Burgemeester Lippens en Telenet…hmmm…

Beste lezer…Ik deel met u onderstaand persbericht.

“Burgemeester Graaf Leopold Lippens hekelt wanpraktijken Telenet

De Knokke-Heistse burgervader Graaf Leopold Lippens is niet te spreken over de commerciële praktijken van distributiebedrijf Telenet. Dat ondersteunt vanaf 2 september 2014 enkel nog HD-decoders, waardoor de gewone digicorders en digiboxen niet langer bruikbaar zullen zijn. Het gevolg is dat alle gebruikers van deze toestellen verplicht zijn om zich van een HD-versie te voorzien. In de meeste gevallen tegen een aanzienlijke meerprijs, of de decoder nu gehuurd of gekocht wordt. Hiermee raakt Telenet nog maar eens aan de koopkracht van de gewone burger, iets wat onze burgemeester niet zomaar over zich laat gaan.

Doekje voor het bloeden

De burgemeester staat overigens niet alleen met zijn verontwaardiging, want eerder stelde ook Test-Aankoop de beslissing aan de kaak. Niet geheel zonder resultaat, want onder hun zware druk paste Telenet al zijn servicebeleid aan waardoor gebruikers de garantie hebben dat de basisdiensten van de decoders tot 5 jaar na aankoop ondersteund worden. Al is dat maar een doekje tegen het bloeden, want voor de meeste gebruikers van oudere digicorders en digiboxen (aangekocht tussen 2005 en 2009) brengt dat geen zoden aan de dijk. Deze mensen staan met de rug tegen de muur en moeten ofwel een nieuwe decoder aankopen of een duurder huurabonnement nemen. De grootste pechvogels zijn de mensen die een SD-digibox of SD-digicorder gekocht hebben, want die wordt in één klap waardeloos (op de digicorder kan u oude opnames wel nog bekijken).

Nieuw servicebeleid onder druk van Test-Aankoop

De kabelaar zendt vanaf 2 september 2014 enkel nog in HD uit. Dat was voor Telenet dus het signaal om alle klanten verplicht over te laten schakelen naar HD-decoders. Toch zag Test-Aankoop geen technische redenen om van decoder te veranderen en vond het dat Telenet de nieuwe HD-decoders op zijn minst gratis moest aanbieden. Daarom lanceerde de consumentenorganisatie een open brief, die door ruim 27.000 klanten ondertekend werd. Daarop gingen Telenet en Test-Aankoop dus rond de tafel zitten met als resultaat een nieuw servicebeleid voor aangekochte digicorders, digiboxen en CI+ modulers (tv met kaartje).

5 jaar gegarandeerde basisdiensten?

Tot 5 jaar na aankoop garandeert Telenet dus de ondersteuning van de basisdiensten: tv-kijken in digitale kwaliteit, de tv-gids, de tv-theek en de functies voor opnemen, pauzeren, terugspoelen en verderspoelen. Concreet betekent dit dat wie in 2011 een SD-decoder aankocht nog zeker tot 2016 kan genieten van deze diensten. Als enkel nog de HD-decoder ondersteund wordt, zal Telenet gratis een nieuwe HD-decoder tot uw beschikking stellen waarvoor u pas huurgeld moet betalen van zodra de vijf garantiejaren na aankoop voorbij zijn.

Addertje onder het gras

Mooi, zou u denken. Maar er is een addertje onder het gras. De servicegarantie geldt enkel bij een werkende decoder. Dat wil zeggen dat als uw SD-decoder na de wettelijke garantie van twee jaar de geest geeft, dat Telenet hem NIET gratis zal herstellen of vervangen.

Het nieuwe servicebeleid ging overigens in op 2 april 2014 en geldt dus alleen maar voor toestellen die aangekocht werden na 2 april 2009. En dat terwijl de meeste SD-decoders gekocht werden tussen 2005 en 2009. Wie nog een werkende decoder heeft die meer dan 5 jaar geleden gekocht werd, kan dan wel tot eind september rekenen op een overstapaanbod met korting, maar gratis is dit dus allerminst. Deze gebruikers blijven in de kou staan en moeten fors in de buidel tasten als ze nog steeds van de diensten van Telenet willen blijven genieten.

Hoe dan ook, op het einde van de rit moeten de consumenten dus meer betalen voor dezelfde diensten! Een echte schande, aldus onze burgervader!”

