ZENO is de naam … over ziekenhuizen, deontologie en journalistiek

Enige tijd geleden, was ik op een persmeeting met een groep mensen een groep artiesten aan het interviewen. Ik hou mijn inleiding hier bewust vaag, mede omdat ik de situatie hieronder uit zijn context heb gegrepen en aan het uitvergroten ben.

Vraagt de stagaire in onze groep aan de benjamin van de artiesten. “Hoeveel verdien jij.” Er was ons vooraf gezegd dat er over verloning niet werd gecommuniceerd. Maar ja…jong bloed, men kanne maar proberen hé. En ik glimlachte. De jongen antwoordde niet. Over verloning wordt niet gecommuniceerd. Op straffe van ontslag. De stagaire rook bloed en begon de jongen te stalken. Word je meer of minder dan 2000 euro per maand betaald, kan je er je hele familie van onderhouden of alleen jezelf, slaag je erin te sparen elke maand, is je kost en inwoon gratis of krijg je een onkostenvergoeding. Haar spervuur van vragen was concreet en gericht. Ze zal ongetwijfeld een goede journaliste worden. Maar de jongen loste geen woord. Hij had geen zin in ontslag en bijhorend loonverlies. De stagaire was terug bij af en moest gepikeerd en zonder scoop naar huis. De jongen behield zijn job.

***

Een journalist moet soms eens kunnen zwijgen. Tenzij in bovenstaande situatie de jongen 8 jaar zou zijn en in Bangladesh aan de lopende band onderbroeken zou stikken voor een hongerloon – wat hier dus overduidelijk niet het geval was – moet een journalist soms eens kunnen zwijgen.

Omdat het ‘ik’ minder belangrijk is dan het ‘ons’. En al zijn zowat alle journalisten regelrechte egotrippers, dat ‘ons’ belangrijker is dan ‘ik’, dat weet zelfs de beste.

¨¨

De beste journalist weet ook wat de betekenis is van het woord embargo. Als je een bericht binnen krijgt ‘onder embargo tot een bepaald uur’ dan betekent dit – opnieuw – dat je als journalist moet zwijgen. Tot dat uur.

Een embargo wordt toegepast bijvoorbeeld bij vooraf opgenomen spelprogramma’s. Dan mag je in de krant pas schrijven wie gewonnen heeft tot na uitzending van het spelprogramma. Dat wordt ook toegepast in het bedrijfsleven. De meeste bedrijven houden er zich aan bijvoorbeeld in geval van ontslag, eerst de mensen persoonlijk te verwittigen om het dan pas de krant te zien verschijnen. Kwestie van respect. Het wordt ook toegepast bij ongevallen. Men wil daarbij vermijden dat familie het overlijden van een dierbare via de media moet vernemen.

En nu kom ik tot de clou van het verhaal. Vergeef mij mijn langdradigheid, het is een delicate kwestie en ik wil mijn boodschap duidelijk maken.

Vrijdagavond 8 juni 2013 wou de directie van de ziekenhuizen Knokke en Blankenberge de naam bekend maken van het nieuwe ziekenhuis dat ze momenteel in Westkapelle aan het bouwen zijn. De directie wilde de nieuwe naam persoonlijk en aan een groot aantal personeelsleden tegelijk mededelen. Ze wilden dit doen met een groot feest.  Ze wilden dit doen op een voor de media onmogelijk uur, 22u30. Believe me. Ik was niet blij met dit uur. Journalisten zijn flexibel maar er zijn grenzen aan onze flexibiliteit. Er zijn blijkbaar ook grenzen aan de flexibiliteit van ministers en schepencolleges. Zij kregen de naam in primeur al verteld uren voor de bekendmaking. De pers was bij de bekendmaking aan de ministers en de schepenen niet uitgenodigd. De directie was bang dat wij, de pers, de naam voor 22u30 zouden lekken. Dat maakte mij een beetje furieus. Vooral omdat ik in feite gewoon diep beledigd was. Ik kan immers zwijgen. Ik hou mij aan embargo’s.

Om een lang verhaal kort te maken. Om 19u, een beetje na de meeting met de ministers, en meer dan drie uur voor de directie aan het personeel dat na de late shift pas om 22u30 allemaal kon aanwezig zijn, de naam van hun toekomstig ziekenhuis kon bekend maken, stond het al online op een site die zichzelf krant durft te noemen.

***

Proficiat aan diegene die de naam heeft gelekt en aan diegene die hem heeft gepubliceerd. U hebt niet alleen de clou van het feest bedorven voor meer dan 800 man, u hebt niet alleen het wekenlange werk van een team organisatoren ondermijnd, u hebt niet alleen uzelf alle deontologie ontnomen, u treft ook de regio journalistiek in zijn waarde en in zijn vertrouwen en u maakt onze job kapot. Proficiat aan deze één of twee macht-lustige mensen. U moet zich nu wel heel goed in uw vel voelen.

