Maandelijks archief: mei 2014

Voetval…ai dat doet zeer…

Ik voel het niet hé. Ik voel het niet. Voetbal, my ass. Opgefokte ventjes die tegen ballen schoppen, onderweg mekaar voetje lappen, daarbij luid schreeuwend neervallen om een strafschop af te dwingen, mekaar in de armen vliegen als ze gescoord hebben terwijl hun rivaliserende supporters ruzie maken, al dan niet fysiek. Die supporters juichen hun helden toe als ze scoren,  en ze doen aan extreem uitjouwen bij het minste foutje. Ze betalen veel te veel geld voor tickets en vliegtuigreizen om ‘hun’ voetballisten aan het ‘werk’ te kunnen zien, terwijl die voetballisten worden betaald gelijk zot en in ’t Zoute rondrijden met kapitalen van auto’s.

Ik voel het niet. Ik vind het belachelijk. Net aan mij vragen ze dan om een paar stukjes voor de voetbalkrant te schrijven. Wat een mens allemaal niet moet doen om zijn boterham te verdienen.

Maar ik relativeer.

Dit met dank aan Coca-Cola, een drankje dat ik verfoei. Het smaakt naar vergif en de zeldzame keren dat ik het heb gedronken moest ik ervan kotsen. Maar als ik hun reclamecampagnes zie, kijk ik hun werk bewonderend toe. Wat zijn die sterk in marketing. Prachtig gewoonweg.

 

De ontplofte olijven van Blankenberge…

Beste vrienden, vorige week het genoegen gehad de opening van het nieuwe VVW-clubhuis van Blankenberge te mogen bijwonen. Maakte er samen met de Krant van Blankenberge een mooie reportage over. U leest er deze week ook meer over in de Streekkrant en Tam-Tam.

Dubbelklik op de schitterende foto van het magnifieke project voor tekst en meer foto, en ja, het is waar,…mijn toch al niet bestaande objectiviteit vervalt hier helemaal in het niet. Ben gewoonweg over van dit nieuwe gebouw, alsook van zijn keuken. Ik vind het doodzonde, echt waar, dat ik zeeziek word op stilstaand water, anders was ik er niet weg te slaan. Gelukkig kan ik ook op het terras gewoon van het uitzicht gaan genieten. En van de ontplofte olijven…

 

cabo4

De jeugd van tegenwoordig…

Mijn Kriebel uit De Streekkrant W21/2014

Mijn zoon is vorige week – op moedertjesdag – 12 jaar geworden. Straks na de zomervakantie, verlaat mijn jongste kind de lagere school en zal hij zich naar de ‘grote’ school begeven, naar het ‘echte’ leven. Studeren, nieuwe vrienden maken, overspoeld worden door hormonen, ’s avonds alleen op pad gaan, alcohol en ander onheil komen op de loer liggen en af en toe een gebroken hart zal hij moeten ondergaan. Toen grote zus, vandaag 14, die stap moest zetten, was ik ongerust. De grote school, ik was er doodsbang voor, banger dan zijzelf want zij staat nogal stevig met haar voeten op aarde. Vandaag ben ik niet meer bang voor de toekomst van mijn zoon. Om te beginnen weet ik meer dan twee jaar geleden toen zus richting secundair trok, dat het goed zit met onze scholen. Welke school je ook kiest, onder welk regime ze ook vallen, wat de ministers over de toekomst ervan ook beslissen, elke school heeft mensen aan boord die mee met ons ouders onze kinderen willen helpen en ondersteunen in de weg naar hun toekomst. Zoals een juf me onlangs zei, ‘we mogen dat MOS-logo wel krijgen maar wat voor mij telt is dat we de jongeren ook iets hebben bijgebracht’. Thank god voor zo’n leerkrachten. Niet alleen zit het goed bij de leerkrachten. Het zit ook ferm snor bij onze jongeren. Dat heb ik gezien in Scharpoord tijdens de voorstellingen van Appassionata vorige week, het jongerentheater van Knokke-Heist onder leiding van Jan Charles, nog zo’n gedreven leerkracht. Het zit snor met onze jongeren. Maar de wereld waar gaat die toch naartoe? In Nigeria zijn 276 schoolmeisjes ontvoerd uit hun kostschool in de stad. Ze worden vastgehouden door de militante groepering Boko Haram. Ze zijn tussen 15 tot 18 jaar en van eenvoudige boerenafkomst. Boko Haram – ooit begonnen als vreedzame, salafistische sekte in Noordoost-Nigeria – zaait de afgelopen jaren dood en verderf in Nigeria. Dit jaar alleen al heeft de groep naar schatting ruim 1.500 mensen gedood. Bij een aanval op een kostschool voor jongens in de buurt van het stadje Damaturu werden eind februari 60 scholieren op gruwelijke wijze vermoord…