 

ps. Discussie wordt ongetwijfeld uitgebreid vervolgd…

Op vlucht met de SEAKING – het verslag…

Gisteren zat ik naar het VTM-nieuws te kijken. Ik zag er de SEA KING zijn reddingsoefening uitvoeren en ik kon mijn kinderen toeroepen. “Kijk, kijk, mama zit DAAR in !!!” Good lord, denk ik bij mezelf, hebben we misschien een job die niet bijster goed betaalt, ’t is toch een job die me uitzonderlijke belevenissen laat ervaren.

Het was een paar dagen terug toen ik de uitnodiging kreeg om de reddingsoefening op het strand van Blankenberge mee te volgen. Dat zou niet de eerste keer zijn. ’s Morgens vroeg een uur staan wachten tussen de prominenten van het land tot een fake drenkeling wordt opgemerkt door de niet-fake reddingsploeg, aan land wordt gehesen, waarna een artikel in de krant volgt waarin wordt geschreven wat goed was maar nog meer wat allemaal fout is gelopen… Been there, done that. Ik vind het altijd grappig trouwens dat die oefeningen plaats vinden midden in het zomerseizoen als die mannen – en vrouwen – het super druk hebben. De SEAKING moest de nacht voor onze oefening nog drie mensen uit zee halen, maar soit. Oefening baart kunst. Geen overwinning zonder training, niet in de sport, niet in de reddingswereld… Ik was dus klaar om op het strand de oefening te gaan meemaken. Tot ik de kleine lettertjes onderaan de mail las. Wie wou meevaren met het reddingsschip of de oefening aan boord van de SEAKING wou meemaken, kon zich per mail aanmelden. Zo gezegd, zo gedaan. Ik viel bijna van mijn stoel toen ik paar dagen later telefoon kreeg van het Belgisch leger. Die hadden mijn ID nodig en perskaart, eindelijk komt die eens van pas. En dan een mail. Aan te melden om 7u50 in Koksijde, maandagmorgen, aan de ingang van het vliegveld. Niet kwart voor 8, niet 8 of half acht. 7u50. Met de precisie van een legerklok. Ik was er veel te vroeg natuurlijk. Ben eerst nog een croissantje gaan ophalen bij de bakker die al open was. Op de lip gebeten van nervositeit. Slokje water gedronken. Niet te veel, want zouden ze wel wc’s hebben bij ’t leger?

*****

7u50. Kennismaken met de kolonel. Hem in de auto volgen tot op de juuste parking. Handjes schudden met het team. Foto’s bewonderen van vervlogen teamleden. Doorverwezen worden naar het women-only toilet aan het einde van de gang links. Wachten. Neen, geen koffie, dank u. Nog langer wachten.

Tot de deur naar de loods opent. Stoïcijns blijven bij de eerste aanblik van de gigantisch grote machine…niet aan mij besteed. Ik moet mijn best doen om ietwat kalm te blijven. Maar ik straal blijkbaar. Knipoog van mijn collega-fotograaf. He’s having fun to. Veiligheidsinstructies tot ik doodsbang word. Bij een ongecontroleerde landing op het water kan het raampje open, al is er risico tot kantelen. Bij een niet-gecontroleerde landing op het water, is het elk voor zich. Al is de kans groot dat de duikers hun instinct zullen volgen en me zullen redden. Vooral nooit het zwemvest openen terwijl ik me nog in de SEAKING bevind. Ik durf er bijna niet aankomen. Straks blaas ik dat ding per ongeluk op.

