Goeiemorgen, goedemiddag, bonsoir…

Mijn column uit de Streekkrant week 13 / 2014

Tijdstip, 7u30 in de ochtend, ergens vorige week. Locatie, het restaurant van mijn Club Belambra le Roc Blanc in Orcières 1850, een skistation in de Zuid-Franse Hautes Alpes. Ik geniet van mijn koffietje en van mijn croissant, mijn beloning na het uurtje werk dat ik er op deze vroege morgen al heb opzitten. Jawel, …als ik met man en kinderen op voyage ga, blijft het werk thuis. Als ik op reportage ben in het buitenland met een reeks collega’s van andere media, reist mijn laptop mee. En vermits ik geen avondmens ben dat voor het slapen gaan na den apero en na het diner nog aan zijn mails begint, maar wel een ochtend habitué ben, heb ik er op dit ontzaglijk vroege uur al een reeks mails en teksten op zitten. Maar de koffie lonkt en om 7u30 ben ik als eerste paraat aan het ontbijtbuffet. Even na mezelf komt het eerste gezin het restaurant binnen. ‘Bonjour,’ begroet de jongste peuter me, één en al de vriendelijkheid zelve. Mama en papa en opgroeiende zus, kijken me gegeneerd toe. ‘Bonjour,’ antwoord ik enigszins verrast door zoveel ochtendlijke vriendelijkheid. De tweede dag, zelfde ritueel. De derde – en laatste – ochtend ben ik wat later op het appèl. Ik heb ‘uitgeslapen’ en het is al 8uur als ik het restaurant binnen kom. Het zit halfvol. ‘Bonjour,’ begroet mijn kleine vriend me van ver. ‘Bonjour jeune homme,’ beantwoord ik hem. Zijn ouders bekijken me als was ik een misdadiger. Deze morgen ben ik terug thuis. Mijn man is aan het werk, mijn kinderen op school en ik worstel mij door 102 achtergebleven mails. Het is akelig stil in huis en ik denk terug aan Orcières maar ook aan het bezoek dat ik enige tijd terug bracht aan de peuterklas van de Maragaretaschool in Knokke. Ik had er de eer en het genoegen, als ik het zo plechtig mag stellen, om er een meer dan gedreven kleuterjuf te spreken. Dat ze haar het lesgeven in een peuterklasje nooit meer mogen ontnemen zei ze, omdat die peutertjes altijd de waarheid spreken, recht uit het hart. Omdat ze oprecht zijn. Als ze boos zijn, zijn ze boos. Als ze triest zijn, zijn ze triest. Als ze je een knuffel geven is het een gemeende knuffel. ..Als ze ’s morgens welgezind wakker worden, en de wereld een goedemorgen willen wensen, dan wensen ze de wereld een goedemorgen. Wat hebben wij nog veel van die kleine mensjes te leren…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s