Kooza foto’s

Kooza … ik heb er al veel over geschreven, hier en op facebook, in Tam-Tam, De Streekkrant, De Zondag, Knokke Actueel,…telkens weer een ander aspect van het verhaal. Met dank aan de perstrip naar Madrid had ik wel één en ander te schrijven over Kooza. Gelukkig heb ik ‘hier en daar’ daar ook de plaats voor gekregen.

Nu Kooza bij ons thuis is, hier in Knokke-Heist, vind ik het een keer de moment om alle Kooza foto’s hier op jullie los te laten.

Omdat beelden meer zeggen dan woorden.

Vorige donderdag. De première in Knokke. De Kleine Braven heb ik toen ook losgelaten, met de kodak, totdat het tijd was om naar binnen te gaan. (dubbelklik op de tent om paar mensen te zien)

DSC_0013

De generale repetitie (vorige woensdag) was de moment voor de verzamelde pers om er uitgebreid foto’s van de show te nemen. Nu, ik heb daar materiaal noch kennis voor. Tam Tams Freddy Lamote wel. Dubbelklik op mijn favorietje voor een greep uit zijn prachtige fotoreportage van een adembenemende show.

998708_517407528315109_842212208_n

De volledige reeks alsook zijn andere reportages in en over Knokke-Heist kan je bekijken via Freddy’s facebookpagina .

Ikzelf heb in Madrid een paar Kooza foto’s genomen, achter de schermen. Ik weet niet of ik ze hier al getoond heb, anyway…dubbelklik voor repetitiefoto’s,

DSC_0068

en voor een blik in de wereld van de kostuums, en de happy blik van Annemarie, klik je op onderstaande.

DSC_0025

Het Koozadorp zie je hier. (Dezelfde wasmachines staan nu in Knokke.)

DSC_0014

En waarom niet, een paar Madrid pictures genomen tijdens een gestolen moment waarop we (de collega’s&me) efkes de stad in konden.

DSC_0169

Tot binnenkort of later…nu moet ik dringend terug boeken gaan lezen in mijn hof.

Het waterkraantje

Mijn Kriebel uit de Streekkkrant van deze week. (in uitgebreide versie)

Een paar dagen terug op camping Les Sablons in Portilagnes Plages Languedoc France. Het is een stukje na 4pm en de jongens zijn naar het einde van de koers gaan kijken. Ze kijken niet naar de TV in de bar die op de Nederlandse post is afgeteld. De ‘Hollanders’ kijken in groep vergezeld met veel bier en dat maakt te veel lawaai. Mijn jongens kijken liever om de hoek naar een Franse tv-zender . De Fransen zelf lijken hier niet te veel om de koers te malen. Ik heb zelf ook geen idee wie in het geel rijdt op dit ogenblik. Alhoewel het plaatselijke winkeltje hier een versie van Het Laatste Nieuws verkoopt, interesseert het geschreven nieuws mij op dit ogenblik geen bal, alsook internet laat ik volledig achterwege. Dit omdat ik iedereen rond me heb die me dierbaar is, opa via de telefoon incluis en ik geen zin heb in confrontatie met werk, met alle nevenwerkingen van dien, zoals humeurigheid, nervositeit en knorrigheid. Zonder internet is ook het rapport van de dochter een beetje aan ons voorbij gegaan, niet echt waardig aan de inspanningen die ze ervoor geleverd heeft. Ik zet mijn computer eventjes aan om een beetje te schrijven.

