’t Is beter aan zee dan in de stad

Voor diegene die hem nog niet in de gazet zou gelezen hebben, hier mijn Kriebel uit de Streekkrant van vorige week.

 

’t Is niet dat ik geen goede auto heb – ik ben al jaren super content van mijn Nissantje. maar ik hou niet van autostrades, zelfs al zijn er geen files. Ik hou niet van stadscentra, toch niet als ik met de wagen ben. En ik rij niet graag zelf met de auto, ik ben daar te dromerig voor. Dus heb ik mijn autootje aan de krantenwinkel nabij het station geparkeerd en nog eens de trein richting Gent genomen deze week. Kwestie van de zeelucht es een dagje achter me te laten en me efkes onder te dompelen in het stadsgewoel. Gewapend met een handtas vol lectuur, de Knack, de Knack weekend , een stuk over concerncommunicatie dat ik dringend moet lezen en The White Queen van Philippa Gregory. (Ik heb een zwak voor Engelstalige boeken.) De Weekend doorbladerd, de Knack verorberd, vooral het interview met Piper Kerman, een Amerikaanse vrouw die haar verblijf van 15 maanden in een vrouwengevangenis neerschreef en haar verhaal vertaald zag naar een televisieserie. De rest van mijn lezersvoer heb ik ongelezen terug mee naar huis gebracht. Ik ben ook te dromerig om veel te lezen in de trein. Landschappen die voorbij glijden. Koeien en torens. Arbeiderswoningen, landerijen, industriegebieden en af en toe een verdwaalde grote villa. In de trein is dit voor mij een stuk boeiender dan een reeks samengestelde letters. In Gent word ik begroet door een straatmuzikant en een bedelende vrouw van wie ik snel wegloop en ik begeef me samen met de stroom voorbij hollende mensen richting ingebeelde afspraak, business meeting of lessenrooster. Ik wandel door de stad. De nazomerzon brandt en vraagt wat ik bij deze temperaturen tussen al die mensen, al hun auto’s en de overvolle trams toch kom zoeken. Ik word geüpdatet in de nieuwste levenswendingen van de jeugdvriendin met wie ik heb afgesproken. Drink een apero en eet een light slaatje. Vul op weg naar de trein mijn calorieën terug bij met een karamel frappuccino, een fancy naam voor een veel te dure vette koffie. Ik land terug in mijn eindstation Heist. En ik vind de lege blikjes die er op de stationstrap rondslingeren en de gigantische hoeveelheid plat gedrukte sigarettenpeuken die er rond en op het perron liggen in tegenstelling tot een paar uur geleden nu niet meer storend. ’t Was goed nog eens een dagje in de stad te zijn. Doet me beseffen dat ik geen stadskind ben. Laat mij maar gedijen in mijn kustgemeente. Met een ijsje van De Post of de Panaché of zo. En een gewone koffie. Van thuis.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s