Maandelijks archief: maart 2015

Moet er nog zand zijn?

250.000 m3 bijkomend zand voor stranden van Knokke-Heist

Het schepencollege heeft de Tijdelijke Handelsvennootschap Vlaamse Baaien (groep DEME en Jan De Nul) uit Zwijndrecht de toelating verleend om vanaf 20 april tot en met 8 juni 250.000 m3 zand op te spuiten op de stranden van Knokke-Heist. De werkzaamheden gebeuren in opdracht van het Agentschap voor Maritieme Dienstverlening en Kust (MDK) en heeft als doel het veiligheidsniveau van het strand van Knokke-Heist te herstellen na de winterstormen. De werkzaamheden kosten de Vlaamse overheid 4 miljoen EUR.
De toevoer van zand verloopt via een zandzuiger op zee en wordt met behulp van een persleiding opgespoten op het strand. Bulldozers nivelleren vervolgens de opgespoten zandhopen en herstellen het oorspronkelijke profiel van de strandzone. Op die manier worden de zwakke strandzones beveiligd tegen grote stormen en kunnen badkarhouders en de watersportcentra deze zomer hun strandconcessies opnieuw in optimale omstandigheden uitbaten.
Het gemeentebestuur staat een uitzondering toe op de politieverordening van het geluid zodat de werklui op het strand en op zee permanent een werkregime van 24 uur per dag en 7 dagen per week kunnen aanhouden.

Om ons alvast wat in stemming te brengen onderstaand een fotoreportage van Annemarie Martens over de strandheropbouw van de beigneurs. (Dubbelklik op de kraan.)

zandsuppletie

Ongewenste beestjes mijden op een gezondere manier

…in afwachting van warme lentedagen:

Ongewenste beestjes mijden op een gezondere manier: 3 vliegen in één klap!
De lente is in het land en we zien alles weer volop groeien en bloeien, zowel de plantjes die we in onze tuin willen als heel wat misschien minder gewenste plantjes en diertjes. Dankzij enkele gemakkelijke tips kan je deze echter vermijden of aanpakken zonder ongezonde of onveilige pesticiden te moeten gebruiken in en rond je huis. Zo bescherm je tegelijk jouw gezondheid, die van je gezin én zelfs de natuur. Zo sla je 3 vliegen in één klap!

Vanavond blijven we plakken…
Vliegen kunnen beestig lastig zijn, maar als ze op je voedsel zitten, kunnen ze ook ziektes overbrengen. Er zijn allerlei soorten spuitbussen en producten te koop in de winkel, maar deze zijn meestal een duurdere en niet zo’n gezonde of veilige oplossing. De beste oplossing is ervoor te zorgen dat ze niet binnen kunnen komen door goede vliegenramen. Zitten ze toch binnen, dan zijn vliegenvangers nog altijd één van de meest efficiënte middeltjes.

De zoemende nachtbrigade…
Was het alleen de jeuk na een muggenbeet, dan zou er soms nog mee te leven zijn, maar het nachtelijk gezoem kan zelfs de geduldigste mensen horendol maken. Het zijn de vrouwelijke beestjes die ons bloed lusten en afkomen op onze lichaamswarmte, menselijke geur en onze uitgeademde lucht (meer bepaald de CO2). Het raam open laten en in het donker blijven, zal je daarom niet beschermen, integendeel. Net zoals voor vliegen, is je beste bescherming een goed vliegen- of muggenraam. Vermijd stilstaand water rond je woning of ramen (verstopte dakgoten, niet-afgedekte regenton, platte daken die niet goed afhellen,…), want hier leggen de muggen hun eitjes. Zitten er toch muggen binnen en wil je anti-muggenmiddelen op je smeren om ze af te schrikken, lees dan altijd de gebruiksaanwijzing. Dit is niet alleen belangrijk voor producten met DEET, maar ook voor geconcentreerde oliën zoals citronellaolie. Deze kan immers ernstige huidirritatie veroorzaken bij gevoelige personen.

Slakken weten waarom!
Slakken eten graag planten. Helaas lusten ze niet alleen ‘onkruid’, maar ook je aangeplante of gezaaide bloemen. De sloebers kunnen dan ook een echte ravage aanrichten in je moestuin. Om schade te vermijden of te beperken, kan je best gootjes met water plaatsen rond de zaailingen of ‘biervallen’ plaatsen. Deze werken heel goed, maar let er wel op dat je ze niet té dicht bij de zaailingen zet.
Graaf een potje in tot de bovenkant gelijk komt met het grondoppervlak. Vul het potje voor een derde met bier en bescherm ze tegen de regen met een dakje. Zonder dakje wordt het bier verdund met water en verliest het ook voor slakken zijn aantrekkingskracht. Slakken hebben een voorkeur voor bruin bier.

Wereldkampioen vliegen vangen!
Heel wat insecten die overlast kunnen veroorzaken (vliegen, muggen,…) of die graag je planten komen verorberen, kan je aanpakken door je tuin geschikter te maken voor vogels zoals de koolmees. Deze eet dagelijks de helft van zijn lichaamsgewicht aan insecten. Om meer vogels aan te trekken, kan je bijvoorbeeld bes- of vruchtdragende bomen en struiken planten of nestkastjes hangen.
Meer informatie over pesticiden en gezondheid vind je op http://www.zonderisgezonder.be.

