De jeugd van tegenwoordig…

Mijn Kriebel uit De Streekkrant W21/2014

Mijn zoon is vorige week – op moedertjesdag – 12 jaar geworden. Straks na de zomervakantie, verlaat mijn jongste kind de lagere school en zal hij zich naar de ‘grote’ school begeven, naar het ‘echte’ leven. Studeren, nieuwe vrienden maken, overspoeld worden door hormonen, ’s avonds alleen op pad gaan, alcohol en ander onheil komen op de loer liggen en af en toe een gebroken hart zal hij moeten ondergaan. Toen grote zus, vandaag 14, die stap moest zetten, was ik ongerust. De grote school, ik was er doodsbang voor, banger dan zijzelf want zij staat nogal stevig met haar voeten op aarde. Vandaag ben ik niet meer bang voor de toekomst van mijn zoon. Om te beginnen weet ik meer dan twee jaar geleden toen zus richting secundair trok, dat het goed zit met onze scholen. Welke school je ook kiest, onder welk regime ze ook vallen, wat de ministers over de toekomst ervan ook beslissen, elke school heeft mensen aan boord die mee met ons ouders onze kinderen willen helpen en ondersteunen in de weg naar hun toekomst. Zoals een juf me onlangs zei, ‘we mogen dat MOS-logo wel krijgen maar wat voor mij telt is dat we de jongeren ook iets hebben bijgebracht’. Thank god voor zo’n leerkrachten. Niet alleen zit het goed bij de leerkrachten. Het zit ook ferm snor bij onze jongeren. Dat heb ik gezien in Scharpoord tijdens de voorstellingen van Appassionata vorige week, het jongerentheater van Knokke-Heist onder leiding van Jan Charles, nog zo’n gedreven leerkracht. Het zit snor met onze jongeren. Maar de wereld waar gaat die toch naartoe? In Nigeria zijn 276 schoolmeisjes ontvoerd uit hun kostschool in de stad. Ze worden vastgehouden door de militante groepering Boko Haram. Ze zijn tussen 15 tot 18 jaar en van eenvoudige boerenafkomst. Boko Haram – ooit begonnen als vreedzame, salafistische sekte in Noordoost-Nigeria – zaait de afgelopen jaren dood en verderf in Nigeria. Dit jaar alleen al heeft de groep naar schatting ruim 1.500 mensen gedood. Bij een aanval op een kostschool voor jongens in de buurt van het stadje Damaturu werden eind februari 60 scholieren op gruwelijke wijze vermoord…

Mijn kinderen wonen in Knokke-Heist, een aards paradijs en meer dan de helft van de tijd beseffen we het niet…

Wij wonen in Knokke-Heist. En dat het hier een aards paradijs is voor ons en onze jeugd hebben wij te danken aan schepen Maxim Willems. Ik zal mijn best doen als moeder, als inwoner van Knokke-Heist, als freelancejournaliste om bij onze jongeren de herinnering levendig te houden aan diegene die de afgelopen 25 jaar voor ons heeft gezorgd.

 

foto’s:Appassionata

 

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s