Maandelijks archief: februari 2014

EVITA en een zandsculptuur, ze zijn goe bezig in Oostende

Wel, wel, wel…ze zijn goe bezig in Oostende. Na Mamma Mia! en Cats, komt er opnieuw een mega musical naar de Koningin der Badsteden…EVITA, een klassieker die ik zelf nog niet heb gezien. Mijn tickets zijn net nog niet besteld, maar toch bijna.

Evita_Poster_02

Bovendien werd gisteren – na eerdere geruchten – officieel bekend gemaakt dat het Zandsculptuur deze zomer niet in Blankenberge maar ook in Oostende zal plaatsvinden. Jah…jammer. Maar stilstaan is achteruit gaan. Dus go, zandsculptuur, go! En euh… Blankenberge…zorg dat je niet achter blijft hé. Tijd dat er daar een keer iets groots nieuws uit de grond wordt gestampt…Zomerhit alleen is niet genoeg.

Misschien moeten we dit jaar een Polder Clean-up organiseren?

Mijn Kriebel uit de Streekkrant van week 09 / 27 feb 2014

Het voordeel van het freelancen versus de nine-to-five-job ligt hem mede in het feit dat je soms eens met een leemte in je agenda zit die je geheel naar vrije wens kan invullen. Zo komt het dus dat ik vorige week op het ongeoorloofde 11u in de voormiddag mijn loopschoenen kon aantrekken voor een 5 km loopje, op en af de Leopoldsvaart-Noord zoals mijn Ramskapelse helft van De Stinker en De Blinker officieel wordt genoemd. Ik was bijna aan het einde van mijn 4de km toen mijn muziekinstallatie plots begon te trillen en ik merkte dat je met dat ding ook nog kon telefoneren. “Hallo,” klonk het tussen de stappen door. “Met Stijn Kolacny van Scala. Stoor ik?” “Neen hoor…,” hijgde ik hem ten antwoord, enigszins verwonderd dat een Vlaamse wereldartiest nog de moeite neemt om regionale pers persoonlijk te bellen met de boodschap dat hij producent is van het ‘Staartjes Grote Circusavontuur’ een muzikaal poppenavontuur voor kinderen waarmee hij onder meer in Blankenberge en Brugge komt rondtoeren tijdens de paasvakantie. Het is een tactiek die werkt natuurlijk want hij kreeg, in tegenstelling tot de vele PR-bureaus die mij te pas en ten onpas bellen, mijn onverdeelde aandacht…

Dit ter inleiding…

Ook ik wil hier een beetje aandacht vragen. En wel daarom. Ik ben niet de enige loopsporter of jogger van het pittoreske dorpje Ramskapelle in Knokke-Heist. Een dorpsgenoot heeft een vast 5km toertje langs de Speleman- en de Jockheerestraat. Ik volg soms datzelfde traject, maar ik had nog niet de moeite genomen om te doen wat hij heeft gedaan: het sluikstorten tellen. In de grachten langs één kant van de weg telde hij 98 lege blikjes, vooral bier. Andere afval niet meegerekend. Geen kat die het opruimt. Heb ondertussen mijn ogen eens open getrokken in mijn straat ook. In de gracht op het einde van mijn straat verbroederen bierblikjes, een lege fles wijn, een opengereten vuilbakzak…Los van het feit dat ik niet begrijp wie die blikjes daar leegdrinkt – Men at work? Loslopende jongeren?Joggers of fietsers? – begrijp ik ook niet wie ze daar weggooit. Alcoholisten die thuis of bij hun baas niet binnen mogen met lege blikjes? Ook begrijp ik niet waarom iedereen ze voorbij loopt zonder ze op te rapen? Ik ook niet, betrap ik mezelf. Misschien omdat het water van de gracht te nat is, of te vies? Of omdat op den buiten geen straatkeerders aan het werk zijn? Maar ik heb een voorstel. Jaarlijks is er een Coastal Clean-up Day.  Misschien moeten we dit jaar eens een Polder Clean-up organiseren? En we vragen Stijn van Scala om een beetje ruchtbaarheid aan het event te geven? Wat peins je?

