Spaanse Rijschool van Wenen in België

Vandaag naar de perspreview in Paleis 12 gaan kijken…foto’s volgen. Zeer impressionant.

Christel Bedert

Waar ook ter wereld Braven & ik op reis gaan, bezoeken we maneges. Om telkens tot de vaststelling te komen dat de schoonsten thuis is natuurlijk. Alhoewel we onderweg we toch wel paar pareltjes ontdekt hebben. Le Parc Equestre van Le Touquet bijvoorbeeld, zeer mooi. En dan zijn er de gerenommeerde buitenlandse stallen natuurlijk. Le Cadre Noir de Saumur hebben we bezocht een paar jaar terug toen we met de mobilhome op rondrit waren langs de Loire. (Onze wereld ligt dicht bij huis.) In Wenen zijn wij nog nooit geweest maar ik heb als jongeling wel de Spaanse Rijschool van Wenen aan het werk gezien, ik denk dat het in Antwerpen was. Indrukwekkend. De Spaanse rijschool komt terug. Dit weekend. En ik ga kijken naar de perspreview op vrijdagmorgen. Ik hoop alvast met schone verhalen terug thuis te komen. In afwachting geef ik je al onderstaand mee.

EN DEZE BIJZONDERE GOUDEN TIP…

View original post 314 woorden meer

Paardrijden en Engels leren , all together now…

Appetite To Discover

Daphné en Kabbala

Ik heb een Dochter, dat weet u, een prachtig kind, al zeg ik het zelf. (Ze lijkt op haar papa.) (En als ik eerlijk ben, met haar donker haar en blauwe ogen ook een beetje op mijn papa. Dat was ook een zeer, zeer knappe man.) Soit…ik heb een dochter, een prachtig kind. Al zeg ik het zelf. En ze kan fantastisch goed paardrijden. Dat paardrijden is er niet vanzelf gekomen, natuurlijk. Ze heeft ‘de gave’ mee gekregen tijdens haar conceptie. Het zit in haar genen. Ze heeft het paardenvirus geërfd van haar papa. Die rijdt ook paard en, eerlijk is eerlijk. Elke keer ik hem in het zadel zie zitten…I fall in love all over again…’zucht’. Dochter heeft dat paardrijden niet alleen DNA’s gewijs meegekregen, ze heeft ook al vele, vele uren les gevolgd. Eerst bij papa, dan, en nu nog, bij de family in Stal Ponderosa in Knokke, daarbovenop volgt ze…

View original post 183 woorden meer

Alix Lagasse gekozen als jong talent voor het London Symphony Orchestra

De jonge Knokse violiste Alix Lagasse, die zich aan het Londense Royal College of Music bekwaamt, is na een lange reeks audities in de voorbije maanden geselecteerd door het London Symphony Orchestra om in 2015 aan een aantal concertreeksen van het orkest deel te nemen. Dirigenten van het London Symphony Orchestra in deze concertreeksen zijn niemand minder dan Valery Gergiev en Sir Simon Rattle.

Sinds 1992 kiest het London Symphony Orchestra elk jaar een paar van de talenten uit de topconservatoria uit het Verenigd Koninkrijk, waaronder Royal Academy of Music, Royal College of Music en Guildhall School of Music & Drama om hen, via het String Experience Scheme, gedurende een seizoen deel uit laten te maken van het orkest en een aantal concerten te spelen. Daarmee kan natuurlijk een onschatbare ervaring op professioneel niveau opgedaan worden tijdens repetities, concerten en tournees.

Het London Symphony Orchestra wordt beschouwd als één van de absolute toporkesten van de wereld en speelde onder meer op de openingsceremonie van het Olympische spelen van 2012.

*******************

Wij wensen Alix alvast een dikke proficiat. We hadden een babbel met haar in Knokke eerder dit jaar toen ze hier efkes op bezoek was en terwijl kwam optreden en leerden haar kennen als een heel fijne hardwerkende getalenteerde jongedame. Je leest het HIER.

 

alix lagasse (2)

 

 

Spaanse Rijschool van Wenen in België

Waar ook ter wereld Braven & ik op reis gaan, bezoeken we maneges. Om telkens tot de vaststelling te komen dat de schoonsten thuis is natuurlijk. Alhoewel we onderweg we toch wel paar pareltjes ontdekt hebben. Le Parc Equestre van Le Touquet bijvoorbeeld, zeer mooi. En dan zijn er de gerenommeerde buitenlandse stallen natuurlijk. Le Cadre Noir de Saumur hebben we bezocht een paar jaar terug toen we met de mobilhome op rondrit waren langs de Loire. (Onze wereld ligt dicht bij huis.) In Wenen zijn wij nog nooit geweest maar ik heb als jongeling wel de Spaanse Rijschool van Wenen aan het werk gezien, ik denk dat het in Antwerpen was. Indrukwekkend. De Spaanse rijschool komt terug. Dit weekend. En ik ga kijken naar de perspreview op vrijdagmorgen. Ik hoop alvast met schone verhalen terug thuis te komen. In afwachting geef ik je al onderstaand mee.

