Suppen met Sergio

Ik ben geen waterrat, vandaar dat ik niet heb deelgenomen aan de sss, de Sessie Suppen met Sergio. Maar gelukkig heeft Frank van Surfers Paradise mij een heel mooi verslag van de dag doorgemaild, met foto’s. Merci Frank. En voor de Sup- en Sergio-liefhebbers, veel leesplezier. Trouwens, ik heb paar jaar terug een hele leuke babbel gehad met Sergio. Je leest ze op mijn Portrettenblog.

 

Vorige week stond op Surfers Paradise “Suppen met Sergio” op het programma. Een tocht met Stand Up Peddleboards vanuit Surfers Paradise naar Pure C in Cadzand. Bedoeling was om daar bij aankomst te genieten van een cocktail en een heerlijke maaltijd. Spijtig genoeg diende door de weersomstandigheden overgeschakeld te worden naar plan B, niet minder mooi weliswaar. Initiatiefnemer van het event Frank Vanleenhove was erop voorzien dat tegen de avond een thermische oostenwind zou opsteken. “Tot op het laatste moment hebben we de kat uit de bom gekeken, maar omdat het om 18u hoogwater was en we dan maar één uurtje te tijd meer hebben om van de vloedstroom te genieten, kozen we ervoor om naar Sluis te rijden en van daar uit  langs de binnenwateren te suppen naar Cadzand. Er waren immers noga wat beginners ingeschreven die voor de eerste maal supten en natuurlijk primeert de veiligheid. We gaan er van uit dat wanneer iemand met ons vertrekt, we ook allemaal samen moesten aankomen. Met wind op kop, zijdelingse golfslag ging dit langs de zee wellicht anders verlopen zijn. Op zich maar 3 km, maar niet leuk als je iemand moet oppikken die je dan met de boot in plaats van met de sup ter plaatse moet brengen. Dus kozen we voor de super idyllische tocht vanuit Sluis langs het kanaal naar Cadzand. Het was een prachtige avond, de kanaalberm schermde de wind af en na anderhalf uur suppen stonden we in Cadzand. Voorafgaandelijk hielden we een snelcursus en weg waren we, ieder zijn eigen tempo en aan elke brug hebben we iedereen opgewacht. Ik denk zelfs niet dat er iemand in het water geplonsd is ! Eenmaal in Cadzand wandelden we naar Pure C waar Sergio meteen in de keuken verdween en aan de slag ging. Aperitief op het terras, ondergaande zon , iedereen super tevreden. Daarna heerlijk gegeten, dessert en toen kwam Sergio met enkele flessen Champagne die we onder de sterren op het terras soldaat hebben gemaakt. Iedereen voelde zich echt op vakantie ! Bovendien heeft Sergio zich meteen lid gemaakt van Surfers Paradise en wil hij terugkomen om te suppen. Hij wil ons event volgend jaar zeker weer samen organiseren want het moet toch een keer lukken om echt via de Noordzee ter plaatse te geraken !”

De volgende culinaire suptocht van Surfers Paradise vindt plaats op maandagavond 25 augustus, “Trinité sur kaai” een aangepast menu met Ibiza Party op het terras van Restaurant La Trnité in Sluis, als beloning voor wie eerst wel van Hoeke naar Sluis supt welteverstaan. Jean Boudin heeft al toegezegd, zodat we gerust kunnen stellen dat na “Suppen met Sergio” er nu ook een “suppen met Jean Boudin” er aan komt.

Alle info daarover: info@surfersparadise.be

En meer: dagelijks worden er zowel op Surfers als op Lakeside Paradise suplessen gegeven en worden er ook sups verhuurd. Wekelijks zijn er op Lakeside Paradise ook Sup Yoga en Sup fitness lessen.

