Maandelijks archief: juli 2014

Achouffe ofte de Heistse kolonie

Een mens zou peinzen dat je op de dansvloer in de kelder van een bar in een godvergeten gat in de Ardennen, ergens tussen La Roche en Houffalize ongestoord den aap zou kunnen uithangen…niet dus.  Het gehucht dat zowat amper een anderhalve straat lang is, genaamd Achouffe is een Vlaamsche kolonie waar je met de zekerheid naartoe trekt dat je minstens één maar in het beste geval meerdere buren tegen het lijf zal lopen. En dus minstens ook één fototoestel al is de foto die ik hier met graagte met u deel genomen door mijn Zoon en niet door mijn buurman.

achouffe

Braven en ik hebben het Knal! bergkamp van de Dochter ter gelegenheid genomen om onze Zoon wat opvoeding bij te brengen. Zo zijn we vorige week naar de kermis geweest alwaar Braven zijn Zoon heeft leren rijden met de boksauto’s. Hij heeft zich ook bedreven in het  kalkstaafjes wegschieten aan het schietkraam en bekwaamd in het bewaren van het evenwicht op een niet-overdekte rups. En hij heeft voor het eerst mogen plaats nemen aan de bar van Dino’s. We zijn tot de zeer tevreden conclusie gekomen dat van een generatiekloof op de markt van Knokke in het geheel geen sprake is. Toch niet op een zomerse maandagavond rond 20uur.

Het voorbije weekend, terwijl de hemel zich met bakken over West-Vlaanderen ledigde en terwijl Dochter zich nog altijd op grote Zwitserse hoogtes bevindt ver weg van Moeder, Vader en Wifi, hebben Braven en ik ons verder toegelegd op de opvoeding van onze Zoon. Ik schat dat er de de voorbije ruim vijftien jaar geen jaar is voorbij gegaan zonder dat Braven en ik niet minstens één nacht in de Ardennen doorbrachten maar het was toch al enige tijd geleden dat we nog eens een zaterdagavond waren afgedaald in de catacomben van La Petite Fontaine, nabij La Grange, chez la famille De Pré, bij de Prétjes dus, in Achouffe… Wij vonden het tijd om Zoon te introduceren. Die was er dermate onder de indruk van de drummer van de Prétjesband dat hij nu al staat te popelen om terug te gaan.

Eenieder die ooit een zaterdagavond bij de Prétjes heeft meegemaakt weet wat ik bedoel. Die wéét dat de gitaarspelende broers al jaren begeleid worden door een drummende jongeman, een der zonen veronderstel ik. Vijftien jaar geleden speelde de jongen zoals mijn Zoon nu speelt. Gedreven, hartstochtelijk, muzikaal maar ietwat luid. Wat ik zaterdag heb gezien, daar heb ik bewonderend naar gekeken en intens naar geluisterd. De jongen van Acouffe -ik ken niet eens zijn naam – speelt vandaag vijftien jaar beter dan vorige keer. Beheerst, onafhankelijk, strak, ritmisch, getemperd, perfect. Hij timmert niet meer. Hij maakt muziek. ‘Ik heb een boekje vol ritme-oefeningen thuis,’ zei mijn Zoon achteraf. ‘Nu weet ik waartoe ze dienen.’  En hij bombardeerde de komende maand augustus stante pede tot drummaand er vast van overtuigd zijn leraar in september weg te blazen. Ach…een kind opvoeden. Wat is dat toch zalig. Vooral als je dat in Achouffe kan doen, waar om de twee songs nog eens een tragen wordt gespeeld en je ongegeneerd met je Braven een tegel in beslag kan nemen onder het goedkeurend oog van je Zoon, de helft van de Heistse bevolking, een vrijgezellen feestend groepje schone jonge mannen en een paar verdwaalde Hollanders.

***

Dit verteld zijnde, moet ik ook nog een en ander kwijt over ons logement in de Ardennen. Dat lees je op mijn reisblog.