Over geniale cartoons en panda’s, what else

Ja, ik vind panda’s ook schattige beestjes, zolang ze mijn vingers niet afbijten. En man, die promocampagne rond het naar België brengen van die beesten mag meer dan geslaagd genoemd worden. Maar toch. Nu heb ik het gehad met die panda’s. Ik hoop dat ze een schoon leven hebben hier in de Walen, en dat ze veel bezoekers trekken naar het park dat al zoveel van naam veranderd is dat ik me niet meer precies kan herinneren hoe het vandaag heet. Maar trop is trop en enough is enough.  “Mama,” aldus luidde mijn kleine zoon  die samen met mij voor de tv hing en terwijl het avondnieuws absorbeerde. “Mama, zijn die panda’s echt belangrijker dan al die mensen die sterven in de burgeroorlog?” Ja…voor de nieuwsmakers blijkbaar wel.  Voor die honderden mensen die met vlaggentjes stonden te zwaaien naar voorbijrijdende camions blijkbaar ook.  Ik zelfs, ben er miljaar over aan het kriebelen vandaag. De panda’s zijn zelfs zo sterk dat ze tot in het brein van de jury van het Knokke-Heists cartoonfestival zijn geraakt. Begrijpe wie het kan.

Ter verduidelijking:

“Dieter Bevers uit België heeft de drieënvijftigste Internationale Cartoonwedstrijd van Knokke-Heist gewonnen met de cartoon ‘Kiss Panda’. De beslissing om Dieter Bevers dit jaar de Gouden Hoed te geven werd genomen door een professionele jury, met gevestigde waarden uit de bruisende Cartoonwereld. Dit jaar hadden Steven Degryse (Lectrr), Pieter De Poortere, Eva Mouton, Inge Heremans (Ilah) en Katrien De Vreese de moeilijke taak om uit 1395 cartoons de Gouden Hoed 2014 te kiezen.
Jury statement: Een cartoon die bij toeval heel actueel blijkt te zijn en die ons aansprak wegens professionaliteit en hoge technische uitwerking. De cartoon is krantwaardig, helder in beeld gebracht en toont ons een simpele, frisse grap die handelt over de generatiekloof.”

Er namen dit jaar 421 cartoonisten uit 63 landen deel aan de wedstrijd. Zij
zonden samen 1395 spotprenten in. De tentoonstelling naar aanleiding van het
53ste Internationale Cartoonwedstrijd vindt plaats van 13 juli tot 14 september
2014 in het tentoonstellingspaviljoen op het strand voor het Casino in
Knokke. Het Cartoonfestival en de KU Leuven werken al sinds 2010 samen aan
deze 53ste editie van het festival. Het uitgangspunt is een toegankelijk
festival te organiseren rond de uitdagingen, de vooruitgang en de nonsens van
humane genetica. Dit alles rijkelijk overgoten met een saus van pure cartoons en
gemixt met de nodige humor uit het DNA van bekende cartoonisten.

01_Gouden_Hoed_2014_kiss_panda

Ik besluit met een quote van de juryvoorzitter. “Wij zijn een fantastisch land als we ons zo kunnen opwinden over zoiets als de komst van een panda.”

Zelfs de cartoonjury is gevallen voor de commercie. Jammer.

 

Blue Curaçoa en Groen Ierland

We steken beetje kleur in de Kriebel vandaag.

Ik heb iets met het kleur blauw…Het heeft iets te maken met mijn kinderen en de azuurblauwe, of eerder turquoiseblauwe kleur van hun ogen. Prachtig. Vandaar dat deze berichtgeving over Curaçao in mijn oog sprong…lees verder

Op 17 maart vieren de Ieren hun patroonheilige St. Patrick en heel Ierland zal dan weer groen kleuren. In Ierland kan je mee feesten op culturele activiteiten of  je uitleven op de ‘biggest party of all’.

Maar ook thuis, hier in Knokke-Heist vieren we St. Patrick’s day…lees hier verder