Ik krijg een plaats op het bankje. En een koptelefoon. Samen met zwemvest en kodak lijk ik zwaarder geladen dan een Grieks ezeltje op Mykonos. Man instrueert mij de koptelefoon op te zetten. Motoren aan. Ik hoor niets. Andere man koppelt mijn koptelefoon aan het communicatiecenter. Ik kan de hele weg de interne communicatie meevolgen. Plots hangen we schuin. We gaan naar boven. Ik vlieg. Christel Bedert is in the air. Ik ben trots op mijn familienaam. Ik ben extatisch. Ik probeer Braven en de kids te sms’en. Dat mag. Maar mijn vingers vinden de juiste toetsen niet. De polders zijn prachtig. De duikers zitten klaar en wachten tot ze hun job kunnen beginnen. De instructies lopen binnen. We gaan op zoek naar drie drenkelingen ten oosten van het staketsel in Blankenberge. Terwijl we het luchtruim van kustgemeente tot kustgemeente doorkruisen, volgen we het gebeuren op zee, via de radio. Twee drenkelingen zijn opgepikt. Eentje ligt nog te dobberen. Als we bijna boven Blankenberge zijn, horen we dat ons derde ‘slachtoffer’ opgepikt is door het reddingsschip. Jammer, geen winching vandaag. We krijgen bericht van een mogelijks vierde slachtoffer. En wordt er meermaals herhaald. ‘Dit is geen onderdeel van de oefening.” Een echt slachtoffer? Het blijkt een vlijtige surfer op zoek naar een golf te zijn. Het gebeurt, zegt de kolonel. Dat een zonnende surfer wordt opgeschrikt door de SEAKING boven zijn hoofd. Opgetrommeld door de overbezorgde koffiedrinkende toerist op het terrasje. Het zoeken naar slachtoffers. Het inschatten, gevaar of geen gevaar. Het is de realiteit. Ik ben onder de indruk. Nieuwe berichtgeving in mijn oren. Ons derde fake slachtoffer blijkt bewusteloos en moet naar het ziekenhuis vervoerd worden. We landen op het strand. Nemen hem mee. En vliegen terug op. Terwijl het team onze pop probeert te reanimeren. Na een toertje boven zee – met een pop naar het ziekenhuis vliegen doen we wijselijk niet – is de oefening afgelopen. We zetten pop terug af op het strand bij zijn rechtmatige eigenaars. Ons reanimatieteam haalt de trekker boven en dweilt het zeewater uit de SEAKING. Ook dit is realiteit. We stijgen terug op en keren terug naar de thuisbasis in Koksijde. De radio waarschuwt ons nog voor een andere heli in de lucht. De vogel die recht op ons af vliegt heeft de radio niet gezien. Onze piloot wel en we zwenken netjes uit. Fijne sensatie. En we genieten. De mannen – en vrouwen – van het Belgisch leger zien het misschien niet meer, maar collega en ik wel. Prachtig, onze kust van boven gezien. Terug in Koksijde. Kolonel en pers worden uit de SEAKING gelaten. En vliegt terug op. Ik ken de weg al naar de wc. En neem plaats terug in mijn auto. Een nieuwe ervaring rijker. Bevestigd in de zekerheid die ik al wist. Onze surfers, vissers, zwemmers, zeilers, watersporters…zijn bij ons in goede handen.

 

 

 

 

Op reddingsoefening met de SEA KING…

De telefoon in mijn handen nemen. Mijn vader opbellen om hem te zeggen dat ik met de SEA KING ben meegevlogen vandaag. Het kan niet meer. Dus bij deze: beste lezer, aan jullie de eer: ik ben mogen meevliegen met de SEA KING vandaag!!!

Content als een klein meisje dat een spekke heeft gekregen…

Meegenieten? Dubbelklik op de foto… (uitgebreide tekst volgt…)

DSC_0081

*****************************************************************************************

Zwemmen in de Damse Vaart

Zwemmen in de Damse Vaart…Mijn Braven doet het, mijn Dochter, mijn Zoon…maar het is niet aan mij besteed. Je krijgt me zelfs met moeite een zwembad in, vooral niet  bij valavond als ik net mijn buikje voor bbq heb gestopt…

Geen natuurwater voor mij dus. Gelukkig kan ik jullie vandaag hier de zwemervaring van een gastschrijver laten lezen…:-)

En voor de liefhebbers, save the date, Vaartzwemmen zaterdag 23 augustus 2014.

******************************************************************************************************************

 

ZWEMMEN IN DE DAMSE VAART. BEDANKT NAPOLEON.

Freddy Broucke

 

Woensdag 6 augustus 2014 16 u.

Afgesproken met zwem maat Ivan aan de Damse vaart, links net voorbij ‘Ter Polders’, komende van Oostkerke-dorp. Dé startplaats voor een massa vaartzwemmers.

Regenachtig, slechts 18° buitentemperatuur meer, 5° minder dan de voorbije dagen. Geen zon, enkel regenwolken en lichtjes winderig.

Ivan was er al, met zwempak aan, alleen zijn lange rits aan zijn rug nog dicht te doen. Moeilijk te doen voor sommigen. Zwemmers helpen zwemmers.