Mijn kinderen wonen in Knokke-Heist, een aards paradijs en meer dan de helft van de tijd beseffen we het niet…

Wij wonen in Knokke-Heist. En dat het hier een aards paradijs is voor ons en onze jeugd hebben wij te danken aan schepen Maxim Willems. Ik zal mijn best doen als moeder, als inwoner van Knokke-Heist, als freelancejournaliste om bij onze jongeren de herinnering levendig te houden aan diegene die de afgelopen 25 jaar voor ons heeft gezorgd.

 

foto’s:Appassionata

 

Omdat elke verkeersdode er een te veel is…

Op deze zonnige maandag, hier een tekstje uit De Zondag …

 

“Vermijd verschrikkelijke drama’s”

KNOKKE-HEIST – Een totaal van 650 leerlingen uit het zesde leerjaar van alle lagere scholen van De Haan tot Knokke hebben de voorbije weken deelgenomen aan de Rotary Jeugdverkeerswedstrijd. 62 twaalfjarigen werden geselecteerd voor de halve finale op de markt van Heist. “We organiseren deze Jeugdverkeerwedstrijd onafgebroken sinds 1977,” zegt Willy Hoppe van de Rotaryclub Zeebrugge-Oosthoek, samen met Rotaryclub Knokke-Oostkust gulle weldoener van het project. De jongeren genoten tijdens de wedstrijd van een spannende dag. Met een gocart en fiets legden ze een praktische proef af, daarna volgde een quiz die hun theoretische kennis op de proef stelde en afsluitend legden ze een educatief doe-parcours af met vrijwilligers van het Rode Kruis. Maar Willy Hoppe hoopt vooral dat het event de jeugd iets bijbrengt: “Denk, onthoud en pas toe wat je vandaag hebt geleerd. Rijd veilig naar school en vermijd verschrikkelijke drama’s.” (cbek)

DSC_0032

 

 

Maxim Willems

kriebelportretten

Ik had de eer en het genoegen, maar vooral de grote eer, vele keren schepen Maxim Willems te mogen interviewen de voorbije jaren. Geen boekje magazine of blad is de revue niet gepasseerd die zijn visie op Knokke-Heist verwoord wou zien. In 2011 had ik onderstaand gesprek met hem voor Knokke Actueel. Nu drie jaar later is het niet meer helemaal up-to-date, natuurlijk. Maar het geeft zijn spirit weer, zijn geest, zijn gedrevenheid.

cbek_maxim willems (2)

Maxim Willems

“Ik ben een believer”

Maxim Willems, Eerste Schepen van Knokke-Heist, bevoegd voor Financiën, Vrijetijd, Jeugd, Cultuur en Senioren, Informatica, Gemeente in uitbouw en Ontwikkelingssamenwerking.

Gedreven werkt hij dag in, dag uit aan de toekomst van Knokke-Heist. Hij oogt streng, vind ik, en ik haal in geen enkele discussie met hem mijn gelijk, zeker niet als het over het parkeerplan gaat, maar anderzijds lijkt deze 50-something een kwajongen, als ik zie dat hij aan de ingang van…

View original post 2.597 woorden meer

Knokke-Heist in rouw…

De officiële berichtgeving van de gemeente Knokke-Heist vandaag:

rouwregister Maxim

Knokke-Heist in rouw door overlijden van schepen Maxim Willems

Op dinsdag 13 mei 2014 is 1ste schepen Maxim Willems op 57-jarige leeftijd in het AZ Sint-Lucas in Brugge overleden aan de gevolgen van een slepende ziekte.   Hij laat echtgenote Mieke Quataert, zijn 4 kinderen en 1 kleinkind na. De uitvaartplechtigheid vindt plaats op zaterdag 17 mei om 13 uur in de kerk H. Familie in de Elizabetlaan 300 in Duinbergen.