Parkingstress….aflevering zoveel…

Ben vorige week tot de vaststelling gekomen dat een mens een ingenieur of toch minstens een wiskundig genie moet zijn om een parkeerautomaat te bedienen. Waarmee ik wil zeggen dat het wel weer aan mij zal gelegen hebben, maar toch. Ik had een zaterdagmiddag afgesproken met een voormalige studiegenote in het centrum van Gent. En misschien omdat ik mij nog eens student wou voelen, had ik besloten mijn verplaatsing met de trein te doen. Dus parkeerde ik mijn bescheiden auto op de comfortabele stationsparking in Knokke, groene zone. En probeerde ik een dagticket uit de automaat te halen. In mijn herinnering was dat 3euro, het bleek ondertussen 5euro te zijn. Misschien neem ik volgende keer toch opnieuw den auto naar Gent. Soit. Nu, de instructies aan de automaat beperken zich tot de melding van het uurtarief, het straftarief (de 20 euro waar een mens nooit voor ‘kiest’ maar altijd krijgt als je je vooropgestelde timing  5 minuten overschrijdt) en jawel het dagtarief. Daarnaast bevinden zich zeer kleurrijke knopjes. Vier keer heb ik mij  van de knopjes bediend en vijf euro proberen te deponeren. Na een juiste combinatie van kleurtjes en knopjes is het uiteindelijk gelukt. Dagticket achter mijn ruit geplaatst. Klaar. Mijn eerste portie stress van de dag was voorbij. En ik kon weg naar Gent. Waar het niet veel beter is dan hier. De parking is er ook duur. Nog duurder zelfs dan thuis. Ook in Gent hebben ze vijf tariefzones, en, schrik niet, in zone 1 en 3 moet je er betalen tot 24u! ik geloofde het eerst niet (vermits ik mijn stadsbezoeken met de trein doe) maar jawel, toen ik vorige week opnieuw in Gent was, en er op café zat met Nigel Williams (smile) ging hij tussen zijn optreden en de afterdrink geld bijsteken in de automaat. Het is echt waar! In Gent betaal je tot middernacht. ’t Is hier bij ons dus nog zo slecht niet. Al zou de automaat in Knokke-Heist voor deze antitechneut wel ietsje gebruiksvriendelijker mogen zijn.

Uit www.tam-tam.be dd. 20 februari 2014

Blue & White party 26 april 2014

Blue&White party fans….zet jullie schrap. Onze kaarten zijn in druk. Meer zelfs, onze drukker zal ze gedrukt hebben voor zaterdag. Met als resultaat dat de Blue&White organisatoren jullie, te beginnen met dit weekend, op elke gelegenheid, op de markt of in de supermarkt, op café of in de pub, in de manege of in het zwembad, te pas en ten onpas een kaart onder uwen neus zal duwen met het dwingende verzoek er eentje aan te schaffen. Of twee. Met andere woorden…u weze gewaarschuwd. En meer nog. U weze welkom!

****************************************************************************************************************

Vijfde Blue&White party op 26 april 2014!

Goed nieuws voor de fans van de Blue&White party. Er is een vijfde editie in de maak. Die zal doorgaan op zaterdag 26 april 2014.

Organisatoren Cathy Swinnen, Christel Bedert, Peter Demuynck en Yves Merlevede beloven ook dit jaar  een spetterend feest . Onze ingrediënten blijven dezelfde, een receptie met hapjes gevolgd door een party met DJ Nicolas Decoster waarbij we met zijn allen ongegeneerd de beentjes kunnen uitslaan. Maar het Blue&White team heeft uiteraard ook enkele nieuwigheden voor ons in petto. Gloednieuw wordt onze locatie. De Blue&White verhuist naar feestzaal ’t Verzet op het Sportoase domein. Onze zaal wordt groter, we krijgen een lounge hoek waardoor het cosy blijft  en er zal parking zijn.

Opbrengst van de party gaat naar de inrichting met een zachte bevloering van activiteitenruimte Het Kraaiennest  van BC Spermalie in Brugge. Wij hebben het onze ‘knuffelvloer’ genoemd. Doelstelling is kinderen en jongeren met complexe, meervoudige beperkingen en doofblinde kinderen, een bewegingsruimte te geven waarin ze veilig en vrij kunnen bewegen. Luc Merlevede, broer van Blue & White mede-organisator Yves is opvoeder in Spermalie.

Vorig jaar schonk Blue&White 4000euro aan ngo Flame. Die hebben ondertussen de goedkeuring voor de bouw van hun brandwondenziekenhuis binnen en vertrekken heel binnenkort naar Burkina Faso voor de eerste spadesteek van het project.

Tickets voor de Blue&White party zijn verkrijgbaar vanaf zaterdag 22 februari 2014.

