’t Schooltje houdt Polder Cleanup

Herinnert u de oproep tot Polder Cleanup van enkele Kriebels geleden? Morgen is het zo ver. Dinsdagnamiddag 13u30 tot 15u30 gaan de kinderen van ’t Schooltje in Ramskapelle hun schoolomgeving opkuisen, een symbolische actie om een beetje aandacht te vragen voor de rommel die we hele dagen overal uitgooien…

 

Opruimactie RK

Het wordt een van de laatste schoolactiviteiten van Kleine Zoon die ik hier binnenkort gewoon Zoon  zal moeten noemen. (Kleine) Zoon sluit zijn lagere schoolperiode af…  Het zal beetje zeer doen straks  om geen deel meer uit te maken van ’t Schooltje, het kleine schooltje waar grote kinderen zorgen voor de kleine en zowat iedere ouder elk kind bij naam kent.

’t Schooltje hield vorige week nog een andere activiteit. Een koffie en dessertverkoop ten voordele van de ngo Flame in Burkina Faso.

 

 

Op een dankavond voor de ouders die het voorbije jaar aan een of andere schoolactiviteit hebben meegewerkt voorbije vrijdag, werd de opbrengst hiervan aan Michel van Flame overhandigd. Terwijl werden niet alleen de ouders bedankt voor het voorbije jaar maar ook de leerkrachten, zorgleerkrachten en alle andere helpers en assistenten. Uittredend voorzitter van de ouderraad Michel dankte ook de leden van de ouderraad die altijd met raad en vooral veel daad en altijd met keukenhanddoek paraat staan om activiteiten te  organiseren en in goede banen te leiden, en vooral veel af te wassen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onze kinderen zullen, denk ik, altijd kunnen terugblikken op prachtige jeugdjaren, in Ramskapelle, in ’t Schooltje…Merci

 

De voetbal soap continues…

De wonderen zijn de wereld nog niet uit maar laat ons zeggen dat het glaasje of de paar glaasjes rosé een stevige hand hebben gehad in het tot stand komen van volgende foto:

 

 DSC_0055_edited

 

 

Jawel, jawel. Ik heb gesupporterd, luid en uitbundig, gehuld in – als echte Belg – de Belgische driekleur.

Als er al een iets goed is aan heel dat voetbalavontuur dan is het toch zeker dat het al twee avonden heeft geleid tot ferm entertainment, en …het heeft eindelijk ook eens een natuurlijk facet van onze koning en koningin mogen tonen. Queen Mathilde heeft het doelpunt van Origi in de Braziliaanse tribunes op dezelfde manier gevierd als ik op het strand heb gedaan, met een zoen aan haar Braven. She’s human after all.

 

Poedel en Diklip zaten erbij en keken ernaar. Waarom? Geen kat die het weet. Er moest een Vlaams en een Waalse vicepremier mee op de tribune zitten wellicht om ‘alles’ in evenwicht te houden. Die politieke spelletjes kosten ons veel meer geld dan het koningshuis…d’er is nog veel werk aan de winkel in ons land.

En het werd zomer…

Ik heb leutige foto’s genomen op het strand deze week. Van Maya de Bij en Wickie de Viking…

 

 

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Doe een bandje om je handje en ander zeenieuws….