Het gemeentebestuur heeft in het Cultuurcentrum Scharpoord in de Meerlaan 32, in het stadhuis op het Alfred Verweeplein 1 en in het Sociaal Huis op het Kraaiennestplein 1 in Heist een rouwregister geopend waarin u uw medeleven aan de familie kunt betuigen.   U kunt uw rouwbetuiging ook elektronisch overmaken via het gemeentelijke digitale rouwregister http://onderzoek.knokke-heist.be/extern/mw/guestbook.php . Als teken van rouw hangen alle officiële vlaggen aan de gemeentelijke gebouwen in de badplaats halfstok tot 19 mei. De Stedelijke Jeugdraad heeft uit respect voor hun schepen van Jeugd het Longboard-event op zaterdag 17 mei in Duinbergen afgelast.

 

Biografie

 

Professionele loopbaan

Maxim Willems begon in 1977 zijn professionele loopbaan als opsteller bij het gemeentebestuur van Knokke-Heist. In 1986 zette hij als jeugdconsulent samen met de Jeugdraad een grote actie op om financiële middelen te verzamelen voor het bouwen van lokalen voor de Knokke-Heistse jeugdverenigingen. De verkoop van sleutelhangers met witte en rode bakstenen groeide uit tot een geweldig succes . Op 1 juli 1987 werd hij bevorderd tot onderbureauchef bij de dienst Cultuur.

 

Politieke loopbaan

In 1988 stelde de 32-jarige zoon van Robert Willems en ere-schepen Betty Vandecasteele zich op de lijst Gemeentebelangen kandidaat voor de gemeenteraadsverkiezingen. Op 3 januari 1989 begon hij onder burgemeester Graaf Leopold Lippens zijn politieke carrière als 6de schepen bevoegd voor Jeugd, Senioren, Cultuur, Waterbedrijf, Sociale zaken en Ontwikkelingssamenwerking. Als voorzitter van de vzw’s Cultuurcentrum, ROER en Vrij Atelier voelde hij zich met hart en ziel betrokken bij de sociaal-culturele en educatieve programmatie, het plaatselijke verenigingsleven en de prestaties van personeel, vrijwilligers en artiesten . Dankzij zijn aanstekelijk enthousiasme en begeesterend leiderschap kreeg het culturele leven in Knokke-Heist dan ook een nooit eerder geziene boost met een waaier van drempelverlagende activiteiten voor jong en oud. Schepen Willems beschikte niet alleen over een uitzonderlijke dossierkennis maar stond ook altijd 100% achter zijn medewerkers, dacht actief met hen mee en kon college en gemeenteraad uiteindelijk ook overtuigen om de nodige financiële en materiële voorwaarden te voorzien om al die beleidsvoorstellen ook effectief te realiseren. In 1992 opende de nieuwe zaal Ravelingen in Heist feestelijk zijn deuren. Vijf jaar later werd het Jeugd- en Kunstencentrum De Marge in gebruik genomen. In 2006 nam de Federatie voor Open Scoutisme zijn intrek in het gloednieuwe complex ’t Ravotje in de Smedenstraat. Scharpoord werd uitgebreid met een bijkomende administratieve vleugel, bovenloges, cultuurcafé , een grotere bib en bergruimte. De schouwburg kreeg een grondige facelift en werd uitgerust met de modernste technieken. Na een audit door het Ministerie van Cultuur werd het Cultuurcentrum Knokke-Heist in 2002 erkend als 3de meest performante cultuurcentrum in Vlaanderen. Als schepen van Vrijetijd legde hij het fundament voor een geïntegreerd gemeentelijk vrijetijdsbeleid waarbij de diensten (Jeugd)Cultuur, Sport, Toerisme, Bibliotheek en Erfgoed op een gecoördineerde manier samenwerken. Dankzij zijn onderhandelingstalent slaagde hij erin om megaproducties zoals Cavalia, Fuerza Bruta en Cirque du Soleil naar Knokke-Heist te lokken en onze badplaats op de wereldkaart te plaatsen. Als voorzitter van het Autonoom Gemeentebedrijf Stadsontwikkeling was hij de drijvende kracht om grootschalige projecten zoals het bedrijvencentrum en bedrijfsverzamelgebouw ’t Walletje en de vrijetijdssite in Duinenwater op een efficiënte en duurzame manier te ontwikkelen.