***

pcs - poster selfie gecorrigeerd hi-res

 

 

 

 

Blue & White party 25 april 2015 – save the date

De zon schijnt, het zijn zalige dagen in Knokke-Heist. Wie niet hard aan het genieten is, is hard aan het werken en sommige onder ons – wij- kennen gelukkig de kunst om de beide te combineren. De Blue&White party ligt ondertussen een paar maanden achter ons. Het was onze doelstelling, toen we met ons event zijn gestart, onze gasten een schoon feest te geven. We weten ondertussen al een klein beetje hoe dit moet…  Onze vijfde editie was een topper. Onze DJ speelde de pannen van het dak. De dansvloer was uren aan een stuk continu in beweging. We introduceerden dit jaar ook opnieuw enkele invalshoeken die ons feest net dat ietsje meer geven. De knuffels vielen hard in de smaak. De fotografen hadden er goed hun werk mee. We toverden met waanzinnige lichteffecten ’t Verzet om tot de Blue&White partyzaal bij uitstek. Dat kost allemaal. Maar zie. De rekeningen zijn geteld, de facturen betaald, de formaliteiten vervuld. En we zijn trots, blij en tevreden dat we, met dank aan u, onze sponsors en onze consumerende Blue&White partygangers, er opnieuw in geslaagd zijn een mooi bedrag van 4000 euro bij elkaar te feesten.

luc en yves

We hebben het bedrag ondertussen overgemaakt aan het begeleidingscentrum Spermalie waar deze zal aangewend worden voor de vloerbekleding en zaalinrichting van een veilige bewegingsruimte voor kinderen en jongeren met meervoudige complexe handicaps. Kinderen voor wie zich eenvoudige zaken als het zich voortbewegen van de ene kant van een zaal naar de andere geen evidentie is. We zijn het begeleidingscentrum gaan bezoeken. De matten die zullen dienen voor de grondbekleding zijn ondertussen al aangekocht. Ze moeten nog enkel overzeild worden zodat ze niet gaan schuiven voor nieuwe gevaren zorgen voor de spelende kinderen. We waren ontroerd en…we hebben er ons, samen met Luc die als opvoeder in het centrum werk, al eens op wat wij onze knuffelvloer gedoopt hebben, neergeflokt ook natuurlijk. We zijn Blue&White people hé, super-emo mensjes, maar allways into fun. Getuige de foto.

blue en white

Beste vrienden, wat we willen zeggen is, dank u wel. Dank voor uw steun, voor uw aanwezigheid, voor uw hulp, voor uw vrijwillige medewerker op onze Blue&White party, dank voor elke euro die u hebt gespendeerd en wij aan ons goede doel konden schenken.

Dank. En noteert. The Blue & White party Final Edition zaterdag 25 april 2015.

Hartelijke Blue&White groeten

 

Cathy Swinnen, Christel Bedert, Peter Demuynck, Yves Merlevede, Nicolas Decoster.

Het Witte Paard

Geen zomer in Blankenberge zonder dat deze gepaard gaat met een echte oprecht puur en onversneden revue in het Witte Paard. Dubbelklik op de affiche, bekijk de foto’s op de Krant van Blankenberge en bestel uw tickets…

Affiche_2014

Suppen met Sergio

Ik ben geen waterrat, vandaar dat ik niet heb deelgenomen aan de sss, de Sessie Suppen met Sergio. Maar gelukkig heeft Frank van Surfers Paradise mij een heel mooi verslag van de dag doorgemaild, met foto’s. Merci Frank. En voor de Sup- en Sergio-liefhebbers, veel leesplezier. Trouwens, ik heb paar jaar terug een hele leuke babbel gehad met Sergio. Je leest ze op mijn Portrettenblog.

 

