Vroeger, in lang vervlogen tijden, toen ik nog het onthaal van de receptie van het IBIS hotel in Brugge verzorgde en ver verwijderd was van een job als schrijfster annex kriebelaarster, was het heel opwindend om journalist te zijn. De job werd goed betaald, zo vertelt mij de overlevering, je wist vlugger dan het huidige internet alle nieuwtjes die de wereld te bieden had en je werd overal onthaald als een hongerige die moest gevoed worden met meest exquise hapjes.

Vandaag mag je al blij zijn als een glas water wordt aangeboden.

En dat is just fine en perfect voor mij.

Maar als het soms uitzonderlijk nog eens een keer anders is, doet dat verdomd veel plezier.

Zaterdag was ik te gast op de opening van een ‘vernissage’. Het woord alleen al klinkt lekker, vind ik. De vernissage was een organisatie van een Zuid-Afrikaans wijn genaamd Boschendal. En daar mocht ik van proeven, en dat vond ik ook lekker alhoewel ik me heb beperkt tot één glaasje. Ik moest nog met mijn Nissantje veilig thuis geraken alwaar Den Braven lag te slapen voor hij aan zijn nachtshift in de Zeebrugse haven begon. (Den job van Den Braven is bijlage niet zo sexy als de mijne. Toch wordt hij er ook soms gevoederd. Deze zomer op een warme dag werd hem en zijn collega’s plots een ijsje aangeboden, er is ook al eens een frietkot op bezoek geweest en een personeelsavond op de ijspiste van Knokke tijdens de voorbije kerstvakantie. Geen klagen dus.)

Soit, ik alleen op een vernissage dus, met Zuid-Afrikaanse wijn en hapjes waaronder scampi in een soort curry en foie gras.

Maar dit is allemaal bijzaak.

De vernissage vormde de opening van een fototentoonstelling dat als bedoeling had het wijnmerk in de kijker te zetten. Opdracht geslaagd. Maar wat meer is. Het was zelfs een heel mooie fototentoonstelling. En ik heb er een geweldige babbel gehad met een sympathiek koppel.

De man had de tweede prijs gewonnen van de fotowedstrijd. Zijn dame vergezelde hem op zijn gloriemoment. De baby hadden ze thuis gelaten. Ik ook. (Mijn baby’s zijn 14 en 12 maar ergens gaandeweg het gesprek hebben we besloten dat ’s mens kinderen voor altijd ’s mens baby blijven. Ik ben ook tot het moment van ’t overlijden van mijn ouders hun ‘kleine’ geweest en laat ons zeggen dat ik het nu heel erg vind dat ik niemands ‘kleine’ meer ben.)

Wat ben ik oneindig aan het afwijken…

Recapitulerend:

Het Zuid-Afrikaanse wijnhuis Boschendal lanceerde vorige lente een zwart-witfotografiewedstrijd voor professionele reclame- en modefotografen, met als thema ‘de geneugten van het leven’. De winnaars werden vorige zaterdag bekendgemaakt tijdens de opening van de fototentoonstelling die elf van de beste foto’s etaleert. Twintig getalenteerde Belgische fotografen namen in mei en juni deel aan de fotowedstrijd die Boschendal in samenwerking met Vineplus, de Belgische distributeur van het merk, op touw zette. De opdracht? Vereeuwig met een klik van je fototoestel een moment dat de schoonheid en geneugten van het leven perfect weerspiegelt. Een jury samengesteld uit specialisten uit de media-, fotografie- en wijnsector, selecteerde drie winnaars uit de inzendingen. Een evenwichtsoefening waarbij de juryleden zowel esthetische en creatieve factoren als talent moesten beoordelen. Na veel wikken en wegen kwam Jean-Paul Lefebvre als winnaar uit de bus met zijn foto ‘Mud Statues’. Hij wint hiermee een reis naar Zuid-Afrika. De tweede plaats ging naar Ezequiel Scagnetti uit Waver, Charlie De Keersmaecker uit Antwerpen eindigde derde.

De eerste en de derde prijswinnaar waren niet aanwezig op de vernissage zaterdag. De mens met de zalig klinkende naam Ezequiel Scagnetti en zijn eega wel.

Zijn winnende foto was mij bij het binnenkomen van de vernissage onmiddellijk opgevallen. Naast het blij moment toonde het ook iets desolaats, vond ik. En zoals de jury later toelichtte. Een winnende foto moet je emotioneel raken. Nummer twee en ik, dat was meteen bingo.

Hij had hem enkele jaren geleden genomen, zei hij. Kuierend langs het strand van Zanzibar waar hij een paar snipperdagen had genomen na een opdracht die hij in de omgeving als pers/reisfotograaf had uitgevoerd. (De man heeft als reisfotograaf 70 landen bezocht en ik ben er maar een klein groentje tegenover maar dat maakt niets uit, elk zijn ding.)

Het was een soort van lucky shot, zegt hij nog, een moment opname van kinderen die een happy moment beleven, gewoon blij zijn met wat ze hebben, als is dat met onze normen vergeleken helemaal niets.

 

De foto had hij uitgekozen uit zijn collectie samen met zijn echtgenote, een Belgische met Engelse roots. Hijzelf is een Argentijn die vandaag perfect Spaans, Engels en Frans spreekt en wellicht nog een paar andere talen maar op een bepaald moment als buitenlander in België is beland met enkel zijn Spaanse taal in zijn broekzak en hier warm werd onthaald, dit in tegenstelling tot een onthaal dat hij in Parijs zou gekregen hebben, zo denkt hij toch. “Je hebt er geen idee hoe gastvrij België is,” zei hij tegen mij, De Kriebel, iemand die ervan overtuigd is dat wij Belgen toch ongelooflijk ‘op ons eigen’ zijn. Blijkbaar hebben wij – of toch zeker jullie – een zeer gastvrij kantje.

We babbelden nog wat verder. Over het verschil tussen persfotografie en commercieel werken, over de zakkende prijzen uiteraard, over de prachtige kansen die een mens in het leven toch soms krijgt. Over joie de vivre. Over werk. Over wijn.

Om te concluderen.

Zijn en de tien andere foto’s zijn dit weekend nog te zien in ’t Zwart Huis op de Zeedijk in Knokke.

Galerie Zwart Huis

Zeedijk 635

Knokke

27-28 september open van 14 tot 18u.

1794797_536852403111582_1069106982921666187_n

(als je op mijn schoon gezichtje boven klikt kan je de volledige reportage van de vernissage bekijken)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s