“Wij bouwen aan mensen en structuren.”

Vrijdag 18 januari 2013 – 8pm

“Nog véééééél werk…”

Rond 10pm begint een smssenstroom mijn gsm binnen te lopen. De Burika-wifi wil het niet doen. Volgend verhaal is maw via Michel in horten en stoten deze blog binnen gelopen.

“Vandaag zijn we opnieuw elk onze eigen weg gegaan. Luc en de zijnen (Jean Noël, Neon en Sidi) scheppen orde, zeulen met materiaal en verhuizen wat goed en slecht is naar hun respectievelijke bestemmingen…

Tom verdiept zich helemaal in de geheimen van de oude en de nieuwe bouw en werkt aan wat deze avond de eerste ‘schets’ moet zijn van het centrum voor brandwondenzorg. Dit weekend zou de aannemer dan een schatting moeten kunnen maken van de kostprijs.

Ik heb met de nieuwe Major de patiënten gezien die het gure winterweer getrotseerd hebben om goed gemutst en gehandschoend door een flauw zonnetje van niet meer dan 32°c naar de raadpleging te komen. Het waren er niet veel, omdat we deze zending minder ruchtbaarheid hebben gegeven aan onze komst, teneinde ons te kunnen concentreren op de logistiek en de bouwplannen.

De nieuwe Major – dat is de verpleegkundige baas van een medische eenheid – lijkt ons een geschikt type. Hij is niet dom, probeert kennis te verzamelen en gebruikt die vooral op een verstandige manier . Hij wil zich ook engageren in de brandwondenzorg. Wij hopen dat hij een stage in België zal mogen doen en dat dit ook geregeld zal geraken. Anderzijds had ik ook een gesprek met hem, samen met Luc, over hoe hard hij zichzelf met het centrum moet verbinden, zodat het iets wordt. Vandaag is er zeker veel goede wil te vinden. Wij bouwen verder aan mensen en structuren…

Twee patiënten moeten geopereerd worden, dus zaterdag heb ik 3 ok’s, het kindje met brandwonden dat ik gisteren in het ziekenhuis zag en een volwassen man met een chronische wonde na een misgelopen gips. Neen…de wonde hoeft niet de schuld van een of andere hulpverlener te zijn, het kan, maar het kan evengoed zijn dat de man gewoon niet op controle is geweest, door geldgebrek of door goestinggebrek of door 1000 andere redenen. Slotsom is dat ik hem maar beter kan opereren. Derde patiënt is nog een kind met heel diepe brandwonden aan het been.

Ik zag een meisje terug dat we vorige keer opereerden. Zoveel ‘wild litteken’…Telkens weer worden je beperkingen je recht in je gezicht gesmeten! Neen, wij hebben echt de mogelijkheden niet om ook de nabehandeling aan te bieden. Richtlijnen voor wat thuis kan gedaan worden is tot toe het maximum van wat we kunnen doen…drukkledijk, silicone en dergelijke, dat zit er echt niet in…Op zo’n ogenblikken is het alleen kijken naar wat goed gaat: ze leeft, na brandwonden over 15% van haar lichaam. Wij hebben al kinderen weten overlijden van dergelijke brandwonden, maar zij leeft…En toch…en toch moeten wij altijd meer willen. Altijd groeien in dit vak, waar ook in deze wereld, waar nu eenmaal niets vergelijkbaar is met onze wereld in België.

Groetjes vanop de achtbaan…:-)”

Michel

Opening 11 december 2013

Soms denk ik dat de heren van Flame meer uren op een dag tellen dan wij gewone stervelingen. Wat zij de voorbije dagen al bereikt hebben…laat ons zeggen dat het kan tellen:

Gisteren woensdag, op dag van aankomst in Bobo dus, zijn Luc, Michel, Tom en Jean Noel nog naar naar hun hospitaal geweest, het paar jaar geleden terug opgerichte brandwondencentrum, dat recent door de plaatselijke partners volledig werd vernieuwd. Verslag van Luc:  “Rest ons nog een nieuw operatiegebouw te bouwen natuurlijk…ook zijn we de twee containers tegen gekomen, netjes naast elkaar geplaatst aan het hospitaal. Het ontvangst comité, onze vier verpleegkundigen, stonden er klaar om ons te onthalen. Eerst hebben we het medisch materiaal uitgeladen dat we nog in onze bagage mee hadden, dan zijn we gaan kijken en hebben we besproken waar we het nieuwe gebouw gaan neerzetten. Vervolgens zijn we terug naar de zusters gereden om de plannen op papier te zetten. Na drie uur palaveren stond er iets op papier en kon Michel de uitleg in het Nederlands doen voor Tom. Op basis van de schets doet Tom morgen de metingen om zo tot een voorontwerp te komen. Met dat ontwerp en een materiaallijst gaan we vervolgens naar een aannemer. Als we een overeenkomst kunnen bereiken die binnen het budget past, zal Tom in Volendam een volledig ontwerp maken. We schatten dat de werken rond april kunnen starten…openingsdatum werd 1 maand verlaat…11 december 2013!!!” Luc heeft alle voorbereidende werken van vandaag ook gefilmd. Daarna hebben ze iets gegeten en zijn ze eindelijjk gaan slapen.

