaande bebouwing, het analyseren van Afrikaanse bouwconstructies en materialen, les volgen in Afrikaanse bouwstijl,

het ontwerpen van een voorlopige indeling van het ziekenhuis, het doorspreken van de plannen met een lokale aannemer en lopende referentieprojecten van de betreffende aannemer bezocht. Dit uiteraard samen met het medisch team en het hoofd van de medische tak van het Burkinabese leger. Tussen het werk door heb ik verschillende unieke mensen mogen ontmoeten en de meest uiteenlopende dingen gedaan: een Afrikaanse kerkmis bezocht, door de straten en markten van Bobo en Ouaga gestruind, om 6 uur ‘s morgens hardlopen met mijn gepensioneerde-militaire-kameraden, Feestvieren met de Burkinabezen toen hun Nationale Elftal in de laatste seconde de 1-1 binnenschoot tegen Nigeria in de Afrika Cup, Een groep Nederlandse militairen ontmoet die in Burkina waren voor een oefening, schitterende dingen gezien, maar helaas ook minder mooie dingen gezien én gehoord die je raken tot op het bot of soms nog dieper en je het gevoel geven alsof je een stomp in je maag krijgt. Na deze leerzame ervaring ben ik onder de indruk geraakt van de spontaniteit, dankbaarheid en blijheid van de Burkinabezen en het geweldige werk dat het medisch team daar al jaren verricht! Mocht je interesse hebben in het werk dat deze stichting verricht, benieuwd zijn naar de bouw van het ziekenhuis of gewoon de stichting willen steunen check dan de volgende site (www.ngoflame.be) of like ons op facebook!

Tom Kwakman

oP weg terug naar huis

Team ngo Flame is op weg terug naar huis.
Je leest er alles over hier:
http://www.ngoflame.be/nl/2013/01/op-weg-terug-naar-huis/

Maar het verhaal wordt vervolgd uiteraard…er volgen nog reeksen foto’s en een filmpje. Ik ben zeer beniewd.

***

Ondertussen in Knokke toawn, is het zeer koud, en …zijn we hier in volle voorbereiding van Nagt, zaterdag 2 februari 2012, weest welgekomen, ik speel om 8 en om 10 maar ik niet alleen of course. Petra zorgt voor hilarische introducties, Clara geeft ons een heel bijzondere kijk op…op…ja, ik zal het nog niet verklappen, ikke vertel over het wordingsproces van de Kriebel (ik kan niet beloven dat het echt voor te lachen zal zijn, je weet ergens sluimert wel altijd een beetje tristesse…), en dan komt Mieke, en ik beloof, zij zal je dingen vertellen die je nooit, nooit, nooit meer zal vergeten.
Dus, my friends en niet friends, Nagt, be there. http://www.nagt.be

ps. Of course…kom natuurlijk ook kijken naar Kunst Veredeld met een d, bekend van Belgium’s got talent, maar nog veel bekender als docent cabaret&comedy. Ook ons Philippe Verkinderen zal er zijn …’k vraag mij af welke…hij……meermagikechtnietzeggen

Met hoofd hier, twee voeten daar, en het hart ginder

Jaja…multitasking kunnen we dat noemen. Kriebel stond dit weekend met een voet in de Ardennen, één in Burkina Faso, met het hoofd al op Nagt 2 februari, en met de gedachten bij Cyrano die mij helemaal aan het inpalmen is…
What can I say over de voorbije 48 uur…? Wel..dat ik een nachtje naar de Ardennen ben geweest en er helemaal tot rust gekomen ben samen met mijn Braven ‘au Bord de la Source’. U mag daar binnenkort een uitgebreid verslag van verwachten, maar ik ga nu eerst Tamtammeke maken en stukje Streekkrant en ik ga mijn voorlaatste Nagtrepetitie van vanavond intensief voorbereiden ook. Maar eerst heb ik alle berichtgeving uit Burkina gegroepeerd en online gezet, en er zitten zo’n mooie verhalen bij. Geen 100% good news show. Gewoon de realiteit met zijn mooie en zijn rauwe kanten. De eerlijkheid waarmee Michel en Luc bericht geven is trouwens een van de redenen waarom ik mij voor Flame heb geëngageerd. Hoed u voor mensen die alleen de mooie kant van het verhaal vertellen, vind ik. Soit, lees mee. Groeten aan allen. Prettige werkweek.