EN DEZE BIJZONDERE GOUDEN TIP. Als je tickets wilt boeken met KORTING dan moet je HIER klikken en vooral, heel belangrijk, tijdens STAP 2 de korting selecteren.

Voorproefje:

 

DE SPAANSE RIJSCHOOL VAN WENEN TERUG IN BELGIË!

Op 22 en 23 november 2014 palmt de wereldberoemde Spaanse Rijschool uit Wenen Paleis 12 van Brussels Expo in. De witte hengsten en hun ruiters tonen in 2 wervelende shows de meest ingewikkelde en indrukwekkende dressuurkunsten: van “Pas de Deux”, naar “Arbeid aan de lange teugel” tot “Het Ballet der Witte Hengsten”!

Tijdens de galavoorstellingen zijn op de klanken van de klassieke Oostenrijkse muziek alle veeleisende onderdelen van de hogeschool te zien – van passages, piaffes, galop-pirouettes tot en met de moeilijke schoolsprongen. Ze worden zowel bereden als aan de teugels geleid gepresenteerd. Het hoogtepunt is – na de pas de deux, waarbij twee paarden figuren in elkaars spiegelbeeld uitvoeren – de quadrille: exact gechoreografeerd op de historische dansmuziek uit de tijd van het Weens Congres, voeren acht lipizzaners met hun berijders – sierlijk en met uiterste concentratie – dit ballet van de witte hengsten op.

De Spaanse Rijschool uit Wenen mag meer dan 430 jaar traditie op haar palmares schrijven, een record waar niemand anders aan kan tippen. Haar naam en faam zijn een internationaal begrip.

Spaanse rijschool
De paarden werden gewoon “Spaanse” paarden genoemd tot in de achttiende eeuw. Toen verwees een schrijver naar hen als “Lipizzaners”. Hij nam de Italiaanse schrijfwijze van het dorpje Lipica ofte “Lipizza” per ongeluk over, een lapsus die de stamboeken volledig veranderde. Sindsdien worden de Spaanse paarden dus Lipizzaners genoemd. De dieren werden uitgeroepen tot nationaal symbool in Slovenië en je vindt ze terug op het Euro muntstuk van 20 cent. In de hele wereld zijn er maar 3000 officieel geregistreerde Lipizzaners. 240 ervan staan in de stoeterij van Piber en nog eens 73 in de Spaanse Hofrijschool zelf, in hartje Wenen.

Ik ben geen paaldanseres…maar ik ken er wel eentje en ze is … WHAW!!!

Af en toe heb ik een zotte schieë en voel ik de onweerstaanbare drang om op een podium te gaan staan om er dingen te gaan vertellen die waar of niet waar gebeurd zijn in de hoop dat ze een publiek een beetje doen lachen of wenen. Ik doe dit meestal alleen. Af en toe in groep. Op 11, 12 en 13 december 2014 om 20u speel ik samen met het KTKH in Scharpoord Knokke-Heist ‘de paaldanseres en de Europarlementariër’. En neen, ’t is niet om te wenen. Of ‘t zal van ’t lachen zijn. En neen, ik ga niet rond de paal draaien daar op het podium, dat laat ik aan Tania over, en ze doet dit con brio.  En yep, ik heb voor een ontzaglijk klein bijrolletje gekozen wegens geen plaats in mijn hersenen om veel tekst te leren, maar hoe je het ook draait of keert, naast mijn omvang in het stuk zal je niet kunnen kijken… ‘wink’.

Ticketinfo, zie affiche.

affiche paaldanseres

Het verhaal

Een Europarlementariër krijgt van de Christelijke Volkspartij uit het Europarlement de opdracht het congres over het verval van de normen en de waarden in Europa in de lichtstad Parijs bij te wonen. In plaats van naar het congres te gaan, verzeilt hij in de Lido waar hij de finale van het wereldkampioenschap paaldansen bijwoont. Hij raakt in de ban van wereldkampioene Yvette die in werkelijkheid zijn stiefdochter is. Hij denkt dat zij in Nicaragua bij Artsen zonder Grenzen werkt. Yvette besluit hem thuis eens op te zoeken en hierdoor ontstaat een ongelooflijk spel van vergissingen.

 

Het KTKH heeft het ontzaglijke geluk een fotograaf in het gezelschap te hebben, Bert de Nijs,

die een meester is in het in beeld brengen van mensen.

Onderstaand een minieme selectie van enkele repetitiebeelden.

 

We hebben ook een euh…hoe moet ik zeggen heel ‘bijzonder’ regisseur. Hij roept luid. Hij vloekt hard. Hij ziet zijn acteurs graag zoenen… jah…en de rest laat ik hem zelf vertellen. Je leest meer over Bart Cardoen hier.