Allerheiligen

Mijn Kriebel uit Tam-Tam van deze week.

Mijn eerste vriendje was er eentje van over de taalgrens. Alex was net als ik twaalf toen hij zijn zomervakanties kwam doorbrengen bij zijn tante aan zee, in het appartement precies boven ons.  We gingen wandelen rond de Lac of op het strand, hand in hand. We voerden ellenlange conversaties met elkaar zonder dat we ook maar een woord verstonden van wat de ander te vertellen had en we lachten ons met bijna elke zin te pletter. De tweede zomer durfde Alex mij  al een kuise zoen te geven en tegen de derde zomer had hij intensieve lessen Nederlands gevolgd. ‘Ik houd van je’ zei hij op een avond op het strand nadat hij al zijn moed had samen geraapt, de ‘d’ van ‘houd’ expliciet als een ‘t’ uitsprekend waardoor zijn liefdesverklaring houterig klonk maar des te charmant. Na een paar zomers had hij andere oorden te verkennen dan Knokke-Heist. We bleven elkaar brieven schrijven, hij in het Nederlands, ik in het Frans. Tot ook dit uiteindelijk vanzelf ophield. Vorig weekend stuurde hij mij opeens een vriendschapsverzoek op facebook. Dat zijn tante was gestorven, schreef hij me. En dat hij met zijn familie naar Knokke kwam. Dat ik er natuurlijk zou zijn op de uitvaart, antwoordde ik hem. Hoe triest het afscheid van zijn tante ook was, het was een blij weerzien met Alex, zijn broers, zijn mama. En toen ik thuis kwam, voelde ik me gelouterd. Opnieuw voelde ik de kracht van de begrafenisplechtigheid, een ritueel, een moment om afscheid te nemen van iemand die je hebt gekend, dichtbij of veraf, graag hebt gezien of graag door werd gezien, een kennis, een vriend, familie of een vriend van een vriend.  Maar meer dan een afscheid ook een moment dat je er kan zijn voor iemand die achter blijft. Vrijdag is het Allerheiligen. En hoe oker de graven ook zullen kleuren de komende dagen, het kerkhof zal opnieuw een plaats en een tijd voor rust en bezinning  brengen in ons hectische leven. En voor samenzijn.

 

Iedereen aan de sport

Mijn Kriebel uit De Streekkrant van deze week:

www.destreekkrant.be

 

Alarm in de zwemkom. Het niveau van onze zwemmende kinderen zou gevaarlijk laag liggen, zo vernamen we in het VTM-nieuws een paar dagen geleden. De jeugd van tegenwoordig kan niet meer zwemmen en met het handvol zwemlessen dat ze op school krijgen zullen ze het ook niet leren. De maximumfactuur is hier een van de schuldige van, alsook het feit dat het grootste deel van het geld dat er wel is voor de zwemlessen naar het busvervoer van en naar de zwemkom gaat. Toch weet ik niet of het vroeger zoveel beter was. Ik heb alvast niet leren zwemmen op school. Zwemlessen bestonden toen uit het in het water duwen van de leerling en leren peddelen, zo herinner ik het mij. Ik heb zwemlessen genomen, een cadeautje aan mezelf voor mijn 20ste verjaardag, maar van mijn watervrees ben ik nog niet verlost. Als overcompenserende ouder heeft mijn dochter haar eerste watergewenning gekregen in het Olympiabad in Brugge toen ze de prille leeftijd van 4 maanden had. Haar 100 meter schoolslag brevet had zij, alsook haar broer lang voor ze naar het eerste leerjaar gingen. Vandaag crawlen ze alle twee vlotjes een kilometer in het Knokke-Heistse Sportoase zwembad. Ik zit nog altijd aan de kant. Kinderen van minder overcompenserende ouders hebben het ietsje moeilijker. Die moeten het zoals in de school van mijn zoon doen met een maandelijks zwemlesje met de juf, die haar best doet maar geen klas met verschillende niveaus alles kan aanleren, of zoals in de school van de dochter  waar ze een reeks van zes lessen kort na elkaar krijgen. Hoera!

Zes uur zwemmen per schooljaar! Ach…het is om moedeloos van te worden. Ik val in herhaling als ik zeg dat ons schoolsysteem, hoe hoog aangeschreven het ook moge zijn, schromelijk te kort schiet. Ik blijf het ongeoorloofd vinden dat kinderen het op school moeten doen met een uurtje of twee sport. Met een uurtje muzikale opvoeding. Of minder. Ik vind het moeilijk dat zo veel gezinsbudget en speeltijd moet gaan in de sportieve en muzikale opvoeding van onze kinderen, als ze al niet te veel huiswerk hebben. Ik blijf het moeilijk hebben met het feit dat ons schoolsysteem iedereen naar de universiteit wil brengen, terwijl de arbeidsmarkt schreeuwt naar geschoolde werkkrachten. Net vandaag lees ik dat 1.293 studenten vorig academiejaar hebben afgesloten zonder leerkrediet. Zij zijn dat krediet kwijtgespeeld na jarenlang studeren zonder te slagen. 1.293 jongeren die mits betere begeleiding nu misschien aan het werk waren. Of konden zwemmen. Of muziek spelen. Maar nu verdrinken in verloren jaren.