Vakantieplus

Ik was al vroeg uit de veren deze morgen. 6.15am. Ruim 2 uur na den Braven die deze week op de sportieve toer is en elke dag vroeger opstaat om met de fiets naar het werk te rijden. Nu, ik ben niet sportief deze week. Ik zat wel al vroeg aan den computer. Om 8am. Adrenaline gierde door mijn lichaam. Het voelde net als vroeger, toen ik 8 seconden had om Den Braven ingeschreven te krijgen voor de Zwintriatlon. Met de voorrang die Knokke-Heistenaars nu hebben, hebben we dat probleem niet meer. Maar om te inschrijven voor Vakantieplus. Daarvoor moeten we een tandje bijzetten. Website openen, inloggen, paswoord hertypen want ik zat er weeral naast natuurlijk, juiste stage zoeken, inschrijven, bevestigen. Oef. Eén kind ingeschreven. Uitloggen. Inloggen op het andere kind. Zelfde stage zoeken. Oef nog niet volzet. En nog eentje in augustus. Ja, ook dit gelukt. 8.08am. Beide kinderen ingeschreven. Ze kunnen hun zomertje op Lakeside gaan doorbrengen …jihaa….Om mijn inspanningen te belonen ben ik boterkoekje gaan halen bij de bakker. Sorry dr. Mike….maar dit is mijn eerste weekendje thuis in drie weken en ik kan aan veel weerstaan maar aan niet de geur die de bakkersoven verspreidt in mijn hof.

Onderwijshervorming…?

Ik quote uit Terzake van gisterenavond ivm de onderwijshervorming.

“Leerlingen zo lang mogelijk samen houden en zo weinig mogelijk differentiëren.”

Effe slikken dus.

Zegt mijn Kleine Braven van 11 jaar uit het vijfde leerjaar. “Mama, twee uit mijn klas krijgen de wiskunde van het vierde leerjaar. Hoe gaan zij dan meekunnen in het middelbaar. En als iedereen dezelfde les krijgt, gaan de ‘slimmere’ kindjes zich dan niet gaan vervelen?”

Neje, vervlakking, ik ben er niet voor. Ik blijf erbij. Wat onze maatschappij nodig heeft is een gelijkschakeling in WAARDE van BSO, TSO, ASO, kunstonderwijs en andere. Wij zijn niet allemaal gelijk, wél allemaal gelijkwaardig.

 

Nog 17 dagen?

Daar is de lente…daar is de paniek. Na de tapas van Spanje, de aligot van L’Aubrac en de pasta van Rome, is het nu dringend tijd om nog eens een 17 dagen van dr. Mike in te lassen. Kwestie van niet terug het oude pad op te gaan en deze zomer een bikini te kunnen dragen zonder al te veel huidplooien er onder. (Dat er plooien zullen zijn is een feit dat vaststaat als een paal boven hoog water, en daar heb ik geen probleem mee, maar te is te.) Dus deze morgen. Yoghurt met rode vruchten. Deze middag. Mozzarella met tomaatjes. Vanavond kalkoenfilet met witloof. Geen wijn vandaag, geen suikerwafel met chocolade en geen ijsje. Yes, I can.

Mama, ik ben trots op je.

Het blijft een beetje surrealistisch hé. Zondagavond laat thuis komen van vier zalige dagen Rome in het gezelschap van drie fantastische madams, om dan vervolgens maandag een snipperdag nemen zodat je nog eens te volle kan repeteren voor je examen ’s avonds. Een examen comedy dan nog wel, iets wat je ook kan omschrijven als mensen doen lachen en daar punten voor krijgen. Een quotering. Zot hé. Nu, ieder optreden is in feite een examen. Je krijgt applaus of niet. Een stil beleefd of uitbundig. Een kort een lang. Een staande ovatie is de grote onderscheiding van de puntenkaart. Wij, van de cabaret en comedy hebben daar bovenop ook nog de lach waar we voor spelen. En wat voor mij nog altijd belangrijker is, de ontroering. Spelen tot je zelf kippenvel krijgt en je stem bijna kraakt. En het publiek in dit ene unieke moment meenemen. En dan applaus krijgen. Moet ik nog zeggen dat ik het heerlijk vond op het podium gisteren? En mag ik zeggen dat ik een nog mooiere beloning heb gekregen dan alle punten samen? Mama, ik ben trots op je zei mijn kind. En voegde hij er aan toe. “Ik ben trots op jullie allemaal.”

 

Welkom op de Comedy 2night

Ik heb niet gedroomd van Marcus Aurelius vannacht. Jammer. Ik heb het met andere beelden moeten stellen. Die van mijn horloge onder andere. De ene keer stond die op 18u30, dan weer op 20 of op 19u, feit is dat ik vannacht echt niet wist hoe laat ik het podium op moest. Ik had ook heel veel stress met mijn schoenen. Je moet weten dat ik in Rome van ’t weekend héél veel schoenen heb gezien, ik heb er zelfs gekocht. Maar podiumschoenen, dat is nog wat anders. Vannacht had ik moccasins aan die te groot waren  en dus afvielen en waar zo’n pietluttig klein driehoekig hakje onder stak dat heel erg veel wiebelde. Je moet weten dat het voor mij, en wellicht ook voor veel, zoniet alle acteurs als ik mezelf zo mag noemen, het nogal heel erg belangrijk is om stevig op het podium te staan. Als de hielen beven onder je benen is dat in een stresssituatie nogal ambetant. Stress. Faalangst. Jawel…optreden is één iets. Optreden als ‘examen’. Om te tonen het eindresultaat van wat je het voorbije jaar hebt gerealiseerd…jah…daar heb ik dus stress voor. Misschien krijg ik straks wel diarree. Ik of de kabouters. Wie zal het zeggen. (Wie vanavond komt kijken zal deze laatste bedenking wel snappen.)

Het examen Comedy&Cabaret van dKA begint dus om 19U, daar ben ik zeker van. We treden op in de toonzaal van de KunstAcademie, Van Steenestraat 9, 8300 Knokke-Heist, gratis toegang!

De voorstelling duurt ongeveer 2,5 uur met een korte pauze halverwege.
Welkom, graag een seintje als je komt.