Vorige week stond op Surfers Paradise “Suppen met Sergio” op het programma. Een tocht met Stand Up Peddleboards vanuit Surfers Paradise naar Pure C in Cadzand. Bedoeling was om daar bij aankomst te genieten van een cocktail en een heerlijke maaltijd. Spijtig genoeg diende door de weersomstandigheden overgeschakeld te worden naar plan B, niet minder mooi weliswaar. Initiatiefnemer van het event Frank Vanleenhove was erop voorzien dat tegen de avond een thermische oostenwind zou opsteken. “Tot op het laatste moment hebben we de kat uit de bom gekeken, maar omdat het om 18u hoogwater was en we dan maar één uurtje te tijd meer hebben om van de vloedstroom te genieten, kozen we ervoor om naar Sluis te rijden en van daar uit  langs de binnenwateren te suppen naar Cadzand. Er waren immers noga wat beginners ingeschreven die voor de eerste maal supten en natuurlijk primeert de veiligheid. We gaan er van uit dat wanneer iemand met ons vertrekt, we ook allemaal samen moesten aankomen. Met wind op kop, zijdelingse golfslag ging dit langs de zee wellicht anders verlopen zijn. Op zich maar 3 km, maar niet leuk als je iemand moet oppikken die je dan met de boot in plaats van met de sup ter plaatse moet brengen. Dus kozen we voor de super idyllische tocht vanuit Sluis langs het kanaal naar Cadzand. Het was een prachtige avond, de kanaalberm schermde de wind af en na anderhalf uur suppen stonden we in Cadzand. Voorafgaandelijk hielden we een snelcursus en weg waren we, ieder zijn eigen tempo en aan elke brug hebben we iedereen opgewacht. Ik denk zelfs niet dat er iemand in het water geplonsd is ! Eenmaal in Cadzand wandelden we naar Pure C waar Sergio meteen in de keuken verdween en aan de slag ging. Aperitief op het terras, ondergaande zon , iedereen super tevreden. Daarna heerlijk gegeten, dessert en toen kwam Sergio met enkele flessen Champagne die we onder de sterren op het terras soldaat hebben gemaakt. Iedereen voelde zich echt op vakantie ! Bovendien heeft Sergio zich meteen lid gemaakt van Surfers Paradise en wil hij terugkomen om te suppen. Hij wil ons event volgend jaar zeker weer samen organiseren want het moet toch een keer lukken om echt via de Noordzee ter plaatse te geraken !”

De volgende culinaire suptocht van Surfers Paradise vindt plaats op maandagavond 25 augustus, “Trinité sur kaai” een aangepast menu met Ibiza Party op het terras van Restaurant La Trnité in Sluis, als beloning voor wie eerst wel van Hoeke naar Sluis supt welteverstaan. Jean Boudin heeft al toegezegd, zodat we gerust kunnen stellen dat na “Suppen met Sergio” er nu ook een “suppen met Jean Boudin” er aan komt.

Alle info daarover: info@surfersparadise.be

En meer: dagelijks worden er zowel op Surfers als op Lakeside Paradise suplessen gegeven en worden er ook sups verhuurd. Wekelijks zijn er op Lakeside Paradise ook Sup Yoga en Sup fitness lessen.

Foto’s zwemloop … en enkele bedenkingen

Vermits gisteren een rustdag was in de Tour, ben ik zelf maar een toertje gaan fietsen, al nemen in mijn wereld de stops meer tijd in beslag dan de trapmomenten. (zie Kriebel hier onder) Joie de vivre. Het zit diep in mij. ‘Joie’ is al lang uit de tour verdwenen. Gebroken benen en schouders, schaaf- en snijwonden en opgaves. Ze zijn jaar na jaar meer en dieper aanwezig. Er wordt gestreden om seconden en luttele minuten. Pijn en tranen zijn alom te veel aanwezig. De soap rond Jürgen Van Den Broeck wordt bij gebrek aan beter nieuws breed uitgesmeerd. Ik blijf kijken weliswaar. Omdat ik het schoon vind dat in de Tour mannen ongegeneerd kunnen huilen. Ze zouden dat in het echte leven meer moeten doen. Maar ik blijf ook kijken, meer dan naar de Tour, naar Vive le Vélo, met stip hét programma dat de schoonheid en lelijkheid van de sport ongestraft kan overgieten met een toeristisch sausje en het ascetische leven van de coureurs kan combineren met culinaire genoegens voor wie de tour omringt. Zalig. Het herinnert aan de sport an sich.

