Een kind opvoeden is niet makkelijk

De ouders van vandaag zijn streng en warmhartig blijkt uit een of ander onderzoek dat ze gisteren in de media hebben gegooid. Hoe een mama dit precair evenwicht kan bereiken, vertellen ze er natuurlijk niet bij. Ikzelve, en mijn Braven, proberen de kinderen correct op te voeden. En met veel gevoel voor eigenwaarde, zoals mijn moeder mij heeft opgevoed. Dat lukt de ene dag beter dan de andere. Ik heb de dochter zondag voor het einde van ‘so you think you can dance’ niet in bed gekregen, alhoewel ik kwartvoorelf een  veel te laat uur vind om te gaan slapen als de schoolweek nog moet beginnen. Maar zie. Maandagavond is ze spontaan een uurtje vroeger gaan slapen. Als werkende mama met een bureau in de living hebben ze de luxe dat ik veel thuis ben, maar ze weten ook hoe het is om te moeten delen in mijn werkstress. (Geloof het of niet, mijn job is best wel lastiger dan de good news show op facebook en dat is voor mijn omgeving niet altijd fijn). En alhoewel ze alletwee ongelooflijk verslaafd zijn aan candy crush en andere troep op hun iPad, waar ze samen voor hebben gespaard, zijn het ook echte natuurkinderen die héél veel sporten. (Ik weet niet waar ze soms de moed vandaag halen om na een lange dag nog 80 baantjes te trekken in het Sportoase zwembad.) We spenderen onze vakanties samen op campings waar we ons ver weg houden van internet en heel dicht bij bos, zee en slow living. Ze morren soms, de kinderen. En soms niet. We doen gewoon ons best , alle vier, om samen te leven, volgens de normen van ons, de volwassenen, maar met ruimte voor de eigenheid van hen, de kinderen. Dat is mijn definitie voor een strenge en warme opvoeding. Het lukt best wel goed. Met vallen en opstaan, maar het lukt.

***

Ik begrijp dat het hier en daar niet lukt, dat andere ouders andere normen hebben en andere kinderen zich anders gedragen.

***

Mijn zoon doet niet liever dan avontuurlijke spelletjes spelen in en rond bomen en balken en staketsels. Het Freekx programma dat voor zijn leeftijdscategorie was uitgedokterd had de titel Freaky Robinson meegekregen. Hij had er dagen naar uitgekeken. De spelletjes waren tof, zei hij achteraf. Hij had globaal genomen een toffe dag gehad. Maar de sfeer in de groep was niet zo goed. Ach jongen…ik wuifde zijn muizenissen weg. Tot ik zijn benen zag ’s avonds bij de pyjama wissel. Bont en blauw. Bont en blauw gespeeld? Neen mama, geschopt…

Blijkbaar was het afsluitende spelletje een soort van Dikke Bertha waarbij je elkaar op de grond moest duwen en voortrollen. Klinkt mooi in theorie. In de praktijk was de sfeer in de groep niet zo goed…

***

Waar ben ik nu met mijn streng en warm idealisme?

 

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s