Het is pas echt zomer als de Intercommunale Kustreddingsdienst van West-Vlaanderen, kortweg IKWV officieel het zomerseizoen heeft ingezet. De reddingsdienst deed het dit jaar in Knokke-Heist en daar hadden ze heel wat nieuwigheden aan te kondigen. In samenwerking met Studio 100, Plopsaland De Panne, Dag Allemaal en de Vlaamse Milieumaatschappij ontwikkelde IKWV dit jaar nieuwe polsbandjes met de afbeeldingen van Maya de Bij en Wickie Viking. Met behulp van een balpen kun je de naam en voornaam van het strandbezoekertje alsook het gsm-nummer van de ouders neerpennen. Raakt je kindje toch verdwaald, dan is het met het gratis bandje om de pols meteen terug waar het vandaan kwam! Je vindt de gratis bandjes niet alleen bij de redders op hun post of aan de reddersstoelen op het strand, maar ook bij de Rode Kruis- en andere hulpposten, de toeristische diensten, de openbare toiletten in de buurt van het strand, alle dagbladhandelaars aan de kust en op tal van andere plaatsen. De Maya-bandjes werden vorig jaar voor het eerst in Blankenberge geïntroduceerd. Schepen van Haven en Strandreddingsdienst Bjorn Prasse is tevreden dat het Blankenbergs initiatief navolging krijgt in alle badsteden en strandgemeentes van de Belgische Kust maar is nog meer tevreden met de doeltreffendheid van het systeem. “De bandjes zijn gegeerd en we zijn blij dat ze bijdragen tot een goede oplossing. Kinderen willen ze dragen en daardoor raken verloren gelopen kinderen rapper terug bij hun ouders.” De opstart van de verdwaalbandjes met Maya de Bij werd in Blankenberge sinds op opstart vorig jaar zeer goed ontvangen. “Het project is zeer goed opgenomen door de pers. Er is zeer weinig kritiek gekomen. Het was vanaf dag 1 een positief verhaal.” Schepen Prasse ziet nog toekomst in de verdwaalbandjes. “Studio 100 heeft nog populaire figuren.” Hij pleit voor een langdurige bestendiging van de samenwerking met alle partners. Dat de bandjes ook in Knokke-Heist een succes zullen zijn, weet hoofdredder Eric Wybo nu al. “Kijk hoe enthousiast ze zelf een bandje komen vragen,” liet hij ons tijdens het eerste van de bandjes met een klasje kinderen uit de Heilig Hartschool opmerken. “En zie hun stralende gelukkige gezichtjes als ze een bandje krijgen.” De Kustredders speelden vorig jaar belangrijke rol in het terug bij de ouders brengen van 1326 verdwaalde kinderen.

Vorig jaar kwamen de redders aan onze Vlaamse kust 304 keer tussen voor baders en watersporters in moeilijkheden. Kustredders in de beginjaren van het toerisme gebruikten leeflijnen om drenkelingen aan land te krijgen. Dit seizoen wordt een nieuwe techniek aangewend om zwemmers in nood nog sneller ter hulp te treden. Het nieuwste ‘speeltje’ van de kustredders is een rescue-board dat zich tijdens een demo bij woelige zee zeer nuttig liet blijken. Alle golven werden feilloos genomen om zich richting drenkeling te begeven. Het nieuw reddingsmateriaal met rescue-board is overgewaaid vanop de Australische en Amerikaanse stranden. Het moet een extra aanvulling worden op de bestaande reddingsvloot van boten en rescue-kayaks. “Onze kust telt 82 reddersposten met 1400 redders, verspreid over zo’n 34 km strand vanaf 1 juli opnieuw dagelijks open van 10.30-18.30 uur”, geeft IKMV voorzitter Johnny Devey ons nog mee. “Knokke-Heist heeft een kustlijn van meer dan 10 kilometer. Daar is er strandtoezicht van midden mei tot eind september, met drie posten buiten en twaalf posten in juli en augustus,” zeg schepen Wittesaele die ons tevens op het nut wijst van de opzichtige rode redderscabines. “Dit jaar werd het meerjarenplan afgerond waarbij twaalf nieuwe containers dienstig als redderspost werden aangeschaft en geplaatst. Een investering van maar liefst € 120.000 waar je niet over kunt kijken ! Ze vallen in hun knalrode kleur – volgens sommigen zelfs een beetje teveel – op … al kunnen hulpposten misschien nooit genoeg opvallen in een moment van nood en paniek ?”

Hulde aan de Canadezen

 

 

Je kent mij hé. Ontroering is bij mij nooit ver te zoeken. Vorige week hield de vzw België-Canada zijn algemene vergadering in Knokke-Heist. In aanwezigheid van burgemeester Graaf Leopold Lippens en Frédéric Agneessens, consul van Canada, werden voor aanvang van de vergadering aan het oorlogsmonument aan de Sint-Vincentiuskerk in Ramskapelle bloemen neergelegd. En toen werd de Last Post gespeeld, op een cd’tje weliswaar, en toen deed de piper zijn werk. Live uiteraard…jah…en dan ben ik ontroerd hé.