Vandaag donderdag 17 januari 2013.

Onvermoeibaar als ze zijn. Luc, Tom en Michel zijn deze morgen een half uurtje gaan lopen…Tijdens het daaropvolgende ontbijt hebben ze kennis gemaakt met Walen die in een dorp 20 km verderop mee helpen bouwen aan een waterput ea.  “Onmiddellijk afspraak gemaakt.” Tijdens de voormiddag heeft Tom opmetingen uitgevoerd, Jean Noel en Luc hebben de containers leeg gemaakt. Zegt Luc: “Twee containers uitladen in twee uur tijd, plus ordenen van bouwmateriaal in een opslagplaats in 1 uur tijd! Hoe we dat doen? De Kolonel van het kamp had ons het peloton van pikket doorgestuurd, 50 soldaten op een rij die al zingend en dansend containers ontladen…het is eens wat anders.” Michel is ondertussen in het hospitaal aan het werk geweest. “Twee kinderen gaan kijken. Eentje was al bijna genezen. Voor het tweede heb ik zaterdag chirurgie gepland.” Organisatorisch wordt een en ander nog een huzarenstukje. Ondertussen blijft iedereen nog een paar dagen zoet met rangschikken van het medisch materiaal, en gaat het dagdagelijkse wisselen van de verbanden in het ziekenhuis verder. “Er zijn er dagelijks heel wat.”

Tot slot (van vandaag). “We hebben het peleton drie Jupiler voetballen gegeven…ze waren zo gelukkig…het was alsof ze een ton goud kregen”

 

www.ngoflame.be

Drink&Klink foto’s

Zo…in de reeks nieuwjaarsaperitieven, heb ik…zaterdagavond het glas geheven in het Casino en …zondagmorgen foto’s gemaakt van glazen-heffende-mensen-met-blije-gezichten op de markt van Knokke. Voor mijn part mogen beide events volgend jaar herhaald worden, maar dan moeten ze op de markt wel de muziek stiller zetten. Great music, fantastic artists…maar man mijn oren doen nog altijd zeer. Dubbelklik voor Christels pics.

DSC_0046

Ik heb mijn moeder vermoord vannacht…

Ik heb het druk gehad vannacht. Ik heb mijn moeder vermoord. Ben dan wakker geworden. Terug in slaap gevallen. Nog twee nachtmerries doorgemaakt. Om 6uur de wekker. Het is een wonder dat ik uitgeslapen wakker ben geworden. Er is een verklaring voor mijn hysterisch nachtverloop van de voorbije nacht uiteraard. Ik heb geen psychiater nodig om deze aan mij uit te leggen. (Misschien wel een nodig om van mijn waterangst af te raken maar da’s andere koek.) Het was gisteren de verjaardag van mijn moeder. Alhoewel ik er de voorbije dagen aan had gedacht, ben ik haar gisteren tot een stuk in de namiddag ‘vergeten’. Heb er pas in de late namiddag na mijn bezoek aan het serpentarium in Blankenberge, aan gedacht. Hoe oud ze zou geworden zijn, vroeg den Braven. Met een beetje peinzen en tellen kwamen we aan 78 uit. Aanvaardbaar. Ja, dacht ik bij mezelf. Mocht ze nog geleefd hebben, dan zou ze nu wel dood zijn, dacht ik. Misschien heb ik haar daarvoor vermoord vannacht. Omdat ik nu zestien jaar na datum kan accepteren dat ze dood is gegaan.

Kriebel meets David Galle

Ik heb zo mijn eigen manier van interviewen soms. Meestal. Ik ben niet zo het type dat vragen gaat zitten voorbereiden of met stellingen zit te werken of die de avond voor een interview zijn kop zit te breken op het formuleren van dé vraag van de dag. Ik hou mijn gesprekken liever intuïtief. C’est moi. Maar soms, als ik de mens niet ken. Of veel ruimte te vullen heb, of het gewoon een keer anders wil doen. Begin ik een gesprek met een vragenlijstje. Bijgot, ik had deze van vandaag zelfs vooraf doorgemaild. Kwestie van struccctuurrrr in het gesprek te steken. Al van voardienn.

Jaja…ik peins dat ik het anderhalf vraag heb volgehouden. Toen heb ik midden in het antwoord van de mens mijn schnabbel d’er terug tussen gestoken met een andere vraag. En dan een beetje gehakketakt tot…

…weet je wat je krijgt als je Kriebel en David Galle, het warhoofd en de chaos, samen laat babbelen? Je krijgt een therapeutische sessie. Te lezen in De Streekkrant van 30 januari.

Prettig weekende to you all. CU op een dezer (water&fruitsap) recepties.