Foto’s zwemloop … en enkele bedenkingen

Vermits gisteren een rustdag was in de Tour, ben ik zelf maar een toertje gaan fietsen, al nemen in mijn wereld de stops meer tijd in beslag dan de trapmomenten. (zie Kriebel hier onder) Joie de vivre. Het zit diep in mij. ‘Joie’ is al lang uit de tour verdwenen. Gebroken benen en schouders, schaaf- en snijwonden en opgaves. Ze zijn jaar na jaar meer en dieper aanwezig. Er wordt gestreden om seconden en luttele minuten. Pijn en tranen zijn alom te veel aanwezig. De soap rond Jürgen Van Den Broeck wordt bij gebrek aan beter nieuws breed uitgesmeerd. Ik blijf kijken weliswaar. Omdat ik het schoon vind dat in de Tour mannen ongegeneerd kunnen huilen. Ze zouden dat in het echte leven meer moeten doen. Maar ik blijf ook kijken, meer dan naar de Tour, naar Vive le Vélo, met stip hét programma dat de schoonheid en lelijkheid van de sport ongestraft kan overgieten met een toeristisch sausje en het ascetische leven van de coureurs kan combineren met culinaire genoegens voor wie de tour omringt. Zalig. Het herinnert aan de sport an sich.

In Knokke-Heist city, meer bepaald in Sluis, zaterdag was er de Zwemloop georganiseerd door triatlonclub 3TK waar Braven en de Kinderen actief lid van zijn. Ik heb voor de start mezelf gezworen nooit of te nimmer ooit nog iemand van mijn gezin in te schrijven voor een sportevent. De stress ten huize Kriebel op het moment voor een sportwedstrijd waar we aan deelnemen is niet te harden. Op het laatste moment hebben we altijd wel iets te kort, een lintje of een speld, een zwembroek, muts of bril, een parkeerplaats. Elke keer beloof ik mezelf dat ik zal zwijgen in stilte. De boze blikken en opmerkingen ingetogen zal ondergaan.  Het hoofd zal buigen en zal volgen en bezorgen whatever aan anyone die ook maar watnodig heeft. Ik heb het ook dit keer min of meer volgehouden, mede dank zij de Zoon, de Rust zelve. Dochter lijkt meer op mij, en by all means, op het moment voor de wedstrijd begint zelfs Braven meer op mij te lijken. No good dus. Maar zie. Eens het startschot voorbij wordt alle negatieve energie weggesport. En de eindmeet heeft altijd een portie euforie in zich.  Ikzelve, klein van gestalte, groei altijd een centimeter van trots. Na de Zwemloop ben ik meer dan een paar centimeters gegroeid. Megatrots op Zoon die met zijn 12 jaar toch maar mooi 250 meter vaartzwemmen en 2,5 kilometer heeft gepresteerd in een goede 20 minuten. Met zijn korte – maar gespierde – armpjes en beentjes heeft hij toch maar mooi een aantal beren van mannen voorbij gezwommen en joggende dames voorbij gespurt. Braven heeft 7,5 km flink gelopen in de verzengende 31°c. En Dochter die in duo de 750 meter voor haar papa heeft gezwommen…what can I say. Oneindig trots op Dochter. Haar lange haar paste niet in het te kleine badmutsje. Om de zoveel meter zakte de muts weg, liep haar zwembril vol water. Ik had het na 10 meter al opgegeven. Zij zwom 750 meter door. Vooraan. Waar ze in de klappen van andere zwemmers deelde. Klappen die haar niet deden opgeven. Nee. Kloppen krijgen. Incasseren. En doorzwemmen. En na een paar keer. Gewoon terug kloppen. De spirit van een Tour de France rijder heeft zij. Karakterwoman. Mijn goede voornemen om mijn kroost niet meer voor wedstrijden in te schrijven is gesneuveld. 1 augustus is er de collectieve familiedeelname aan de Lakeside Triatlon. De concurrentie weze gewaarschuwd…

In the meanwhile…FOTO’s Zwemloop 2014 hier.

 

 

Foto’s Ramskapelle Trophy

Sta me toe je ook even mee te nemen naar mijn Tam-Tam Kriebel van twee weken terug, week 28, toen het WK op zijn eind liep en de Tour zijn begin. Tekst ter inleiding van de Ramskapelle Trophy foto’s die je kan bekijken door op de foto onderaan twee keer te klikken.