Info, reserveringen, sponsoring via onze gloednieuwe website

www.blueandwhiteparty.be.

frla_blue&whiteparty

(foto Freddy Lamote)

Humor op gemeenteraden

Een zondagmorgen in februari, week of 2 geleden…

 

Vrije zondagochtenden , ze worden elke week zeldzamer. Maar vorige week had ik zo eentje. Uitslapen tot 8u30. Mijn lichaam protesteert als dat langer duurt. Koffie, drie à vier kopjes – verslaafd yes I am –  een pistolet met boerenboter en americain – geen margarine op zondag – een chocoladekoek van bij de bakker naast de deur. Eindeloos lang in jogging lopen. En om 11u strijken met de Zevende Dag. Dochter die terwijl in de zetel ligt, met koorts en iPad. Gelukkig is dat niet elke week zo. Er zijn zondagochtenden dat ze al om 7u uit de veren is, om te gaan sporten. School is belangrijk ja, maar in haar – in onze– wereld draait alles momenteel om de paardensport. Zondagmorgen dus. Op tv waren CD&V, het Minderhedenforum , NV-A en Unizo ruzie aan het maken over quota voor allochtonen in bedrijven. Nog meer quota. Bespare de werkgevers daarvan.  De emoties liepen hoog op. Dochter en ik verloren onszelf op hetzelfde moment in een schaterlach. Politiek. Als je het niet waard is om ervoor te blèten moet je er wel mee lachen. We moeten zelfs niet helemaal tot aan de nationale politiek gaan om geëntertaind te worden. Op de gemeenteraad in Knokke-Heist heb ik ook een grappige scène de revue zien passeren. Hoog oplopende emoties bij de NV-A omdat ze voelden dat het goedgekeurde agendapunt over een fietspunt aan het station ter promotie van het fietsgebruik in combinatie met het openbaar vervoer,  niet van harte werd goed gekeurd. Ja, zo kan je blijven discussiëren natuurlijk. Interessanter was het aankaarten van de gevaarlijke situatie, ook door de oppositie, aan de tunnel aan de Krommedijk omgeving Laguna Beach. Het fietspad is voor automobilisten daar onzichtbaar. Burgemeester Lippens vond het een terecht punt van kritiek. Oef. Er kan ook nog echt gewerkt worden in onze gemeente. In Blankenberge zijn ze ruzie aan het maken over soep met balletjes. De CD&V heeft er een persbericht de wereld in gestuurd, over een soepverdeling die door de gemeenteraad al behandeld wordt.Politiek. Het is een spel van ego’s en partijen met af en toe nog een paar zielen die oprecht begaan zijn met hun gemeente, provincie, gewest of land. Ik hoop dat na 25 mei de spelletjes een beetje zullen afnemen. En gefundeerd beleid gevoerd zal kunnen worden op alle niveaus. Al hoeft het stukje entertainment niet te veel te ontbreken. We lachen nog eens graag op zondagochtend. Of op gemeenteraden.

 

Uit De Streekkrant w07/2014

Lekker Valentijn

Valentijn…het is al lang niet meer het feest van enkel maar de verliefden. En geliefden. Het groeide het voorbije decennium ook uit tot een sterk commercieel product. En het is een dag geworden waarop je ‘people you care for’ gewoon eens zegt dat je van hen houdt, op de een of andere manier. ‘I care for’…mijn lezers, daarom breid ik mijn blogleven hier de komende weken nog een beetje uit. Wist je trouwens dat jullie met zijn allen deze en mijn reisblog samen al zo’n 100.000 keer hebben aangeklikt! Spectaculair!

(Wist je…om in de lijn van het commerciële Valentijn verder te gaan dat je op deze blog ook kan adverteren…:-)

Valentijn dus. Ik heb het daarnet al op mijn facebookpagina geponeerd. Sommige heren komen bij hun dame af (of omgekeerd) met het verhaal dat het voor hen elke dag Valentijn is, en dat ze hun geliefde elke dag graag zien. Dat is fijn voor hen. Maar ik wil vandaag wél een cadeautje. Een verwittigde Braven is er twee waard!

Wist je trouwens dat je vandaag en dit zelfs nog tot 16 feburari – ik zal er wel niet geraken maar ik vind het een mooi gegeven – dat je  op het dakterras van de The Shard in London, 244 meter hoog boven het onder water gelopen Engeland, in de pop-up champagne bar het glas kan heffen op de liefde. Deze morgen zijn er zelfs vijf huwelijksaanzoeken geweest. Zalig. Nu, ik vind het tijd dat ik iets aan mijn hoogtevrees doe. Mijn volgende bezoek aan London zal dus vast en zeker The View from The Shard omvatten. En dat zal stantepede vast en zeker opnieuw leiden tot een boeiend verhaal. (Zonde toch dat dat hoge Casino bij ons in Knokke er niet zal komen.)