Zaterdag 19 januari 2013
Het verslag van de dag loopt binnen in sms’en tussen 9.23 PM en 10.04pm
“Om 8.30am vertrokken naar het ziekenhuis. Echt alles meegenomen, we waren helemaal klaar voor de geplande drie operaties. Tegen 10.30 pas werd de discussie afgesloten en was het personeel het eens met de operatie van de EERSTE patiënt. Dat voorspelde niet veel goeds…We hebben de patiënt gegreft en terwijl ook onze nieuw Major – we noemen hem Abdullah – opgeleid in de OK-verpleegkunde.
Tot nu toe zorgde Eugène altijd voor alles wat OK was, maar die was weggeroepen naar zijn dorp omdat daar de gemeenteraad werd samengesteld en hij is zowaar verkozen! Zijn ambitie is er burgemeester te worden. Ik vertelde Tom vandaag hoe wij Eugène leerden kennen.
Eugène was op het ogenblik van de ramp bij de militaire optocht de Major van het militaire kamp én verpleegkundige in het OK. Alles passeerde toen langs hem. Hij zorgde ervoor dat het materiaal gesteriliseerd was, assisteerde, vertaalde voor de patiënten, gaf advies of lichtte de achtergrond van de patiënt toe. Hij kende IEDEREEN en was met zijn slordige 95kg onze ‘manus’ van alles. Luc en ik kennen hem het beste wanneer hij badend in het zweet met zijn soms verkrampte glimlach het beste van de dag probeerde te maken. En Eugène… Hij was toen nog iets…
Hij was ook de vader van twee van de slachtoffertjes. Zijn zoon én dochter lagen op de intensieve. Zelfs tijdens de operaties die bij zijn kinderen moesten gebeuren blijf hij superprofessioneel, terwijl wij wel konden zien dat hij dan erg diep moest gaan. Hij gaf zich voor al de slachtoffers, altijd. Ook jaren later nog. Eugène heeft er altijd voor gezorgd dat het brandwondencentrum draaide.
Nu is er dus Abdullah. Nieuw maar met Jean Noel erbij tijdens de OK was dat natuurlijk goed te doen. Minder goed ging de samenwerking met de plaatselijke ‘anesthesist’. Eigenlijk een verpleegkundige die er van bij de aanvang op uit was de operaties uit te stellen. ‘Niet Leuk’ zou Facebook zeggen…Maar we zijn er door geraakt. Onze eerste patiënt hebben we niet echt kunnen behandelen zoals gepland maar we hebben Abdu wel voldoende kunnen tonen en aanleren hoe hij volgende week het werk kan verder zetten.
Ondertussen…is het materaail uit de containers gestockeerd. Luc heeft titanenwerk verricht. Toen ik mij vandaag even een idee probeerde te vormen van wat waar stond, realiseerde ik mij pas de ware omvang van wat hij in twee dagen een bestemming heeft gegeven. Zonder hem was hier niets, noppes, nada…Tien jaar geleden belde ik hem wakker. Hij had de hele nacht gevlogen, komende van Burkina. Of hij die avond mee terug ging? (Na veel discussie had de commandant van het hospitaal toen toegestaan dat we met twee mochten terug keren om er verder te werken.) Enkele uren later stonden wij in Melsbroek. Tien jaar later opereer ik nog altijd in Burkina Faso bij de gratie van al het werk dat Luc achter mijn rug verzet. Mijn enige verdienste is dat ik hem toen al naar waarde schatte.
Hamza is op bezoek gekomen!!!! Zo lang geleden dat we dat mooi ventje nog gezien hebben! Zo’n flinke jongen met zo’n leuke lach. Dankbaarheid kan je soms op zo’n onverwachte momenten overvallen. (Zo geweldig was het vandaag in de OK niet verlopen. We konden zelfs klagen over het gebrek aan inzet daar maar dan zie je Hamza.) Ik herkende hem onmiddellijk. Zijn mama noemde mijn naam. We begrepen elkaar direct. Raar…zo lang geleden, ik zou het moeten uitrekenen hoe lang.
Hamza kwam zijn been tonen dat een ernstige te opereren vergroeing vertoont. We hebben afgesproken dat we dat de volgende missie zullen doen. Ik zou er dan trouwens graag Bert bij hebben want dat wordt een behoorlijk zware ingreep en dan is het leuker daar samen aan te werken.
Via Hamza’s mama kwamen de problemen in het schooltje weer ter sprake en zo rolde de dag uit van materiaalbeheer voor de operatiezaal naar materiaalbeheer voor de schoolinfrastructuur…
Het was …een Burkinadag…
Dikke groeten aan allen van ons allen.”
*******
Zondag 20 januari 2013 11.21 pm
Het onmogelijke is gebeurd. Wifi was in the house. Volgend bericht is dan ook helemaal per mail binnengekomen. En lees zowaar…de Flameboys zijn naar de mis geweest:
“Vandaag stond helemaal in het teken van cultuurbeleving. ..Onder het motto ‘ik ga waar jij gaat’ ben ik Luc, en zijn wij uiteindelijk alle vier gevolgd, naar de zondagsmis!”