Het voordeel van ‘vroeg’ op vakantie gaan, zijnde een beetje net voor de eigenlijke vakantie begint, zit hem in het gegeven dat je zo de vakantie ziet wakker worden. Zoals de verkoper van de Boules de Berlin op het strand zei, c’est le début du saison. Zijn boules waren nog vers. Het waren de eerste van het seizoen. En ook hij was nog fris en enthousiast, onervaren en daarmee soms een beetje onbeholpen. Onze caravan staat op het einde van een campingstraat recht tegenover een driehoekig pleintje met waterkraantje waar de mensch water uit kan nemen. Om te koken, koffie te zetten, het waterreservoir  bij te vullen zodat we onze handen kunnen wassen in de caravan of het nachttoilet kunnen doorspoelen en het drinkenbakje vullen van onze hond die we in laatste instantie toch mee op vakantie hebben genomen. Een waterkraantje dus. Met een kuipvormig bouwerkje errond. Bloemenperkje naast. Mooi ingekleed. Passend bij de 5 sterren van onze glampingvakantie. Als je zo voor de echte vakantie begint al op vakantie gaat, en er blijft tot de vakantie begint, dan zie je verandering. Het is begonnen met de kinderen die een watergevecht hielden. En hun plastiek zakken verscheurd in het kuipje lieten rondslingeren. Toen kwamen de strandmensen  die niet de douche aan de uitgang van het strand gebruikten maar ‘ons’ kraantje om hun zandvoeten af te spoelen. Dan kwam het naakte peutertje dat net ergens pipi had gedaan en de uitgang van haar unrineweegjes aan het kraantje kwam reinigen. Vervolgens kwam de man er zijn salade wassen. Het waren waarschijnlijk deze blaadjes die de verstopping veroorzaakten. Het putje vulde zich met een beetje water waar de moedigste van de in Les Sablons huizende eksterkolonie zijn bad in kwam nemen. Op een dag werd het plasje te diep voor de moedige ekster. Het kuipje werd een overlopend vies vuil vat waarin de mensch hardnekkig zijn voeten  bleef wassen.  Op de laatste dag van mijn vakantie met zicht op het waterbekkentje werd het vakkundig door twee man – met de blote hand ! – geleegd maar kort daarna was het alweer een boordevol VVV. Ik heb het zelf nog eens gebruikt om een nectarine af te spoelen alvorens er mijn dagelijks met Evian gepoetste tanden in te zetten.  Ik had niet in het minst zin om naar huis te gaan, terug naar de stress, crisis, werk en anderen dagelijkse beslommeringen. Maar zie ik kwam thuis, belandde op een feestje op de Bolle in Heist, op de Préhistoriefuif in Ramskapelle en op Zwemloop in Sluis. Straks mag ik naar Kooza en naar Het Witte Paard en naar Scala en het strand en mijn Noordzee. Ik ben thuis. Waar ik mijn eigen waterkraantje heb.

Kriebel kijkt richting 2015

Zie je jezelf hier al staan op dit podium over een paar jaar, vraagt den Braven gisterenavond in ’t Colisée? Zie jij mij hier staan, kaats ik de vraag terug. Nu, mijn Braven is geen man van veel rechtstreekse woorden. Soms heb je een handleiding nodig om hem te begrijpen maar wij zijn al meer dan vijftien jaar samen, ik begreep sebiet wat hij wou zeggen. Neen, was zijn antwoord en het sneed zo’n beetje maar de info werd rap geplaatst. Goh, zei hij na een lange aarzeling, kijk naar Geubels en naar dien met zijn politiek, Geert Hoste, dan weet ik niet of jij dat ga kunnen voor een echt publiek. En gelijk heeft hij natuurlijk. Ik zie mezelf geen ‘Kriebeltje, kriebeltje aan de wand’ doen, voor het publiek dat gisteren in ’t Colisée zat, een mix van Antwerpenaars en West-Vlamingen, inwoners en vakantiegangers van alle leeftijden, veel jonge gasten (de max dat zij dank zij Geubels de weg naar het theater vinden!), met veel halve liters. Tijdens de derde ronde en de vierde reeks halve liters zaten zelfs de fans van Geubels aan mijn tafel door zijn try-out heen te babbelen. Neje, mijn Braven heeft gelijk, voor dat echt publiek zal ik het niet kunnen en ik zal nooit een Geubels of een Geert Hoste worden. Met mijn Kriebel breng ik geen stand-up vol pies en kak (alhoewel er in mijn eerste Kriebel wel wordt gekotst en ik mij dus ook te goed doe aan de primaire humor die altijd werkt) (en ter aanvulling, Geubels is veel meer dan stand-up met pies en kak maar van de Geubels en de Belgen die ik gisteren heb gezien ben ik veeeeeeeeel minder fan dan van de Geubels die ik vorig jaar op de planken van Scharpoord heb meegemaakt).

