Achouffe ofte de Heistse kolonie

Een mens zou peinzen dat je op de dansvloer in de kelder van een bar in een godvergeten gat in de Ardennen, ergens tussen La Roche en Houffalize ongestoord den aap zou kunnen uithangen…niet dus.  Het gehucht dat zowat amper een anderhalve straat lang is, genaamd Achouffe is een Vlaamsche kolonie waar je met de zekerheid naartoe trekt dat je minstens één maar in het beste geval meerdere buren tegen het lijf zal lopen. En dus minstens ook één fototoestel al is de foto die ik hier met graagte met u deel genomen door mijn Zoon en niet door mijn buurman.

achouffe

Braven en ik hebben het Knal! bergkamp van de Dochter ter gelegenheid genomen om onze Zoon wat opvoeding bij te brengen. Zo zijn we vorige week naar de kermis geweest alwaar Braven zijn Zoon heeft leren rijden met de boksauto’s. Hij heeft zich ook bedreven in het  kalkstaafjes wegschieten aan het schietkraam en bekwaamd in het bewaren van het evenwicht op een niet-overdekte rups. En hij heeft voor het eerst mogen plaats nemen aan de bar van Dino’s. We zijn tot de zeer tevreden conclusie gekomen dat van een generatiekloof op de markt van Knokke in het geheel geen sprake is. Toch niet op een zomerse maandagavond rond 20uur.

Het voorbije weekend, terwijl de hemel zich met bakken over West-Vlaanderen ledigde en terwijl Dochter zich nog altijd op grote Zwitserse hoogtes bevindt ver weg van Moeder, Vader en Wifi, hebben Braven en ik ons verder toegelegd op de opvoeding van onze Zoon. Ik schat dat er de de voorbije ruim vijftien jaar geen jaar is voorbij gegaan zonder dat Braven en ik niet minstens één nacht in de Ardennen doorbrachten maar het was toch al enige tijd geleden dat we nog eens een zaterdagavond waren afgedaald in de catacomben van La Petite Fontaine, nabij La Grange, chez la famille De Pré, bij de Prétjes dus, in Achouffe… Wij vonden het tijd om Zoon te introduceren. Die was er dermate onder de indruk van de drummer van de Prétjesband dat hij nu al staat te popelen om terug te gaan.

Eenieder die ooit een zaterdagavond bij de Prétjes heeft meegemaakt weet wat ik bedoel. Die wéét dat de gitaarspelende broers al jaren begeleid worden door een drummende jongeman, een der zonen veronderstel ik. Vijftien jaar geleden speelde de jongen zoals mijn Zoon nu speelt. Gedreven, hartstochtelijk, muzikaal maar ietwat luid. Wat ik zaterdag heb gezien, daar heb ik bewonderend naar gekeken en intens naar geluisterd. De jongen van Acouffe -ik ken niet eens zijn naam – speelt vandaag vijftien jaar beter dan vorige keer. Beheerst, onafhankelijk, strak, ritmisch, getemperd, perfect. Hij timmert niet meer. Hij maakt muziek. ‘Ik heb een boekje vol ritme-oefeningen thuis,’ zei mijn Zoon achteraf. ‘Nu weet ik waartoe ze dienen.’  En hij bombardeerde de komende maand augustus stante pede tot drummaand er vast van overtuigd zijn leraar in september weg te blazen. Ach…een kind opvoeden. Wat is dat toch zalig. Vooral als je dat in Achouffe kan doen, waar om de twee songs nog eens een tragen wordt gespeeld en je ongegeneerd met je Braven een tegel in beslag kan nemen onder het goedkeurend oog van je Zoon, de helft van de Heistse bevolking, een vrijgezellen feestend groepje schone jonge mannen en een paar verdwaalde Hollanders.

***

Dit verteld zijnde, moet ik ook nog een en ander kwijt over ons logement in de Ardennen. Dat lees je op mijn reisblog.

***

pcs - poster selfie gecorrigeerd hi-res

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s