1654409_612637062123669_1954810095_n

Ter afsluiting…ik krijg de laatste tijd zo’n overdonderende hoeveelheid reisinfo binnen dat ik heb besloten ze geregeld te bundelen in een travelweetjesrubriek.   Zo schijnt het, neen, ik weet het zelfs zeker dat de paella in Benidorm lekker is…Je leest er meer over hier.

Zo, dat was het voor vandaag. Prettig Valentijn allemaal, geniet van de mensen om je heen. Een beetje meer dan andere dagen.

Ga je mee naar Nigel Williams?

Zijn eerste optreden duurde 30 seconden, heeft hij me verteld. Maar ondertussen zijn we wel meer dan 15 jaar verder. Ik heb het over Nigel Williams hier. Zondagochtend komt hij babbelen in deKunstAcademie van Knokke-Heist. En u kan erbij zijn.

****

Voor mij hangt er persoonlijk randje aan dit verhaal. U wete, trouwe lezer, dat ik de opleiding cabaret&comedy volgt in dKA, en u weet, dat ik ondertussen zelf al een paar keer op het podium heb mogen plaats nemen met eigen geschreven stukjes waar u mee mocht lachen. Of waarmee ik u mocht ontroeren.

Dat is er niet vanzelf gekomen.

Ik ben hele vele jaren, hele lange tijd, anti-comedy geweest. Ik kon niet lachen, met die stand-uppers die het hadden over pies en kak, dooie kinderen, de holocaust, gehandicapten en politici en dat liefst nog allemaal in één zin. Ik heb voor het eerst echt gelachen met een stand-upper op tv toen Nigel er, denk ik, aan het babbelen was over trouwfeesten.  Later ben ik door een ongelooflijke speling van het lot, en mijn eigen gekke kriebelkronkels volgend, in die cabaret&comedy wereld van dKA beland. Ik heb er geleerd dat schrijven veel herschrijven is, dat je op podium altijd naakt staat, en dat hoe harder de lach, hoe dieper de achterliggende pijn is. Ik heb er een ongelooflijk ‘wide range’ aan comediens en cabaretiers leren kennen. En appreciëren. Zelfs Alex Agnew, een die ik voorheen enkel met mijn neus omhoog krullend van afgrijzen aankeek.

Maar Nigel was den eersten. En, heb ik ontdekt, hij heeft het op het podium over vele meer dan trouwfeesten, of fonduesetjes, om maar iets te noemen. Vorige week zijn we met onze groep van dKA naar zijn nieuwste show gaan kijken in Gent. En aansluitend een pint gaan drinken bij den Turk. (In mijn geval was dat een glas wijn natuurlijk.) En ik zat er heel erg mee in. ‘De job’, mijn job, mensen interviewen en er over schrijven, heeft al heel wat ballonnen doorprikt. Mensen waar ik voorheen fan van was, bleken oninteressante, onbeleefde, arrogante, ambetante kwasten te zijn. Ik had dus evenveel geen zin als wel zin om met Nigel te babbelen. Soms moet je een illusie een illusie laten, een idool geïdealiseerd laten zijn.

Maar zie. Ook in het echt viel de mens mee. En zijn f****ing taalgebruik bleek naast het podium even precies en juust hetzelfde als erop. En hij ergerde zich in ’t echt ook aan parkeerboetes, en hij dronk na zijn pint ook cola (ik water of course) want hij moest ook nog met den auto naar huis.

Waarom ik dit allemaal vertel? Omdat er zondagmorgen een zondagbabbel is met Nigel in dKA en u bent daar allen vriendelijk en welkom op uitgenodigd. De fans en de niet-fans. De mensen die hem willen horen vertellen over comedy en hoe je het maakt of er beter in wordt, het leert of niet leert. Mensen zijn welkom die hem iets willen vragen. En die naar hem willen luisteren. Want hij komt er zondag weliswaar geen show geven bij ons hier in Knokke. Maar de man kan zo hard en zo grappig improviseren dat ik niet peins dat je je zondag niet zal inzetten met een schaterlach. Of zo.

Voilà…meer reclametalk kan ik momenteel echt niet verzinnen. (Al kan je ook gewoon langs komen omdat je dan achteraf met mij een apero kan drinken. Da’s ook een reden.) (Een apero met water weliswaar want ik heb aansluitend nog een masterclass!!!)

Dus, be there.

Groetjes

Kriebel C

Ah ja, vanaf 10u, dKA, Van Steenestraat 9. 8300 Knokke-Heist. Tel. 050 630 850.