Ik ben dus geen Geubels en geen Hoste. Ik ben de Kriebel en ik ben een emo-beest, ook op het podium, ik slenter liever richting cabaret dan naar de stand-up wereld toe, ik breng liever mijn publiek op het randje van het even moeten slikken om ze daarna te laten herademen met de lach. Neen, er is veel wat ik niet ben. Maar ik zie mezelf wel staan in ’t Colisée over paar jaar, met een écht publiek, dat helemaal van mij zal zijn.

Luc Caals, Wit Paard, Cartoonfestival, wakeboarden, Kooza en Cats…

Zaterdagavond liep ik met mijn Braven en de helft van van mijn kroost op de Zeedijk in Knokke, en voelde me net in St. Tropez. Zalig zomerweer en wat een sfeer. Ben een ijsje gaan halen bij Liliane, net zoals vroeger elke dag, en heb nog maar eens getoond aan mijn Braven waar ik allemaal heb gewoond en aan de Kleinen verteld hoe opa van uit zijn zetel naar de zee zat te kijken toen hij nog in een appartement met zeezicht woonde.

Ik heb meer gedaan dan naar de zee kijken alleen vorige week.

Donderdag bijvoorbeeld. Helemaal tot in Middelkerke gereden. Om er – in opdracht van De Streekkrant – de première van Luc Caals Comedy Show te gaan bijwonen. Nu…eerlijk is eerlijk. Ik ben geen grote fan van de mens, ik had  er niet echt zin in. Maar ik had die avond nog vrij, en bovendien werk is werk, money is money, en ik dacht er misschien als cabaretière in spe nog iets te kunnen bijleren en zie, eerlijk is eerlijk. De show heeft me aangenaam verrast. Ik heb weliswaar nog altijd geen zin om me lid te maken van de Luc Caals fanclub, ik heb wel een flinke portie respect gekregen voor de mens. Zo kwetsbaar met zijn lijf op een podium durven staan. Jawadde. Ik heb een reeks foto’s meegebracht uit Middelkerke. Van de aanwezige bv’s. Vraag me niet wie wie is. I haven’t got a clue. (dubbelklik op mijnheer en mevrouw Caals voor meer foto’s)

cbek_luc caals en 'zijn wijf'  (2)

Vrijdagmorgen foto’s gaan nemen op de laatste dag van de vakantieplus stage van de zoon en de dochter. Vraag me hier ook niet wie op de foto staat. Met hun zwempakjes en helm aan, herken ik bij momenten mijn eigen kinderen niet. Anyway, ze hebben het weer super gehad op Lakeside dat niet voor niets Lakeside Paradise heet. Het is daar echt paradijselijk. Ik had het afgewerkte gegeven nog niet gezien, was eerder al paar keer gaan kijken, maar was tijdens de opening in de Languedoc. (Over mijn vakantie in de Languedoc valt trouwens heel wat te vertellen. Nu ik al ruim een week thuis ben, kan ik zeggen dat het een vakantie met zalige momenten was, zonder internet, en met de mensen om mee heen die me het meest dierbaar van de hele wereld zijn, Braven en de Kinderen. Maar we hebben wel een en ander meegemaakt. Braven een allergische reactie op een muggenbeet op zijn ooglid. Gevolg, oog toe, doktersbezoek en hoop medicamenten. Dochter een dag in bed met keelontsteking. En Kriebel…in een avonturenpark terwijl ik veilig op de grond stond en de jongens in de bomen zaten een blok hout – een contrepoids – op mijn koppitoe gekregen. Gevolg. Bloed. Doktersbezoek…gelukkig geen draadjes. Maar het was dus een bewogen vakantie. Op weg terug echter nog een zalige ontdekking gedaan. Een mini-camping aan de Marne. Het was een verademing.)

Soit, terug naar vorig weekend.