 

Weekendfoto’s

‘Kriebel,’ zeggen de menschen soms tegen mij, ‘Kriebel, je bent toch ook overal…’

Yep, en ik breng ook van overal foto’s mee, weliswaar niet te veel. Ik ben nergens lang gebleven.

Ik ben naar een paar auto’s op de Zoute Grand Prix gaan kijken. Trouwens, mijn felicitaties aan de Knokke-Heistse organisatoren die op een regenweekend waarop anders geen kat in de city zou zijn, volk naar ons dorp wisten te lokken, zowel naar ’t Zoute als naar de Graaf d’Ursellaan in Heist. Ik ben doorgaans geen automens, maar auto’s met slijk op, love it, die hebben tenminste geleefd.

DSC_0002

Ik ben ook naar de dag van de klant in de bib geweest. Nu, het is een algemeen geweten feit. Ik ben wel een boekenmens, maar geen bibmens. Het uitlenen kost mij altijd te veel. Achteraf. Maar ik ga dus graag naar de bib, zeker als het klantendag is, want dan zijn er altijd lekkere hapjes.

DSC_0137

’t Was ook opendeurdag in de Oxfam Wereldwinkel. En weet je wat? Daar hebben ze ook lekkere hapjes. Ze hebben daar zelfs lekkere drankjes. En lekkere choco…

cbek_oxfam wereldwinkel

ps. Zie ook Tam-Tam van deze week.

Een kind opvoeden is niet makkelijk

De ouders van vandaag zijn streng en warmhartig blijkt uit een of ander onderzoek dat ze gisteren in de media hebben gegooid. Hoe een mama dit precair evenwicht kan bereiken, vertellen ze er natuurlijk niet bij. Ikzelve, en mijn Braven, proberen de kinderen correct op te voeden. En met veel gevoel voor eigenwaarde, zoals mijn moeder mij heeft opgevoed. Dat lukt de ene dag beter dan de andere. Ik heb de dochter zondag voor het einde van ‘so you think you can dance’ niet in bed gekregen, alhoewel ik kwartvoorelf een  veel te laat uur vind om te gaan slapen als de schoolweek nog moet beginnen. Maar zie. Maandagavond is ze spontaan een uurtje vroeger gaan slapen. Als werkende mama met een bureau in de living hebben ze de luxe dat ik veel thuis ben, maar ze weten ook hoe het is om te moeten delen in mijn werkstress. (Geloof het of niet, mijn job is best wel lastiger dan de good news show op facebook en dat is voor mijn omgeving niet altijd fijn). En alhoewel ze alletwee ongelooflijk verslaafd zijn aan candy crush en andere troep op hun iPad, waar ze samen voor hebben gespaard, zijn het ook echte natuurkinderen die héél veel sporten. (Ik weet niet waar ze soms de moed vandaag halen om na een lange dag nog 80 baantjes te trekken in het Sportoase zwembad.) We spenderen onze vakanties samen op campings waar we ons ver weg houden van internet en heel dicht bij bos, zee en slow living. Ze morren soms, de kinderen. En soms niet. We doen gewoon ons best , alle vier, om samen te leven, volgens de normen van ons, de volwassenen, maar met ruimte voor de eigenheid van hen, de kinderen. Dat is mijn definitie voor een strenge en warme opvoeding. Het lukt best wel goed. Met vallen en opstaan, maar het lukt.

***

Ik begrijp dat het hier en daar niet lukt, dat andere ouders andere normen hebben en andere kinderen zich anders gedragen.

***

Mijn zoon doet niet liever dan avontuurlijke spelletjes spelen in en rond bomen en balken en staketsels. Het Freekx programma dat voor zijn leeftijdscategorie was uitgedokterd had de titel Freaky Robinson meegekregen. Hij had er dagen naar uitgekeken. De spelletjes waren tof, zei hij achteraf. Hij had globaal genomen een toffe dag gehad. Maar de sfeer in de groep was niet zo goed. Ach jongen…ik wuifde zijn muizenissen weg. Tot ik zijn benen zag ’s avonds bij de pyjama wissel. Bont en blauw. Bont en blauw gespeeld? Neen mama, geschopt…

Blijkbaar was het afsluitende spelletje een soort van Dikke Bertha waarbij je elkaar op de grond moest duwen en voortrollen. Klinkt mooi in theorie. In de praktijk was de sfeer in de groep niet zo goed…

***

Waar ben ik nu met mijn streng en warm idealisme?

 

These shoes are made for walking

Er is één iets goeds aan de regen van dezer dagen: ik kan EINDELIJK deze

DSC_0189

schoenen terug aantrekken. Heerlijk.

Nu rest mij maar één vraag natuurlijk. Zal ik mét deze schoenen toegelaten worden op de Bonhams ZOUTE SALE®  vanvavond? Je leest het…binnenkort….ergens…

Prettig weekend.

 

(ps. foto genomen op de plateau de l’Aubrac, j’adore)

Bezoek aan Polybotes @Port of Zeebrugge

Wat doet een mensch als de school zichzelf een vrije dag toekent die volgt op een pedagogische studiedag en zoonlief bijgevolg een weekend krijgt dat al op woensdagmiddag begint,…wel, op zo’n dagen kan een mensch niet anders dan content zijn dat hij een flexibele job heeft. Op mijn program stond deze morgen een bezoek aan de Polybotes in Zeebrugge. Zoon was héél content dat hij mee mocht. En het leverde ook paar leuke foto’s op. Dubbelklik.

DSC_0179