Achouffe ofte de Heistse kolonie

Een mens zou peinzen dat je op de dansvloer in de kelder van een bar in een godvergeten gat in de Ardennen, ergens tussen La Roche en Houffalize ongestoord den aap zou kunnen uithangen…niet dus.  Het gehucht dat zowat amper een anderhalve straat lang is, genaamd Achouffe is een Vlaamsche kolonie waar je met de zekerheid naartoe trekt dat je minstens één maar in het beste geval meerdere buren tegen het lijf zal lopen. En dus minstens ook één fototoestel al is de foto die ik hier met graagte met u deel genomen door mijn Zoon en niet door mijn buurman.

achouffe

Braven en ik hebben het Knal! bergkamp van de Dochter ter gelegenheid genomen om onze Zoon wat opvoeding bij te brengen. Zo zijn we vorige week naar de kermis geweest alwaar Braven zijn Zoon heeft leren rijden met de boksauto’s. Hij heeft zich ook bedreven in het  kalkstaafjes wegschieten aan het schietkraam en bekwaamd in het bewaren van het evenwicht op een niet-overdekte rups. En hij heeft voor het eerst mogen plaats nemen aan de bar van Dino’s. We zijn tot de zeer tevreden conclusie gekomen dat van een generatiekloof op de markt van Knokke in het geheel geen sprake is. Toch niet op een zomerse maandagavond rond 20uur.

Het voorbije weekend, terwijl de hemel zich met bakken over West-Vlaanderen ledigde en terwijl Dochter zich nog altijd op grote Zwitserse hoogtes bevindt ver weg van Moeder, Vader en Wifi, hebben Braven en ik ons verder toegelegd op de opvoeding van onze Zoon. Ik schat dat er de de voorbije ruim vijftien jaar geen jaar is voorbij gegaan zonder dat Braven en ik niet minstens één nacht in de Ardennen doorbrachten maar het was toch al enige tijd geleden dat we nog eens een zaterdagavond waren afgedaald in de catacomben van La Petite Fontaine, nabij La Grange, chez la famille De Pré, bij de Prétjes dus, in Achouffe… Wij vonden het tijd om Zoon te introduceren. Die was er dermate onder de indruk van de drummer van de Prétjesband dat hij nu al staat te popelen om terug te gaan.

Eenieder die ooit een zaterdagavond bij de Prétjes heeft meegemaakt weet wat ik bedoel. Die wéét dat de gitaarspelende broers al jaren begeleid worden door een drummende jongeman, een der zonen veronderstel ik. Vijftien jaar geleden speelde de jongen zoals mijn Zoon nu speelt. Gedreven, hartstochtelijk, muzikaal maar ietwat luid. Wat ik zaterdag heb gezien, daar heb ik bewonderend naar gekeken en intens naar geluisterd. De jongen van Acouffe -ik ken niet eens zijn naam – speelt vandaag vijftien jaar beter dan vorige keer. Beheerst, onafhankelijk, strak, ritmisch, getemperd, perfect. Hij timmert niet meer. Hij maakt muziek. ‘Ik heb een boekje vol ritme-oefeningen thuis,’ zei mijn Zoon achteraf. ‘Nu weet ik waartoe ze dienen.’  En hij bombardeerde de komende maand augustus stante pede tot drummaand er vast van overtuigd zijn leraar in september weg te blazen. Ach…een kind opvoeden. Wat is dat toch zalig. Vooral als je dat in Achouffe kan doen, waar om de twee songs nog eens een tragen wordt gespeeld en je ongegeneerd met je Braven een tegel in beslag kan nemen onder het goedkeurend oog van je Zoon, de helft van de Heistse bevolking, een vrijgezellen feestend groepje schone jonge mannen en een paar verdwaalde Hollanders.

***

Dit verteld zijnde, moet ik ook nog een en ander kwijt over ons logement in de Ardennen. Dat lees je op mijn reisblog.

***

pcs - poster selfie gecorrigeerd hi-res

 

 

 

 

Blue & White party 25 april 2015 – save the date

De zon schijnt, het zijn zalige dagen in Knokke-Heist. Wie niet hard aan het genieten is, is hard aan het werken en sommige onder ons – wij- kennen gelukkig de kunst om de beide te combineren. De Blue&White party ligt ondertussen een paar maanden achter ons. Het was onze doelstelling, toen we met ons event zijn gestart, onze gasten een schoon feest te geven. We weten ondertussen al een klein beetje hoe dit moet…  Onze vijfde editie was een topper. Onze DJ speelde de pannen van het dak. De dansvloer was uren aan een stuk continu in beweging. We introduceerden dit jaar ook opnieuw enkele invalshoeken die ons feest net dat ietsje meer geven. De knuffels vielen hard in de smaak. De fotografen hadden er goed hun werk mee. We toverden met waanzinnige lichteffecten ’t Verzet om tot de Blue&White partyzaal bij uitstek. Dat kost allemaal. Maar zie. De rekeningen zijn geteld, de facturen betaald, de formaliteiten vervuld. En we zijn trots, blij en tevreden dat we, met dank aan u, onze sponsors en onze consumerende Blue&White partygangers, er opnieuw in geslaagd zijn een mooi bedrag van 4000 euro bij elkaar te feesten.

luc en yves

We hebben het bedrag ondertussen overgemaakt aan het begeleidingscentrum Spermalie waar deze zal aangewend worden voor de vloerbekleding en zaalinrichting van een veilige bewegingsruimte voor kinderen en jongeren met meervoudige complexe handicaps. Kinderen voor wie zich eenvoudige zaken als het zich voortbewegen van de ene kant van een zaal naar de andere geen evidentie is. We zijn het begeleidingscentrum gaan bezoeken. De matten die zullen dienen voor de grondbekleding zijn ondertussen al aangekocht. Ze moeten nog enkel overzeild worden zodat ze niet gaan schuiven voor nieuwe gevaren zorgen voor de spelende kinderen. We waren ontroerd en…we hebben er ons, samen met Luc die als opvoeder in het centrum werk, al eens op wat wij onze knuffelvloer gedoopt hebben, neergeflokt ook natuurlijk. We zijn Blue&White people hé, super-emo mensjes, maar allways into fun. Getuige de foto.

blue en white

Beste vrienden, wat we willen zeggen is, dank u wel. Dank voor uw steun, voor uw aanwezigheid, voor uw hulp, voor uw vrijwillige medewerker op onze Blue&White party, dank voor elke euro die u hebt gespendeerd en wij aan ons goede doel konden schenken.

Dank. En noteert. The Blue & White party Final Edition zaterdag 25 april 2015.

Hartelijke Blue&White groeten

 

Cathy Swinnen, Christel Bedert, Peter Demuynck, Yves Merlevede, Nicolas Decoster.