Laddertje uit de auto en aan de vaartkant neergelegd. Kan er na het zwemmen niet meer uit, met die verdomde heup als wisselstuk. Zwembroek aan, muts van Speedo op de kop, tot over mijn oren en ver op mijn voorhoofd. Is natuurlijk reclame, maar Speedo is zwemmen… Brilletje binnenin natgemaakt met speeksel (tegen het aandampen) en gespoeld in ’t water. Reeds met de voeten in ’t water. Water kabbelt en rimpelt fel, westenwind. Vanaf de Siphon. Springen of nog wat wachten?

Weinig auto’s van zwemmers. Slechts vier. Wat een verschil buiten gisteren rond 17 u. Had er dan 23 geteld. Meestal triatlonners of Damme-Brugge zwemmers. Voor deze laatste is ’t weer zover : de derde zondag van augustus. Weet wat het is : 4 km en een beetje. Ook 16 keer meegezwommen. De laatste keer hebben ze er me uitgehaald, met krampen. Had voorbij ’t Apertje al vier keer geprobeerd die kuitkramp er uit te halen, staande aan de kant, in ’t slijk. De tweede keer kwam het reddersbootje op mij af. Met 2 man in, precies militairen. ‘Gaat het nog meneer? ‘Ben je verdomme weg met je smerige boot!’ Nog 50 m gezwommen, weer die kramp. De Mississippi-boot ligt dan op het einde van de vaart languit over de volle breedte en wordt vanaf ’t Apertje (ongeveer halfweg) niet meer groter… Vermoeidheid? Nee, niet willen opgeven. Dju. Liever verzuipen dan dat. Maar toch, die kramp kwam weer. Voor de vierde keer. Achteraan de boot was een soort metalen glijbaan gemonteerd en daar hebben die militairen me dan opgehesen. Roestvrijstalen glijbaan of ophaalbaan. Blijkbaar was dit een boot om lijken op te pikken. Voelde me dan een beetje zo. Werd naar de dichtstbijzijnde Rode Kruispost gevaren. Door het platgetrapte riet uit de boot gestapt. Gedaan met de krampen. Zou dat van ’t zien van dat Rood Kruis komen? Binnen in de tent lagen nog 3 lijken op soort draagberries, te rillen van de koude. Twee in dekens gewikkeld en een in een soort zilverpapier. ’t Water was die dag maar 17,5° maximum. Bleef er staan kijken, had kompassie met een rillend madammetje. Echt gedaan met de krampen. Zou ik er weer durven inspringen? Neen, want daar kwam al een Rode Kruiswagen af. Mocht instappen en met die mummies hebben ze me dan naar de aankomst aan Structo gevoerd. Tot daar m’n laatste Damme-Brugge. Bedroefd, serieus ontgoocheld en sakkerend beschaamd. Nooit meer? Te oud? Niet genoeg getraind? Water te koud? Daar heb ik weinig last mee gehad, zwem al gans m’n leven zonder pak. Zo’n pak maar opgekomen sinds ‘ontstaan’ van de triatlon, bijna 20 jaar geleden. Al die bleiters met hun pak. Blijkbaar drijf en zwem je er beter mee. Vroeger in de Leopoldsvaart in kikkerdril gezwommen, of ergens in een moddergracht. In de Ronselaere of de Zwinnevaart. Zo maar, zelfs zonder zwembroek. Met binnenbanden van auto’s. Prachtige jeugdjaren gehad in Oostkerke! Nooit koud gehad.

Er kwam nog een auto toe. Een echten, een triatlonner dan. Met op zijn koffer een sticker ‘Ironman’. Een koersfiets in de auto. Armen, rug en kuiten uitbundig getatoeëerd. Zwempak aan, in een oogwenk. Routine, ook tijdens training. Probeerde goedendag te zeggen, werd een mummeling. Plons, voor onze neus in ’t water. Forse crawlslagen, richting Hoeke. We stonden beiden perplex van zoveel sportiviteit en gaven een blik van verstandhouding. Ivan is al zeven jaar m’n vaste zwem maat. In alle omstandigheden, waters en zwemkommen. We kennen elkaar.