DSC_0051

Vrijdagavond voor de verandering nog maar eens een première gedaan. Het Witte Paard deze keer bij de buren in Blankenberge. Zat er zowaar samen met Kriebeldochter en Kleine Braven op de eerste rij begot. Weer veel bv’s gezien. Weer velen niet herkend natuurlijk, maar enkele toch wel. Ik heb er geen foto’s gemaakt. Dat heeft Kleinen voor mij gedaan. De jongste van de paparazzi kreeg veel sympathie, en telkens iemand netjes in de lens had gekeken voor hem, zei hij mooi dankuwel. Net zoals vorig jaar kwamen we er ook Stanny’s naamgenoot tegen. Ik vind het toch een schoon koppel blauw ogen hier op de foto. (dubbelklik voor meer)

DSC_0137

Zaterdag nog maar eens naar Lakeside gegaan. Tjah…ik vind het nu eenmaal een mooie locatie om er een interview te onderhouden met een mooie madame. In september te lezen in de Streekkrant.

Daarna in den auto gesprongen, weeral richting Blankenberge. Op de dijk op zoek gegaan naar Maya De Bij. Gezocht en gevonden. Na het doorsturen van tekst en foto naar De Zondag, even getwijfeld…en weet je wat ik toen heb gedaan? Mij in mijn gloednieuwe Hubo-lounge in mijn hof gezet en een fles water gedronken en een kaasje gegeten en verder gelezen in de derde Stieg Larsson.

Ondertussen werd het avond. De opening van het Cartoonfestival bijgewoond. Vol bewondering staan kijken naar de cartoonisten wiens tekeningen bekender zijn dan hun gezicht en zo à la minute live voor hun publiek cartoons uit de vingers toverden. Mooie foto’s laten maken (door de Kleinen) op een mooie locatie op ons strand, de BMW-lounge, maar dan toch gevlucht naar een locatie waar we meer onszelve kunnen zijn, het terras van Saskia op het Rubensplein waar ik een hele lekkere volauvent heb gegeten. (Vertaal je dat letterlijk als volle-vent?) Een zalig weekend dus gehad, maar druk. Zondag genoten van de rust, van een uurtje paard, een bbq en verjaardagsdrink afgezegd, excuus, maar afentoe heb ik gewoon eens nood aan mijn hof…Rust

Deze week…staat helemaal in teken van Kooza. Maar er is ook nog Philip Geubels en Cats. Er komt nog meer te lezen hier dus, maar op ongeregelde tijdstippen. Met dank aan de zon hier weinig lezers en daar hebt u helemaal gelijk in. Maar met dank aan de zon ook weinig zin in veel schrijfs hier, ik heb ook beetje gelijk, niet? Tuingroetjes. Kriebel.

Zomaar een weekend thuis

Zoals ik zei…ik woon in een vakantieoord….en zo ziet een ‘doodgewoon’ weekend in mijn vakantieoord er uit.

Zaterdag

Kleine Braven eerste Zwemloop. Zwemmen in natuurwater. Er zijn volwassenen die het hem niet durven nadoen. Apetrots.

DSC_0035DSC_0052

Een uur later. Grote Bravens zoveelste Zwemloop. Well done Braven! Trouwens, Sluis ..schoon.

DSC_0198DSC_0208

Zaterdagavond….préhistorie party in mijn dorp. Zondagmorgen. Daar spreken we niet over maar het is een traditie dat ik de zondagochtend van het Ramskapelle Kermis weekend in dichte nabijheid van ‘de badkamer’ of zoiets doorbreng. Maar ik heb me niet laten kennen. Zoals beloofd met opa en Kleinen naar de Navy Days in Zeebrugge getrokken. Daar was er meer te doen dan alleen maar bootjes kijken.

DSC_0283

De rest van de dag in mijn dorp doorgebracht waar je over de koppen en over de ganzen kon lopen . Heel hard genoten en heel veel dorpelingen heel hard zien werken en met resultaat. Ramskapelle had een topweekend en het Feestcomité van Ramskapelle en zijn vele vrijwillige medewerkers zijn een topteam. Dankjulliewel.

DSC_0377

ps: hier en daar eens op een foto dubbelklikken voor meer foto’s