Schepen Maxim Willems legde reeds in 1989 de basis voor de dienst Communicatie avant la lettre en was een grote pleitbezorger voor een converserende overheid die met de burger, actiegroepen en adviesraden in een open dialoog treedt. Hij was als ICT-schepen eveneens een verwoed promotor van de sociale media in de overheidscommunicatie en zorgde ervoor dat gemeenteraadsleden en het kaderpersoneel zowel op het werk als thuis over gesofisticeerde ICT-apparatuur beschikken.

Als schepen voor Ontwikkelingssamenwerking was hij de drijvende motor achter het Gemeentelijk Hulpcomité dat niet alleen plaatselijke en regionale hulpacties op touw zette maar ook in Roemenië en Afrika.

 

Schepen met groot rock’n roll-hart

Voor burgemeester Graaf Leopold Lippens was Maxim Willems een schepen die als geen ander Knokke-Heist jong en jeugdig hield. Hij ondersteunde de jeugdbewegingen, bezocht traditiegetrouw hun tentenkampen en was de trekker van Jeugdhuis ’t Verzet, Freexz, de strandfuiven, Vakantieplus, Speelpleinwerking en de concert- en festivalbussen.

Aan jonge talenten gaf hij de kans om op het podium te klimmen, een film te monteren of met een eigen muziekgroep te repeteren. Dankzij deze vruchtbare culturele voedingsbodem ontstonden jongerengezelschappen zoals Appassionata, Milo en de Gelaarsde Kip en vonden o.a. ook acteurs Rik Verheye en Joke Devynck en cineast Benoit De Clerck hun weg in het professionele kunstcircuit.

Op Kneistival hield hij eraan om zelf de drankbonnen te verkopen en als de muziek uit de jaren ’60, ‘70 en ‘80 voldoende ruig en heavy was, kwam de stichter-bezieler van expressiegroep Aquotum steevast weer dansend in hem tot leven. “Schepen Maxim Willems was een uitermate harde werker maar bovenal een trouwe en loyale vriend die we binnen ons schepencollege sterk zullen missen”, aldus de burgervader.

 

De bevoegdheden Cultuur, Jeugd, Senioren, Financiën, Erfgoed, Gemeente in uitbouw, Ontwikkelingssamenwerking en Vrijetijdscoördinatie neemt de burgemeester voorlopig zelf over.

Maxim…dankjewel

Een merel vliegt tegen mijn ruit. Hij blijft verweesd liggen…Net op dat moment verschijnt het eerste bericht op Facebook dat Maxim Willems overleden is.   De merel staat op en vliegt weer verder. Even later rolt het officiële bericht mijn mailbox binnen:

Schepen Maxim Willems overleden
Met diepe droefheid meldt het college van burgemeester en schepenen van Knokke-Heist dat op dinsdag 13 mei 2014 1ste schepen Maxim Willems op 57-jarige leeftijd in het AZ Sint-Lucas in Brugge overleden is aan de gevolgen van een slepende ziekte.
Maxim Willems was 25 jaar lang schepen van o.a. Jeugd en Cultuur en voorzitter van de vzw Cultuurcentrum Knokke-Heist.
Als teken van rouw worden alle officiële vlaggen aan de gemeentelijke gebouwen in de badplaats alvast halfstok gehangen.
Het gemeentebestuur zal in het Cultuurcentrum Scharpoord in de Meerlaan 32 en in het stadhuis op het Alfred Verweeplein 1 een rouwregister openen waarin u uw medeleven aan de familie kunt betuigen.  