Toeristen op fiets op de dijk, stampend tegen wind, richting Brugge. Mannen, vrouwen en kinderen die waarschijnlijk alleen maar tijdens hun vakantie op een fiets zitten. Of wielertoeristen die hun jaarlijkse kilometers willen halen. Die zijn niet altijd even vriendelijk. Hebben geen bel. Gewicht van fiets moet naar beneden daarmee. Roepen of brullen dan soms iets. Verstandhouding zoek. Moet dit echt, aan 35 km per uur rijden langs de Damse vaart? Vroeger regelmatig ruzie of woordenwisseling tussen vissers en zwemmers. Terecht. Zwemmers te dicht tegen de kant waar de vissers zaten en vissers tot ver midden in de vaart met hun lijnen. Als zwemmer zie je zo’n lijn niet. Onmogelijk. ‘Ga verdomme in zee zwemmen’ en omgekeerd ‘ga verdomme in zee vissen’… Nu bestaat er op zondag ongeschreven overeenkomst tussen zwemmers en vissers dat er niet meer verder mag gezwommen worden tot aan de 1 km richting Hoeke. De zondag is dit vissersterrein, soms viswedstrijden tot 2 km van Hoekebrug. Wordt niet altijd gerespecteerd. Spijtig.

Wij beiden ook ‘plons’. Kouder dan gisteren, zeker al 2 graden minder. Geen zon vandaag. Direct voelbaar. Bovenste waterlaag met dikte van ongeveer 30 cm voelt heel wat warmer aan. Koud water door crawlbeweging met handen wordt naar boven geduwd en een voorganger (-zwemmer) kan je daardoor een koude rilling geven. Ivan, taaie vent van 66, wil, zoals ieder jaar weer meedoen met Damme-Brugge en besloot vandaag 2,5 km te zwemmen. Ik slechts tot aan de ‘zwarte schuur’, even voorbij de 500 m witte rechthoek op de bomen. Samen gezwommen tot daar en afscheid genomen van Ivan. ‘Voorzichtig, hé’.

Water smaakt naar water van de Damse vaart. Kan in niks vergelijken. Soms andere smaak in, wanneer er met de vijzels aan de Siphon water wordt bijgepompt uit de Leopoldsvaart. Veel kleine grachten worden bevoorraad door water uit de Damse vaart. Ligt trouwens wat hoger. Koeien moeten ook drinken.

De terugweg aangevat tot aan de startplaats. Rustig tempo, genietend. Zag dat een koppel op de fiets op de dijk me iets toeriep. Niets van begrepen, oren vol water. Bij in- en uitademen beetje water in m’n brilletje. Rechteroog deed er pijn van. Doorzwemmen, anders leuk tempo kwijt. Ken vele bomen van uit de vaart en belangrijkste oriëntatiepunt zijn de bomen van Parmentier, de kunstenaarsfamilie. Paul Parmentier, die zijn naam gaf, aan de Parmentierlaan in Knokke. En zijn zoon, Yves de kunstsmid. Ondertussen mijmering : dit eigendom stond te koop en zou dit reeds verkocht zijn? Een van de mooiste plekken van Oostkerke : vooraan de Damse vaart en achteraan de Krinkeldijk. Zalige en onschatbare ligging.

Veel populieren dragen precies baarden. Kleine takjes met blaadjes tot aan de kruin, soms over de volle lengte van de stam. En dan weer andere stammen volledig kaal of met hier en daar een dotje bladeren. Net als bij de mannen, in variatie : met baarden, met sikken, met bakkebaarden of gladgeschoren. Sommige bomen hebben bovenaan al een flinke kruin, met dikke zijtakken. Daarnet weer die heup gevoeld, die tegenpruttelt. Rustig zwemmend, steeds dezelfde beweging, soms harder trekkend met m’n handen. Twee meerkoeten die ruzie maken aan de kant. Meerkoet, met de witte bek, walgelijk om op te eten. Vroeger nog gevangen, smaakt naar mazout of ammoniak. En pikken in je vingers. Niet m’n lievelingsvogels. Oude, afgedankte rietstengels van ’t voorbije jaar wiegen mee met de westenwind. De nieuwe zijn nog niet volgroeit maar doen hun best om mee te wiegen. Water suist in m’n oren, bij kop onder. Voel aan m’n muts dat er kleine golven zijn, komende van de Siphon. Een kale plek tussen het riet, vermoedelijk platgetrapt door een visser of door andere zwemmers die de startplaats niet kennen. Een vijftal fietsers die voorbijvliegen. Een lawaaierige tractor met een rookpluim. Die hoor ik wél. Grijze wolken met witte plekken in, maar om die goed te zien moet ik m’n hoofd volledig naar rechts draaien. Kan niet links inademen, altijd water binnen dan, of ik verslik me. Nooit perfecte stijl gehad, maar ik zwem. Punt. Regendruppels pletsen uit op ’t water voor en naast me. Gezellig. De bomen van Parmentier zijn achter me. Nog een kleine 250 m.