In Knokke-Heist city, meer bepaald in Sluis, zaterdag was er de Zwemloop georganiseerd door triatlonclub 3TK waar Braven en de Kinderen actief lid van zijn. Ik heb voor de start mezelf gezworen nooit of te nimmer ooit nog iemand van mijn gezin in te schrijven voor een sportevent. De stress ten huize Kriebel op het moment voor een sportwedstrijd waar we aan deelnemen is niet te harden. Op het laatste moment hebben we altijd wel iets te kort, een lintje of een speld, een zwembroek, muts of bril, een parkeerplaats. Elke keer beloof ik mezelf dat ik zal zwijgen in stilte. De boze blikken en opmerkingen ingetogen zal ondergaan.  Het hoofd zal buigen en zal volgen en bezorgen whatever aan anyone die ook maar watnodig heeft. Ik heb het ook dit keer min of meer volgehouden, mede dank zij de Zoon, de Rust zelve. Dochter lijkt meer op mij, en by all means, op het moment voor de wedstrijd begint zelfs Braven meer op mij te lijken. No good dus. Maar zie. Eens het startschot voorbij wordt alle negatieve energie weggesport. En de eindmeet heeft altijd een portie euforie in zich.  Ikzelve, klein van gestalte, groei altijd een centimeter van trots. Na de Zwemloop ben ik meer dan een paar centimeters gegroeid. Megatrots op Zoon die met zijn 12 jaar toch maar mooi 250 meter vaartzwemmen en 2,5 kilometer heeft gepresteerd in een goede 20 minuten. Met zijn korte – maar gespierde – armpjes en beentjes heeft hij toch maar mooi een aantal beren van mannen voorbij gezwommen en joggende dames voorbij gespurt. Braven heeft 7,5 km flink gelopen in de verzengende 31°c. En Dochter die in duo de 750 meter voor haar papa heeft gezwommen…what can I say. Oneindig trots op Dochter. Haar lange haar paste niet in het te kleine badmutsje. Om de zoveel meter zakte de muts weg, liep haar zwembril vol water. Ik had het na 10 meter al opgegeven. Zij zwom 750 meter door. Vooraan. Waar ze in de klappen van andere zwemmers deelde. Klappen die haar niet deden opgeven. Nee. Kloppen krijgen. Incasseren. En doorzwemmen. En na een paar keer. Gewoon terug kloppen. De spirit van een Tour de France rijder heeft zij. Karakterwoman. Mijn goede voornemen om mijn kroost niet meer voor wedstrijden in te schrijven is gesneuveld. 1 augustus is er de collectieve familiedeelname aan de Lakeside Triatlon. De concurrentie weze gewaarschuwd…

In the meanwhile…FOTO’s Zwemloop 2014 hier.

 

 

Foto’s Ramskapelle Trophy

Sta me toe je ook even mee te nemen naar mijn Tam-Tam Kriebel van twee weken terug, week 28, toen het WK op zijn eind liep en de Tour zijn begin. Tekst ter inleiding van de Ramskapelle Trophy foto’s die je kan bekijken door op de foto onderaan twee keer te klikken.

Bye bye voetbal, welkom Tour de France. Zo gaat dat in de sportwereld. En in de politiek. En in het leven. Eens het verleden voorbij, maak je tijd voor de toekomst. En voor nieuwe ‘helden’. De Belgen uit het WK voetbal weggebonjourd? Wel dan gaan we toch lekker voor de Nederlanders supporteren. Per slot van rekening wordt ons Tam-Tam toch ook wel heel graag gelezen door onze noorderburen in Sluis, Cadzand en omgeving. Ikzelf ben ook heel graag in ons noordelijker deel van Europa te gast. En de wijze waarop invallende keeper van dienst de penalty’s stopte was magistraal. Dus ligt mijn oranje T-shirt ligt al klaar en ik beloof dat als jullie wél de Argentijnen uit de finale kunnen halen ik volledig uit de bol zal gaan, dit geheel tegen de zin van mijn Dochter die mij de voorbije wedstrijden herhaaldelijk berispte met een ‘Mama, gedraag je’. Maar, ik ging schrijven over de koers dus. Immers tussen alle voetbalgekte door is ook de Tour de France gestart. In Noord-Engeland dan nog wel, naast Bretagne en Knokke-Heist een van mijn topfavoriete regio’s ter wereld. De komende dagen zal tussen het werken door tv bijna constant opstaan om paar beelden op te kunnen meepikken van de prachtige regio’s waar doorheen wordt gekoerst, om naar de rennersbenen te kijken en naar de koers ook natuurlijk. De eerste twee ritten heb ik zowat integraal gemist weliswaar. Het was kermis in Ramskapelle en daar heb ik – ondanks de felle regenbuien van zondagnamiddag – intens van genoten. Feest in de tent, ambiance voor het WK-scherm en op de dansvloer, een sportieve Ramskakapelle Trophy, lekker eten en veel verbroedering met fijne buren. Het was al laat op de nacht en ik had al een beetje cava met plat water afgewisseld toen tijdens de Pré Historie zaterdagnacht Arno schreeuwde door de luidsprekers ‘C’est magnifique’ en ik meende te horen dat hij zong, inderdaad…Ramskapelle, polderdorp aan zee, ‘C’est magnifique’.