 

Guido Deville

Kriebel dronk deze week een koffietje met Guido Deville…altijd een fijne aangelegenheid…;-)

kriebelportretten

Een ex-flik die een politiethriller schrijft. Faut le faire…en meer nog, men kunne het maar beter goed doen. Incorrectheden zijn geen optie voor een voormalig speurder bij de Gerechtelijke Politie die een boek schrijft, dus als we Guido Deville ontmoeten op het terras van De Smisse in Damme voor een kopje koffie en een babbel over Rioolrat, de misdaadroman die hij schreef samen met Frank Potters, lanceren we meteen ons grootste vraag…

Why oh why Guido, nadat je met je uitgeverij Zorro een resem eerder wetenschappelijke en geschiedkundige werken en werkjes schreef en/of publiceerde, waarom presenteer je ons vandaag een thriller?

Ik was al dikwijls gevraagd een politieverhaal te schrijven omdat het is geweten dat ik heel graag schrijf en omdat ik heel mijn leven flik ben geweest. Het lag voor de hand maar ik heb altijd de boot afgehouden. Er zijn al zoveel auteurs van politieverhalen dat ik…

View original post 1.059 woorden meer

Kriebel ging eten in Hotel- en Toerismeschool Spermalie…

Ik heb deze week het ongelooflijke culinaire genoegen mogen ervaren om te gast te zijn op de geïntegreerde proef van het zesde jaar Restaurant & Keuken van de Hotel- en Toerismeschool Spermalie. Als die jonge dames en heren een GIP moeten presenteren betekent dit in real life dat ze een ongelooflijk lekker gastronomisch menu prepareren en dat enkele mensen deze aansluitend mogen proeven en beoordelen. Ik maakte dus deel uit van deze bevoorrechte ‘enkele’ mensen. Dat maakte mij maandag op twee dagen voor mijn verjaardag een beetje blij. Het deed me mijn verjaardag tot mijn verjaarweek die tot op vandaag, vrijdag, nog niet werd geëvenaard.

Mijn verjaarweek werd ingezet met, leest u mee:

‘Canadese kreeft met spinazie, mango en crunch van walnoten dillemayonaise’

Gevolgd door

Gebakken zeetongfilet met spinaziescheermesjes en handgepelde garnalen in blanke botersaus

Vervolgens kwam mijn lievelingshoofdgerecht zijnde

Lamsribstuk met peterseliekorst Mechelse asperges en marktgroenten, aardappelgratin met gebonden lamsjus

En als dessert kreeg ik een pannacotta (of een paptje zoals mijn Braven dat pleegt te noemen) van rode vruchten en honingroomsaus

Maar wij moesten dat dus beoordelen…geen sinecure vermits ik alle ingrediënten apart al adoreer, laat staan dat ik er mijn mening moest over geven samengesteld in complementaire combinaties en met stijl en charme geserveerd aan een tafel in sympathiek gezelschap dat zich samen situeerde in een prachtig kader. Het maakte dat een mensch zoals ik spontaan een tien zou geven maar we voelden ons tegelijk een beetje zoals in Komen Eten, met dat verschil dat we niet in de kasten mochten neuzen, in de open keuken daarentegen weer wel en in Komen Eten geven ze geen tien, al zijn ze daar echt niet altijd fair tegenover elkaar.

Er werd heel wat van ons verwacht. We kregen bordjes waarvan we moesten zeggen of onze gastvrouw ze op een correcte wijze en met een aangepast taalgebruik had geserveerd en aan ons gepresenteerd, of het mooi was gedresseerd, of de gaarwijzes ok waren of perfect en of de smaken goed zaten. Komen Eten in ’t echt maar met dat verschil dat wij een quotering moesten aangeven voor het rapport van jongelui die zes jaar hebben gewerkt om het niveau te bereiken waarop ze vandaag zijn geraakt. Een lekkere verantwoordelijkheid maar een verantwoordelijkheid. Het was geen tv-programma en het was geen spel. Het ging over het werk van jonge mensen en over hun toekomst. We moesten hen een beetje helpen om de weg op te sturen waarheen die zou leiden want begot we zouden het hen ook moeten zeggen mochten wij volgens onze bescheiden maar toch ervaren mening vinden dat onthaal niet echt hun ding is of koken eerder in de toekomst niet echt voor hen zoude zijn weggelegd …

Wij hadden geluk.