Veertien dagen geleden zijn twee kleinkinderen Louise (11) en Julia (9), voor de eerste keer in de vaart komen zwemmen. ‘Waterstoeien’ is misschien een beter woord. Met een bal. Zwemmen kunnen ze wel, zit in de genen. Tot aan de brug en weer. Julia wou een roos-paarse waterlelie plukken, om in een vaas te zetten. Serieus geprotesteerd en alle educatieve argumenten opgesomd die me op dit moment te binnen schoten om dit te voorkomen. Zijn mooie vlotters op ’t water en er zijn er al niet teveel meer in de vaart. Beschermen! Prachtige bloemen!

Einde in zicht : het plakkaat van Triatlonclub Damme met de aankondiging ‘Vaartzwemmen op 23 augustus’ en dé plaats om uit te stappen. Laddertje tegen de betonwand scheefgezakt, stond niet vast genoeg in ’t slijk. Vastgezet en eruit geklauterd. Brilletje en muts in de koffer. Bidon met lauw water als douche. Heerlijk! Laddertje ook in koffer. Er al drie verloren of gepikt. Wat ben je nu met een aftands aluminium trapladdertje in godsnaam? Ivan niet in ’t zicht. Zou hij toch verder gezwommen zijn dan afgesproken? Afdrogen, aankleden en even goeiedag zeggen aan moeder Maria. Niet thuis : waarschijnlijk op zwier met zus en schoonbroer. Pruim van de boom geplukt en opgesmekt. Naar huis. Beetje zalig moe. Ann mag weer een vuile handdoek en zwembroek wassen. Danke Napoleon, danke vaart, danke Ann.

 

Vrijdag 15 augustus 2014 Dag van de Vlaamse Vis

Waar is den tijd dat ik ’s morgens vroeg om 6uur vroeg mijn warme nestje verliet om samen met mijn vader op met den vélo naar Zeebrugge te rijden om er verse garnalen te kopen niet gepoeierd rechtstreeks van de boot, voor ze naar de vismijn verdween. Eens terug thuis slaagde we erin onze kilo te pellen, samen, in 20 minuten. Een familiemomentje. Van één kilo bleef 300 gram gepelde garnaal over, al was mijn bijdrage daartoe altijd zeer miniem. Ik kan weliswaar zeer goed garnalen pellen, in een potje geraakt mijn gepelde garnaal nooit. Veel te lekker. In die tijd, lang vervlogen dagen, kon je soms ook nog eens een kilootje garnaal kopen op het strand van Knokke, ter hoogte van de Rode Kruispost aan de Zwaluwenlaan. En op café, waar vader ook verse tong pleegde te kopen. Kuisen deed hij zelf. De dag van vandaag gaat mijn Braven voor mij noodgedwongen vis kopen in de kleinhandel. Jah…mijn vader, hij wordt gemist ten huize Kriebel maar ik ben meer dan heel erg veel tevreden met de lekkere vis van de vishandelaar. Alleen van de garnalen heb ik afstand genomen…jah…ik blijf die van op het strand 30 jaar terug lekkerder vinden. Ik ben er nog niet in geslaagd waar dan ook een goede garnaal te proeven die smaakt naar de zee, die ik kan pellen in drie vlotte bewegingen, waarvan ik het vlees kan opeten en daarna – als finale – het kopje uitzuigen.  Mjammie!

By all means, wat wou ik dat ik terug 12 jaar was. Dit voor diverse redenen. Wat mis ik de bezoekjes aan de oude vismijn waar je gewoon kon binnen lopen in de manden neuzen en de verkoop meevolgen.

Maar zie.

