De Knokke-Heistse tantaluskwelling

Vroeger in vervlogen tijden toen ik met mijn fiets vanuit mijn toenmalige thuisbasis in Duinbergen naar het Sint Jozeflyceum fietste – waar ik mij toen urenlang verdiepte in Latijnse schrijfsels en chemische verbindingen, om maar twee zaken te noemen – kon ik mijn rijden over de fietspaden niet gewoon fietsen noemen. Het was hobbelen over de putten en de builen die het fietspad langs de Elizabetlaan rijk was. Vandaag …breng ik mijn dochter met de auto van Ramskapelle naar het Sint Bernardusinstituut. Haar fiets blijft nog even op stal tot de dagen terug lichter worden. Ik heb het niet zo voor die donkere dagen. Elke rit speelt zich hetzelfde ritueel af. Vanuit de warmte van onze auto rijden we langs de wegeniswerken, de aanleg van een nieuw fietspad. Elke morgen zien we drie man aan het werk. Op hun knieën steentje per steentje bouwend aan het nieuwe fietspad. Elke morgen hebben dochter en ik dezelfde conversatie. Dat die mensen toch veel werk hebben, dat het haar het meest saaie werk ooit  lijkt. En als die drie man met dat stuk tussen Heist en Duinbergen klaar zijn, dat ze dan nog de andere rijrichting onder handen moeten nemen. Dat er nog een stuk richting Heist moet gemaakt worden en heel de weg richting Knokke ligt ook nog niet goed. De aanleg van het fietspad, eens zal er een einde aan komen. Ondertussen hebben die drie man  de komende jaar of twee nog werkzekerheid, schatten we, tijdens dewelke hun respectvolle werk in ons ogen veel weg heeft van een eindeloze tantaluskwelling.

Uit www.tam-tam.be dd 5 feb 2014.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s