(aan de toon van Michels berichtgeving hier moet dat een hele prestatie geweest zijn, dit terzijde)

Ik heb er mij geen vragen bij gesteld, het had waarschijnlijk iets te maken met de contacten met de pastoor van Lummen die we van hier kennen?! Whatever. Wij naar de mis. We waren goed op tijd en zaten wat achteraan, maar niet te opvallend helemaal achteraan. De kerk zat echt helemaal vol.
Net voor de aftrap valt mij op dat aan onze kant alleen vrouwen zitten – en wij dus – en aan de andere kant de mannen. De zuster achter ons snel hierover geïnterpelleerd en ja hoor er zaten nog wel een of twee mannen aan onze kant… Great.
Het was zoals je het je voorstelt. Met trommels en een koor waarvan minstens 1 vrouw met een akelig hoge of liever schelle stem die wiegend de glorie van god en alle heiligen afdwingen. Mensen die spontaan in de handen klappen. Witte, Allez blanke priesters, echt blanke – bij ons zitten dan zwarte?! die kwistig zijn met de miswijn en dus 10min lang aan hun beker zitten. Bij de aanvang werd een lijst opgedramd waarvoor we vandaag gingen bidden en op het eind kwam een lijst praktische mededelingen en aankondigingen van feesten. Best boeiende belevenis…

Daarna naar het dispensarium voor enkele verbanden. Vooral een meisje dat ik gisteren behandelde moesten we even goed bekijken op complicaties. Na zo’n uitgebreide ingreep lopen ze risico op binnendringen van bacteriën via de wonden. Vandaar.

Tegen de middag kregen we dan bezoek van drie Nederlandse militairen. De medische ploeg van een bataljon Nederlanders die hier Burkinabese militairen komen opleiden. Het verplichte grapje over Tom de Volendammer die geen Nederlander is, uiteraard… Een ‘klapje’ met elkaar gedaan, dan nog even op Jean gewacht die uiteraard wat langer met hen moesten overleggen en dan met Jean, zijn vrouw en de kleine Jean-Julien en dochter Marie-Ange naar een restaurant op een berg buiten Bobo geweest. Prachtig, langs een steengroeve, rustig in de heuvels, lekker en veel eten. Vooral de gebakken banaan was mjam!

Deze namiddag wat gewandeld in de stad. En nu in het wifi restaurant proberen deze mail teversturen. Het plan morgen? Verbanden wisselen en dan vertrek naar Ouagadougou…
De groeten van de gasten!!!”

Michel

“Wij bouwen aan mensen en structuren.”

Vrijdag 18 januari 2013 – 8pm

“Nog véééééél werk…”

Rond 10pm begint een smssenstroom mijn gsm binnen te lopen. De Burika-wifi wil het niet doen. Volgend verhaal is maw via Michel in horten en stoten deze blog binnen gelopen.

“Vandaag zijn we opnieuw elk onze eigen weg gegaan. Luc en de zijnen (Jean Noël, Neon en Sidi) scheppen orde, zeulen met materiaal en verhuizen wat goed en slecht is naar hun respectievelijke bestemmingen…

Tom verdiept zich helemaal in de geheimen van de oude en de nieuwe bouw en werkt aan wat deze avond de eerste ‘schets’ moet zijn van het centrum voor brandwondenzorg. Dit weekend zou de aannemer dan een schatting moeten kunnen maken van de kostprijs.

Ik heb met de nieuwe Major de patiënten gezien die het gure winterweer getrotseerd hebben om goed gemutst en gehandschoend door een flauw zonnetje van niet meer dan 32°c naar de raadpleging te komen. Het waren er niet veel, omdat we deze zending minder ruchtbaarheid hebben gegeven aan onze komst, teneinde ons te kunnen concentreren op de logistiek en de bouwplannen.

De nieuwe Major – dat is de verpleegkundige baas van een medische eenheid – lijkt ons een geschikt type. Hij is niet dom, probeert kennis te verzamelen en gebruikt die vooral op een verstandige manier . Hij wil zich ook engageren in de brandwondenzorg. Wij hopen dat hij een stage in België zal mogen doen en dat dit ook geregeld zal geraken. Anderzijds had ik ook een gesprek met hem, samen met Luc, over hoe hard hij zichzelf met het centrum moet verbinden, zodat het iets wordt. Vandaag is er zeker veel goede wil te vinden. Wij bouwen verder aan mensen en structuren…

Twee patiënten moeten geopereerd worden, dus zaterdag heb ik 3 ok’s, het kindje met brandwonden dat ik gisteren in het ziekenhuis zag en een volwassen man met een chronische wonde na een misgelopen gips. Neen…de wonde hoeft niet de schuld van een of andere hulpverlener te zijn, het kan, maar het kan evengoed zijn dat de man gewoon niet op controle is geweest, door geldgebrek of door goestinggebrek of door 1000 andere redenen. Slotsom is dat ik hem maar beter kan opereren. Derde patiënt is nog een kind met heel diepe brandwonden aan het been.