Bye bye voetbal, welkom Tour de France. Zo gaat dat in de sportwereld. En in de politiek. En in het leven. Eens het verleden voorbij, maak je tijd voor de toekomst. En voor nieuwe ‘helden’. De Belgen uit het WK voetbal weggebonjourd? Wel dan gaan we toch lekker voor de Nederlanders supporteren. Per slot van rekening wordt ons Tam-Tam toch ook wel heel graag gelezen door onze noorderburen in Sluis, Cadzand en omgeving. Ikzelf ben ook heel graag in ons noordelijker deel van Europa te gast. En de wijze waarop invallende keeper van dienst de penalty’s stopte was magistraal. Dus ligt mijn oranje T-shirt ligt al klaar en ik beloof dat als jullie wél de Argentijnen uit de finale kunnen halen ik volledig uit de bol zal gaan, dit geheel tegen de zin van mijn Dochter die mij de voorbije wedstrijden herhaaldelijk berispte met een ‘Mama, gedraag je’. Maar, ik ging schrijven over de koers dus. Immers tussen alle voetbalgekte door is ook de Tour de France gestart. In Noord-Engeland dan nog wel, naast Bretagne en Knokke-Heist een van mijn topfavoriete regio’s ter wereld. De komende dagen zal tussen het werken door tv bijna constant opstaan om paar beelden op te kunnen meepikken van de prachtige regio’s waar doorheen wordt gekoerst, om naar de rennersbenen te kijken en naar de koers ook natuurlijk. De eerste twee ritten heb ik zowat integraal gemist weliswaar. Het was kermis in Ramskapelle en daar heb ik – ondanks de felle regenbuien van zondagnamiddag – intens van genoten. Feest in de tent, ambiance voor het WK-scherm en op de dansvloer, een sportieve Ramskakapelle Trophy, lekker eten en veel verbroedering met fijne buren. Het was al laat op de nacht en ik had al een beetje cava met plat water afgewisseld toen tijdens de Pré Historie zaterdagnacht Arno schreeuwde door de luidsprekers ‘C’est magnifique’ en ik meende te horen dat hij zong, inderdaad…Ramskapelle, polderdorp aan zee, ‘C’est magnifique’.

P1000841

Zelfs in Bretagne kriebelt Kriebel voor Tam-Tam

Mijn Kriebel uit Tam-Tam van deze week, zijnde de 30ste week van het jaar 2014, is geïnspireerd op mijn vakantie in Bretagne. Ik ben ondertussen al weer gezellig in Knokke-Heist, alwaar ik gisteren heb geprofiteerd van een vrije dag. Gefietst hebben wij, van thuis richting kirr met bitterballen in strandpaviljoen De Piraat in Cadzand. Dat hebben Braven en ik laten volgen door een boerenbrood met zalm en tzatziki in de Lindenhoeve in Sluis, met zijn 9,90 euro veel te duur maar toch ergens zijn prijs waard. De tocht hebben we afgesloten met een onweerstaanbaar lekkere en met zijn  drie euro helemaal niet dure grootmoederstaart in De Groene Wandeling. De dag afgerond met een ritje op de rups op de kermis in Knokke, juust gelijk in de ouden tijd, frietjes van ’t frietkot en een veel te groot ijsje van de Post in Duinbergen. Men moge evenementen organiseren en organisatiehallen bouwen zoveel men wille, voor mij is het simpele leven al intens zalig genoeg. Mijn Kriebel uit Tam-Tam dus, die schreef ik toen ik net terug was uit Bretagne vorige week:

Hand in hand over straat lopen met je puber dochter. En zoon. En Braven. Minigolf spelen tussen de zee-engtes. Spelen tout court. Per ongeluk een hole-in -one slaan maar meestal veel meer dan het maximum aantal toegelaten slagen tellen. Naar de zonsondergang willen kijken en beseffen dat je aan de oostkant van de zee logeert. Nahikken van hilarische lachbuien. Blij zijn dat je je bergschoenen nog eens kan aantrekken. Nog blijer dat de regenjas in de auto kan blijven. Mosselen kopen op de markt. Pauzeren tussen monumentale rotssculpturen. Vis bakken op het meegesleurde barbecuestelletje alhoewel je huisje een perfect uitgeruste keuken omvat. Oneindig lang uitslapen. Elke dag croissants eten. Samen met Duitsers naar de laatste wedstrijd van het WK kijken. En met vijf man in de bar elke dag naar de laatste kilometers van de Tour de France. In slaap vallen met een boek. Baantjes trekken in een ondiep openluchtzwembad van 30°. De zee proeven tijdens een apero met bigorneaux. Elke dag verwonderd blijven over de woeste schoonheid, de kracht en oppermacht van de natuur. Je op een boottocht laten omringen door een bende broedende jan-van-genten, een grijze zeehond, miniatuurpinguïns en zowaar een enkel vis etende haai. Bedwelmd worden door de geur van een steenovengebakken pizza. De lekkerste coquilles Saint-Jacques ter wereld voorgeschoteld krijgen. Een week lang de computer uitlaten. In de publieke Wi-Fi-zone anderen laten scrollen op wat zij noemen een smartphone. De telefoon laten rinkelen. Tam-Tam aan de collega’s overlaten. Knokke-Heist inwisselen met Bretagne. Familiemomenten koesteren. Vakantie.

Ik heb een reisreportage uit Bretagne meegebracht. Deze lees je op mijn Kriebelreisblog.

 

Blue Buddha Magazine n°5

Ook deze keer heb ik opnieuw mogen meewerken aan het Blue Buddha Magazine, n° 5 al…#happy #proud

magazine 5

Ik citeer de Blue Buddha nieuwsbrief :

 

“Beste Lezer,

 

 

 

Het seizoen is volop aan de gang en het toerisme draait op volle toeren. Blue Buddha lounge is ondertussen aan zijn vierde zomer toe. Onlangs hadden we een spetterende party voor ons driejarig bestaan. Uiteraard mochten foto’s niet ontbreken, je vindt ze dan ook in dit nummer terug.

 

 

 

Met de Schepen van Strand en Toerisme Anthony Wittesaele hadden we een uitgebreid gesprek over het zomerseizoen en het toerisme in onze badstad.

 

 

 

Ook Miguel Dheedene, onze kledijpartner met 7 For All Mankind; Kristof Darcon, organisator van onder meer Summer festival en Laundry Day en mede-organisator van Blue Buddha Bay Open Air Club en Welcome to St Tropez; laten we aan het woord. We hadden ook een gesprek met Nick en Kelly van Soleado Rood over het 24-jarige bestaan van de beachclub

 

 

 

Dr. Goosens, ex Rode Duivel dokter; Marck Coucke, voorzitter KV Oostende; Vincent van Honsebrouck, voorzitter voetbalclub Knokke; Frank & Hans Thiers van Scuderia Monza race team en onze Knokse sprintster Axel Dauwens komen uitgebreid aan bod in ons hoofdstuk Sport.

 

 

 

Deze zomer organiseren Blue Buddha Knokke en Monroe Beach op 21 juli een promofeest in St-Tropez, namelijk Fête des Belges. We vieren met andere woorden onze nationale feestdag dit jaar in stijl op Eden Plage.

 

 fete des belges

 

Bij het ter perse gaan van deze editie is het Blue Buddha team volop bezig met de voorbereidingen van ons driedaags zomerfestival op het strand van Duinbergen genaamd Blue Buddha Bay Open Air Club. Blue Buddha Bay start op vrijdag 25 juli met de grote opening, op zaterdag wordt het bekende Antwerpse concept Shomi uitgenodigd en op zondag vieren we feest met de bekende discotheek “The Villa” uit Antwerpen. We gaan iedere dag om 16u van start en de Dj line up is er ééntje om u tegen te zeggen. Een niet te missen feest dus!

