Triatlon Sport @ Knokke-Heist

Een mens zou er sentimenteel van worden. Van die gasten hé. Die gasten van ons die zo groot worden. Zijn achtste kidstriatlon was het denk ik van de Kleinen. Zijn laatsten want volgend jaar mag hij door naar de Finishers.

foto’s:

DSC_0134

(Kleinen is een van de jongens in het geel. De roze t-shirt ‘paste’ hem niet. Was wel makkelijk om hem te volgen natuurlijk.)

En de dochter. Die gaat zomaar 1 km vaartzwemmen met den Braven tijdens het event georganiseerd door de Triatlonclub Damme

foto’s:

DSC_0024

en ze heeft zijn koersfiets in beslag genomen, en….Dochter heeft er na haar, denk ik, 8 Iron Kids van de voorbije jaren, sinds gisteren haar eerste Finishers opzitten. Het is om sentimenteel van te worden. En weet je wat het mooiste van al is, je zal het zien aan mijn bescheiden selectie foto’s, weet je wat het verschil is tussen de Kids en de Finishers Triatlon en alle andere sportevents? Dat gezicht van de atleten: één en al glimlach. Zalig! Bij deze dus dikke merci aan de Sportdienst Knokke-Heist voor het doen sporten en laten genieten van sport.

foto’s:

DSC_0212

De kids maken ondertussen al grote plannen voor de volgende jaren. Tot aan hun zestiende 1/16de, dan gaan ze paar jaar de 1/8ste meedoen, dan de Zwin. En ze worden lid van 3TK natuurlijk, al is het maar voor de pakjes.

Dat heel het triatlonevent verhuisd is van het strand naar de site Lakeside/Sportoase was het minste van hun sportieve zorgen. Die overgang is smooth en easy verlopen. Al is er wel één iets wat door vele sporters dit weekend hard werd gemist, en dat waren de supporters. Aan het Duinenwatermeer heb je geen wandelaars zoals op de dijk die je toejuichen tijdens moeilijke kilometers, geen toevallig voorbije rijdende tantes of nonkels die je een duw vooruit geven, in Ramskapelle op het fietsparcours stond bijna geen kat te supporteren, helaas, toeristen gingen vaak met tegenzin uit de kant, de helft van het terras op Lakeside keek nauwelijks op als de triatleten voorbij liepen…Dus volgend jaar, moet iedereen verplicht een supportersteam meebrengen die vervolgens strategisch verspreid over het parcours moet worden opgesteld. Die bar van Paljas bijvoorbeeld, in plaats van aan de Finish, kan die helemaal aan de andere kant van het meer geplaats worden. Dan heb je daar sowieso al een vaste kern supporters. Ik vind het trouwens wat vreemd, dat een bier de triatlon sponsort. Bier is voor genieters en sporters zijn genieters, dat wel, maar ik was meer fan van de fruitsponsoring op de Zwemloop dan van een biersponsoring op een triatlon voor deelnemers vanaf 13 jaar.  Maar soit. Zonder sponsors geen sport. Dus als de Dochter daarvoor reclame moet maken voor Paljas, so be it, zolang ze nog een paar jaar wacht om deze te degusteren, en zolang al de rest de regel in acht houdt, ‘geniet maar drink met mate(n)’. So long, op naar de Zwintriathlon op 4 september. Tot binnenkort. Kriebel.

Meeuwen en andere vogels

Nou, nou, bij onze buren in Engeland hebben ze ook last van de meeuwen.

Dezen hier kwam zowaar toast stelen op ons terras in Deal. Maar let op de pinnetjes. Er waren plaatsen waar hij niet ging zitten.

DSC_0061

In Rye parkeerden ze gewoon met d’ auto’s mee.

DSC_0133

Op zee – excuse me, op ’t Kanaal – leverden ze mooie taferelen op.

DSC_0337

’t Is een broos evenwicht tussen de natuur en de mensch.

 

Kriebel en haar liefde voor de andere kant…

…van het Kanaal

Mijn affectie voor the Britisch people stamt uit de jaren stillekens toen ik de receptie bemande in het Ibis hotel in Brugge en er dagelijks overspoeld werd door bussen Engelsen op bezoek in Ieper en Brugge zelf ook natuurlijk. Mijn affectie ging redelijk ver. Ik werd er op een bepaald moment tot over mijn oren verliefd op een van de gidsen die die bussen begeleidde maar zoals dat ging met oorverliefdheid in die tijd, duurde dat verhaal niet al te lang. De Engelse bezoekers van het hotel waren altijd voornaam en vriendelijk, kwamen hun pintjes zelf halen aan de bar, waren wel een beetje moeilijk soms. Ik die zo mooi had leren tappen, mocht hen vooral geen bier met schuim geven want dan voelden ze zich bedrogen en elke dag opnieuw haastten ze zich terug van hun daguitstap om tijdig nog een voorraad schuimloze te bestellen voor het verloop van de happy hour…

De rest van het verhaal lees je hier op mijn KriebelopReisblog.