Ik zag een meisje terug dat we vorige keer opereerden. Zoveel ‘wild litteken’…Telkens weer worden je beperkingen je recht in je gezicht gesmeten! Neen, wij hebben echt de mogelijkheden niet om ook de nabehandeling aan te bieden. Richtlijnen voor wat thuis kan gedaan worden is tot toe het maximum van wat we kunnen doen…drukkledijk, silicone en dergelijke, dat zit er echt niet in…Op zo’n ogenblikken is het alleen kijken naar wat goed gaat: ze leeft, na brandwonden over 15% van haar lichaam. Wij hebben al kinderen weten overlijden van dergelijke brandwonden, maar zij leeft…En toch…en toch moeten wij altijd meer willen. Altijd groeien in dit vak, waar ook in deze wereld, waar nu eenmaal niets vergelijkbaar is met onze wereld in België.

Groetjes vanop de achtbaan…:-)”

Michel

Opening 11 december 2013

Soms denk ik dat de heren van Flame meer uren op een dag tellen dan wij gewone stervelingen. Wat zij de voorbije dagen al bereikt hebben…laat ons zeggen dat het kan tellen:

Gisteren woensdag, op dag van aankomst in Bobo dus, zijn Luc, Michel, Tom en Jean Noel nog naar naar hun hospitaal geweest, het paar jaar geleden terug opgerichte brandwondencentrum, dat recent door de plaatselijke partners volledig werd vernieuwd. Verslag van Luc:  “Rest ons nog een nieuw operatiegebouw te bouwen natuurlijk…ook zijn we de twee containers tegen gekomen, netjes naast elkaar geplaatst aan het hospitaal. Het ontvangst comité, onze vier verpleegkundigen, stonden er klaar om ons te onthalen. Eerst hebben we het medisch materiaal uitgeladen dat we nog in onze bagage mee hadden, dan zijn we gaan kijken en hebben we besproken waar we het nieuwe gebouw gaan neerzetten. Vervolgens zijn we terug naar de zusters gereden om de plannen op papier te zetten. Na drie uur palaveren stond er iets op papier en kon Michel de uitleg in het Nederlands doen voor Tom. Op basis van de schets doet Tom morgen de metingen om zo tot een voorontwerp te komen. Met dat ontwerp en een materiaallijst gaan we vervolgens naar een aannemer. Als we een overeenkomst kunnen bereiken die binnen het budget past, zal Tom in Volendam een volledig ontwerp maken. We schatten dat de werken rond april kunnen starten…openingsdatum werd 1 maand verlaat…11 december 2013!!!” Luc heeft alle voorbereidende werken van vandaag ook gefilmd. Daarna hebben ze iets gegeten en zijn ze eindelijjk gaan slapen.

Vandaag donderdag 17 januari 2013.

Onvermoeibaar als ze zijn. Luc, Tom en Michel zijn deze morgen een half uurtje gaan lopen…Tijdens het daaropvolgende ontbijt hebben ze kennis gemaakt met Walen die in een dorp 20 km verderop mee helpen bouwen aan een waterput ea.  “Onmiddellijk afspraak gemaakt.” Tijdens de voormiddag heeft Tom opmetingen uitgevoerd, Jean Noel en Luc hebben de containers leeg gemaakt. Zegt Luc: “Twee containers uitladen in twee uur tijd, plus ordenen van bouwmateriaal in een opslagplaats in 1 uur tijd! Hoe we dat doen? De Kolonel van het kamp had ons het peloton van pikket doorgestuurd, 50 soldaten op een rij die al zingend en dansend containers ontladen…het is eens wat anders.” Michel is ondertussen in het hospitaal aan het werk geweest. “Twee kinderen gaan kijken. Eentje was al bijna genezen. Voor het tweede heb ik zaterdag chirurgie gepland.” Organisatorisch wordt een en ander nog een huzarenstukje. Ondertussen blijft iedereen nog een paar dagen zoet met rangschikken van het medisch materiaal, en gaat het dagdagelijkse wisselen van de verbanden in het ziekenhuis verder. “Er zijn er dagelijks heel wat.”

Tot slot (van vandaag). “We hebben het peleton drie Jupiler voetballen gegeven…ze waren zo gelukkig…het was alsof ze een ton goud kregen”

 

www.ngoflame.be