 

 

 

Naast de vele andere events die we organiseren in Knokke-Heist, is op 19 september Ibiza aan de beurt. Dan is er namelijk een grootse Blue Buddha Pool Party in het prestigieuze Destino hotel van De Pacha group.

 

 

 

Je ziet, beste lezer, Blue Buddha Knokke, Monroe beach en de Soleado stranden doen er alles aan om jullie zomer te maken. We hopen je dan ook te ontmoeten op één van onze events of locaties in Knokke-Heist. En misschien treffen we je wel in St-Tropez of op Ibiza.

 

 

 

Nog veel leesgenot en een goede zomer toegewenst.”

logo 4

 

 

Ken Follet, Arnaldur Indridason, Guido Deville & Frank Potters

Alhoewel ik elk van mijn lezers een voor een koester, doet het soms ongelooflijk deugd jullie allemaal eens los te laten en mij te verdiepen in de schrijfsels van andere mensen.  Na maanden me heerlijk te hebben laten meeslepen in de middeleeuwen van Caris en Merthin in World Without End – 1237 bladzijden dik en ik ben oprecht teleurgesteld dat het er niet meer zijn –  ben ik terug in de 21ste eeuw gestapt. Ik had niet gedacht dat ik na Ken Follet in de komende weken nog een ander boek zou weten te appreciëren maar zie, dat was zonder het werk Arnaldur Indridason gerekend. Nachtstad, mijn verjaardagscadeau van Braven en de kinderen dat ze in de top tien van de Standaard Boekhandel hadden ontdekt, wordt omschreven als een literaire thriller, het bleek een prachtig verhaal te zijn. De overgang van de 14de eeuw in Engeland naar het IJsland van een paar decennia terug had ik  gauw gemaakt. De literatuur van de noorden is geschreven zonder franjes en toch raak. Anders. Sober. Mooi. Zoals de zwerver die er in het begin van het boek sterft. Schijnbaar zonder dat het iemand kan schelen. Zo heb ik de toon van het boek ervaren. Schijnbaar onverschillig. Als een koele Scandinaviër. Ik vraag me af hoe warm of koud ze in werkelijkheid zijn.

Mijn vakantie was nog niet om. De zon bleef schenen in Bretagne, het ligbed bleef lonken en zelfs na twee hoogtepunten heb ik het gewaagd nog een boek gelezen. Eentje die dichter bij huis geschreven werd. Rioolrat, de misdaadroman van streekgenoot Guido Deville en Frank Pottiers heb ik in bijna een ruk uitgelezen. Het geeft dan ook een knallend beeld weer van hoe de journalistiek van vandaag aan het worden is, helaas. Met precisie weergegeven in de woorden van een voormalig rechercheur. Alleen daarom al meer dan het lezen waard.

 

Fotoreportage Koningin Mathilde bezoekt Huis aan Zee in De Haan

Het was een beetje stil in de auto daarnet op weg naar huis van het MPI in De Haan waar Koningin Mathilde deze morgen op bezoek was in het permanent geopende internaat voor kinderen uit het bijzonder lager en secundair onderwijs die ook (moeten)  opgevangen worden tijdens de schoolvakanties. Het moest een beetje bezinken zeg maar…

Mijn bewondering en respect voor mensen die in de welzijnssector werkzaam zijn, was al oneindig groot. Het is alleen nog maar gestegen. Ook de Koningin was onder de indruk. “Fantastisch,” zei ze. “Dat jullie zo goed voor de kinderen zorgen.”

Het is een job die engelengeduld vergt, lijkt mij.

Zowel die van opvoeder of verpleegster, als die van koningin…

****************

Kriebel had  de eer en het genoegen het bezoek van de Koningin aan het MPI bij te mogen wonen.  Zoon vond het van alle keren dat hij mee had gemogen of gemoeten naar mama’s werk, de meest bijzondere keer. Onder de indruk van de Koningin, van de Kinderen die ze bezocht, van de Mensen die voor hen zorgen. Verslag volgt in Tam-Tam volgende week maar we presenteren u hier al de fotoreeks. Made by Kriebel en Stanny. Dubbelklik op de foto.

mathilde