 

maxim

 

Wat kan ik zeggen? Wat kan ik meer zeggen dat ik zijn gezin veel sterkte toewens. En dat we zijn Knokke-Heist zullen koesteren. Dankjewel Maxim. Dankjewel voor alles. En dat is veel xx

I’m so glad I’m a woman…maar ik woon dan ook in het aards paradijs

Ik kijk al lang niet meer naar het Eurosongfestival op onze Vlaamsche tv. Om te beginnen slaag ik er niet meer in zittend in een zetel wakker te blijven tot middernacht. Daarvoor zijn mijn dagen te goed gevuld. Verder verkies ik een goed boek of zelfs een slecht boven de freakshow die het songfestival vele jaren geleden al is geworden. Dat de baardvrouw strijdt voor gelijkheid tussen personen, los van het geslacht, zalwelzijn. Dat Abba in hun tijd ook modern was, zeker. Dat Rendez-vous van Pas-de-Deux de voorloper was van de huidige techno, zalwelwezen.

Maar ik lig er niet wakker van.

Wel van de ontvoerde meisjes in Nigeria.

http://www.deredactie.be/permalink/1.1963000

Voor mijn dochter, voor mijn zee, voor mijn land

Mijn Kriebel uit de Streekkrant week 17

’t Is niet dat we in Knokke-Heist, Brugge en omstreken geen schone kledijwinkels met mooie kleedjes hebben maar we trekken graag eens buiten de grenzen van onze dorpen. En ’t is niet dat je de inhoud van je kleerkast vandaag de dag niet online kan bestellen maar dat maakt het passen zo moeilijk en ach…mijn dochter weet dat haar moeder van kleine dingen graag grote events maakt. Eerlijk waar, het oorspronkelijke idee was om de eurostar naar London te nemen, maar dat leek me uiteindelijk wat te duur. Dus werd het Brussel… Een mensch doet de zotste dingen voor zijn kinderen. Ik had het haar beloofd. Dat ze een kleedje mocht hebben van de A&F voor de Blue&White party van mama, voor het lentefeest van broer, voor het schoolfeest begin juni… Dus namen dochter en ik op een zonnige dag in de paasvakantie de IC-trein naar Brussel-Zuid, aansluitend de metro tot aan de Naamse Poort om in de Avenue Waterloo een kleedje te kopen. Ik had het haar beloofd. En bovendien wou ik zelf ook wel dat, nu ik niet meer de leeftijd en de vorm heb om in aansluitende kleedjes naar feestjes te gaan, mijn next generation dit wel kan. Mijn dochter heeft naast haar kleedje een paar dingen ontdekt in Brussel. Dat Manneke Pis een ongelooflijk klein ventje is, dat ze het kloppend hart van Europa, het Brussel van waaruit onze Europese Unie wordt bestuurd veel interessanter vindt dat zijn historische Grote Markt vol toeristen. Dat die toeristen toch wel een heel vreemd beeld moeten hebben van een land dat een hoofdstad heeft met als symbool een naakt ventje met zijn piemel in zijn hand. Dat een croque monsieur op de markt in Brussel echt wel smaakt als je net twee uur hebt geshopt en dat die echt niet duurder is dan op andere toeristische plaatsen zoals onze kust of de markt van Brugge maar wel duurder dan in Poelkapelle of pakweg Torhout waar we ook regelmatig eens een croque durven eten. Dat alhoewel mama ergens op automatische piloot in het Frans aan de babbel ging ook in Brussel toch in het Nederlands antwoord kreeg, behalve bij A&F. In deze Amerikaanse enclave doen ze hun best om Engels te spreken. Dat de oude vrouw die haar op het terras omarmde en terwijl mama geld probeerde af te troggelen – wat niet is gelukt – best wel eng was. Dat ze alhoewel ze door haar moeder van kleins af aan van de ene bestemming naar de andere wordt meegesleurd, London, Parijs, Venetië…maar dat ze Gent, Brussel en Antwerpen niet kent. Dat ze haar weg vindt in de luchthaven van Zaventem en Geneve maar dat ze voor vorige week nog nooit in het centraal station van de hoofdstad van haar land was geweest. Dat ze bijlange geen stadskind is maar een Kind van de Zee. Dat ze samen met haar moeder hebben nog vele uitstappen heeft te gaan en vele hypes te ontdekken. Maar dat ze onderweg toch wel dat Kind van de Zee wil blijven.