P1000841

Zelfs in Bretagne kriebelt Kriebel voor Tam-Tam

Mijn Kriebel uit Tam-Tam van deze week, zijnde de 30ste week van het jaar 2014, is geïnspireerd op mijn vakantie in Bretagne. Ik ben ondertussen al weer gezellig in Knokke-Heist, alwaar ik gisteren heb geprofiteerd van een vrije dag. Gefietst hebben wij, van thuis richting kirr met bitterballen in strandpaviljoen De Piraat in Cadzand. Dat hebben Braven en ik laten volgen door een boerenbrood met zalm en tzatziki in de Lindenhoeve in Sluis, met zijn 9,90 euro veel te duur maar toch ergens zijn prijs waard. De tocht hebben we afgesloten met een onweerstaanbaar lekkere en met zijn  drie euro helemaal niet dure grootmoederstaart in De Groene Wandeling. De dag afgerond met een ritje op de rups op de kermis in Knokke, juust gelijk in de ouden tijd, frietjes van ’t frietkot en een veel te groot ijsje van de Post in Duinbergen. Men moge evenementen organiseren en organisatiehallen bouwen zoveel men wille, voor mij is het simpele leven al intens zalig genoeg. Mijn Kriebel uit Tam-Tam dus, die schreef ik toen ik net terug was uit Bretagne vorige week:

Hand in hand over straat lopen met je puber dochter. En zoon. En Braven. Minigolf spelen tussen de zee-engtes. Spelen tout court. Per ongeluk een hole-in -one slaan maar meestal veel meer dan het maximum aantal toegelaten slagen tellen. Naar de zonsondergang willen kijken en beseffen dat je aan de oostkant van de zee logeert. Nahikken van hilarische lachbuien. Blij zijn dat je je bergschoenen nog eens kan aantrekken. Nog blijer dat de regenjas in de auto kan blijven. Mosselen kopen op de markt. Pauzeren tussen monumentale rotssculpturen. Vis bakken op het meegesleurde barbecuestelletje alhoewel je huisje een perfect uitgeruste keuken omvat. Oneindig lang uitslapen. Elke dag croissants eten. Samen met Duitsers naar de laatste wedstrijd van het WK kijken. En met vijf man in de bar elke dag naar de laatste kilometers van de Tour de France. In slaap vallen met een boek. Baantjes trekken in een ondiep openluchtzwembad van 30°. De zee proeven tijdens een apero met bigorneaux. Elke dag verwonderd blijven over de woeste schoonheid, de kracht en oppermacht van de natuur. Je op een boottocht laten omringen door een bende broedende jan-van-genten, een grijze zeehond, miniatuurpinguïns en zowaar een enkel vis etende haai. Bedwelmd worden door de geur van een steenovengebakken pizza. De lekkerste coquilles Saint-Jacques ter wereld voorgeschoteld krijgen. Een week lang de computer uitlaten. In de publieke Wi-Fi-zone anderen laten scrollen op wat zij noemen een smartphone. De telefoon laten rinkelen. Tam-Tam aan de collega’s overlaten. Knokke-Heist inwisselen met Bretagne. Familiemomenten koesteren. Vakantie.

Ik heb een reisreportage uit Bretagne meegebracht. Deze lees je op mijn Kriebelreisblog.