Onze gastvrouw van de avond leek niet, maar is voor het vak geboren. Ik bedoel, ik word al nerveus als ik op mijn toetsenbord aan het typen ben terwijl iemand van ver nog maar de neiging heeft om over mijn schouders heen te kijken, laat staat dat ik zou moeten een lamskroontje partageren terwijl vier verwachtingsvolle gasten, een leraar en een jurylid je staan te beoordelen. Wachten tot je het kleinste foutje maakt zodat ze je toch niet het maximum van de punten kunnen geven. Het kind was de koelbloedigheid zelve. Ze miste nog wat naturele flair waardoor we de max niet konden geven, maar professioneel klasse had ze wel…18 jaar jong, dames en heren alstublieft!

Onze chef…what can I say. Vitten op details kan ik ja, een graatje dat ik heb gevonden en een patatje dat te veel was gekookt, that’s all…want voor de rest; jongedame als jij nu al kan koken op dit niveau, dan wil ik over vijf jaar eens bij jou komen eten…

Spermalie…De directie is daar blij en trots dat ze onlangs mochten koken voor de koning en de koningin, hij is blij en trots dat ze dit jaar het voedselveiligheid logo hebben behaald, maar ik denk dat hij blij ook magzijn met de lichting restaurant&keuken die daar dit jaar afstudeert…toch met die van onze tafel.

Ellen en Kathoo…jullie zijn top!

Onze Stannyman ontmoet De Kampioenen

De jongen, zoals ik mijn groot aan het wordende zoon zo vaak noem, heeft het met een kriebelende moeder niet altijd onder de markt. Omdat zijn papa ook werkt, en zijn zus als ze niet studeert in de manege verblijft, en moeder hem nog net niet oud genoeg vindt om heel veel of heel lang alleen thuis te zijn, moet hij vaak eens mee op reportage. Moedert paait hem dan altijd met leuke beloftes. Zoals, er zal een springkasteel zijn en chips of andere die ze vaak moeilijk kan houden als daar zijn ‘ik zal niet te lang babbelen’ of ‘we blijven niet voor de receptie’. Er zijn verschillende varianten.

Gisteren heb ik geen moeite gehad om mee te krijgen naar De Haan, meer zelfs, hij mocht thuis blijven maar hij wilde niet! Reden? De tentoonstelling werd er geopend en de nieuwste strip werd er voorgesteld van de Kampioenen. Buwaaahhh…hoor ik je al op zijn Jan Boskamps mompelen en inderdaad voor een tentoonstelling alleen zou de jongen zijn iPad niet achterlaten op een woensdagnamiddag om zijn moeder te vergezellen op een reportage voor ons Tam-Tam, er was meer: de tentoonstelling werd geopend door de acteurs die in de serie, de film en de strips Markske, Doortje en Boma spelen en door de tekenaar van de strip die voor ons West-Vlamingen de absoluut onuitspreekbare naam Hec heeft. 

 Die wou de jongen allemaal wel eens in het echt zien… Hij zou handtekeningen vragen, op de gratis strip die hij zou krijgen, en hij zou nog meer handtekeningen vragen op de dvd-box van de film die hij mee had en op de doos van het dvd-pakket dat alle 21 seizoenen van de Kampioenen omvat en die opa vorig jaar voor hem en zus heeft bijeen verzameld via Het Laatste Nieuws.

We were very lucky….

Bij het binnenkomen was Radio 2 nog op zoek naar een fan om mee te pakken in hun reportage. De jongen was direct kandidaat. Hij werd tussen persmomenten en signeersessies heen geloodst, mocht een parléetje doen in de microfoon, kreeg al de handtekeningen die hij wou. Het meisje van Radio 2 maakte er een heel mooie reportage van. Zo ontroerend…dat de moeder bij het horen ervan zowaar een traantje moest wegpinken.

En dat allemaal op mijn verjaardag…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.