Ik ben niet alleen met mijn nostalgie. Er zijn folkloremarkten en paravangfeesten, avondmarkten en visfestijnen, feesten en evenementen waarop de vis hoog op het schavot wordt gezet en Kriebels en andere liefhebbers van smaak allerhande lekkers kunnen proeven. En er is Bretagne natuurlijk. Mijn favoriete reisbestemming waarbij de crustaceeën als een rode draad doorheen mijn culinaire pleziertjes lopen. Maar ik wou het niet over Bretagne hebben hier vandaag. Ik wil u een beetje warm maken voor de Dag van de Vlaamse Vis op vrijdag 15 augustus 2014 in Zeebrugge, een dag, ik quote, ‘ter promotie van alle vissoorten en schaal- en schelpdieren die onze Vlaamse vissers aan wal brengen’. Doorlopend lekker programma van 10 tot 19u. I wil be there.

 

 

 

 

 

Uniek kunstinitiatief First Men Art in ’t Verzet

Sinds wij met de Blue&White Party zo gastvrij in ’t Verzet zijn onthaald, heb ik – ondanks mijn gezegde 40-plus leeftijd – een bijzondere vorm van affectie voor de Jeugdclub. Het is me dan ook een groot genoegen om volgende schitterende activiteit hier aan te kondigen. Bovendien heb ik, ondertussen al drie jaar terug, het genoegen gehad een tekst te mogen schrijven over de kunstenaar met de zeer welluidende naam Jean-Louis Nicéphore Janssens. En dat was een bijzondere ontmoeting. Allen naar ’t Verzet dus.

 

Kunstenfestival First Men Art in Jeugdclub ‘t Verzet

Van vrijdag 8 tot en met zondag 17 augustus vindt het kunstenfestival First Men Art plaats in de zaal van Jeugdclub ’t Verzet. De toegang is gratis. Het collectief stel zijn werk tentoon en er kan ook kunst gekocht worden. Er worden houtsculpturen en schilderijen geëxposeerd van Jean-Louis Nicéphore Janssens, garnitiek van David Maertens, grafische kunst van Filip Blondeel, graffitiekunst van Andy ‘Jipla’Claeys, futuristische kunst van Dieter Debacker, graffiti en mixed media van Ken De Prince en mixed media van Tom Verhelst. Daarnaast valt er ook heel wat te beleven met lokale gastartiesten…

Er is een modeshow van Melodie Lecompte, moderne dans van Kathleen Deblock en Cleo Casselman, poëzie van Dimi Heald, dj sessies en skateboarden van Redrum. Ook muziek ontbreekt niet met optredens van live bands, percussie- en djembésessies.

Ter plaatse wordt ook kunst gemaakt met onder meer life painting en street art. Ze laten zich inspireren door elkaar, de omgeving en bezoekers om on the spot te creëren. Beide weekends worden er verschillende collectieve open ateliers georganiseerd waar je onder begeleiding van de kunstenaars wordt uitgenodigd om zelf aan de slag te gaan. Deelnemers kunnen vrij inspringen op zaterdag of zondag tussen 13u en 17u en het aanbod ontdekken.

First Men Art is een jong kunstenaarscollectief dat zijn wortels heeft in de regio van Knokke-Heist. Het zijn kunstenaars van verschillende disciplines: beeldhouwers, graffiti-artiesten, designers, modeontwerpers,… Ze willen met hun werk hulde brengen aan de natuurlijke schoonheid geïnspireerd op de levenswijze en –beschouwing van de Dineh of Navajo, een Noord-Amerikaanse Indianenstam. De First Men en First Women zijn hun voorouders. Na hun doortocht als goden in drie andere werelden zijn de First Men en Women als mensen op aarde beland met bovennatuurlijke eigenschappen. In hun zienswijze is schoonheid het gevolg van evenwicht. De kunstenaars zoeken naar het evenwicht tussen zichzelf, de natuur en de hedendaagse consumptiemaatschappij. Hun gezamenlijke projecten en werken zijn een constante oefening in evenwicht. Het is een geven en nemen tussen de verschillende artiesten, met elk hun eigen inspiratie, stijl, opvattingen en emoties.

First Men Art in ’t Verzet

Van vrijdag 8 tot zondag 10 augustus en van vrijdag 15 tot zondag 17 augustus kan je de expo bezoeken van 13u tot 22u. Tijdens de week van maandag 11 tot donderdag 14 augustus is ‘t Verzet open van 17u tot 22u.