Kriebel en haar liefde voor papier

Mijn Kriebel uit de Streekkrant w13/2015

Als ik met Braven en Kinderen op vakantiepad trek gaat de wifi uit. Daar is een leerproces aan voorafgegaan. Ik ben in het verleden ook nog zo gek geweest om onder de wifi mast te gaan zonnen met een onleesbaar scherm op mijn schoot om zogezegd mijn blog aan te vullen of levensbelanghebbende statussen te plaatsen op facebook of het werk de indruk te geven dat ik onmisbaar ben. Ik ben tot mijn zinnen gekomen. Doorgaans heb ik op vakantie zelfs liever geen tv bij de hand. Onmisbare wereldbekers voetbal, Tour de France aankomsten, Olympische records of weerberichten die worden uiteengezet door breed gesticulerende, vooral op de Franse tv soms hysterische lijkende presentatoren, kun je evengoed volgen in het gezelschap van een bende andere vakantiegangers in de Sports Bar van gelijk welke camping, vakantiepark of hotel. Ondertussen is het detoxen van het online leven op vakantie een nieuwe trend geworden. Lang nadat dit voor mij, de schrijvende Kriebel van Knokke-Heist, een vanzelfsprekendheid was. Ik mag me daarmee opnieuw een officieuze trendsetter noemen. Opnieuw, zeg ik, omdat ik lang voor iedereen met crocs liep, al in deze veelkleurige plastiek klompjes rondhuppelde. Ik heb ze pas weggegooid toen mijn volledige onderste zool afgesleten was en ik niet meer veilig over een stenen vloer kon stappen. Crocs zijn ondertussen hun trendy gehalte al lang kwijt, origineel zijn ze ook niet meer. Ik loop tegenwoordig gewoon op mijn kousen rond in huis. Of in de tuin. Of op de camping. Mijn caravan staat nog te blinken in mijn tuin momenteel. De eerste lentedagen van de voorbije dagen deden me bijna van mijn stoel springen. Maar caravan moet nog eventjes op stal blijven. Een ouder van tienerkinderen kan zo maar niet rondhoppen tijdens examenperiodes… Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik de voorbije jaren al zo’n 60 campings heb uitgetest. Het ziet er naar uit dat ik de komende maanden er nog een aantal aan deze reeks zal mogen toevoegen. Het provinciebedrijf Westtoer dat zich onaflatend inzet voor de promotie van onze kust heeft ook gemerkt dat naast ikzelve en de Blankenbergse Michel uit ‘the Sky is the Limit’ de rest van Vlaanderen en omstreken de geneugten van het campingleven in zijn verschillende vormen en facetten begint te appreciëren. Zij springen in op deze trend en organiseren dit voorjaar een promotiecampagne voor het kampeertoerisme aan de Kust. Een nieuwe kampeerkaart die zal verspreid worden op 60.000 exemplaren zal de 29 campings presenteren die participeren in de campagne. Daarbij komt er ook een Open Camping Dag die zal plaatsvinden op zaterdag 2 mei 2015. Tijdens dit evenement zullen bezoekers kennis kunnen maken met de vele kampeertroeven van de kust. Een nieuwe website http://www.kamperenaanzee.be moet ons ondertussen ook al wat warm maken. Ik ben er zeker van dat wifi op de camping hier en daar als troef zal aangekondigd worden. U wete nu al dat ik deze bij aankomst gelijk waar zal uitschakelen. Dat geeft me des te meer tijd om te lezen. Boeken. Gedrukt op papier. Volgens de oude methode. Dat is wat ik het liefst van al lees. Ik haal deze zelden tot nooit in de bib omdat ik ze zelden tot nooit terug breng. Desalniettemin was ik toch ietwat gechoqueerd deze week toen ik vernam dat het openhouden van een openbare bib in de toekomst geen must meer zal zijn voor een gemeente omdat ‘men toch alles op internet vindt’. De besparingen van onze regeringen nemen vreemde proporties aan en zijn, als het je mij vraagt, helemaal niet trendy. Ze moeten daar dringend eens detoxen, denk ik.

Gezonde lenteschoonmaak: vijf fabeltjes op een rij

De lente komt er stilaan weer aan en dan voelen heel wat mensen de drang om het huis weer eens een grondige lenteschoonmaak te geven. Je kan in de winkels heel veel producten vinden die je helpen met het aanpakken van alle soorten vuildeeltjes. Maar heel wat van die producten heb je eigenlijk niet nodig en kunnen zelfs een gevaar vormen voor je gezondheid en die van je gezin. Daarom zet Logo Brugge-Oostende vzw hieronder “vijf foute fabels” op een rijtje.

1. U moet voor alle soorten vuil en alle soorten oppervlakten een apart, speciaal product gebruiken. Dan pas bent u goed aan het schoonmaken…
Nee, u kan heel wat oppervlakken en soorten vuil al perfect en snel kuisen met microvezeldoekjes en koud water, waardoor u al heel wat minder schoonmaakproducten nodig hebt. Krijgt u het daarmee niet schoon, dan kan u ervoor kiezen om allesreiniger te gebruiken. Allesreinigers zijn net bedoeld om alle soorten vuil van alle soorten afwasbare oppervlakken schoon te maken (ramen, spiegels, geverfd en gelakt hout, vinyl, tegels,…). Op deze manier vermijdt u al heel wat gezondheidsrisico’s van speciale producten én bespaart u heel wat geld.

2. Als u méér gebruikt van een schoonmaakproduct, zal het beter werken…

Nee: als u meer gebruikt dan wat op de gebruiksaanwijzing staat, dan…
• is uw product sneller op en moet u sneller een nieuwe fles/doos/… kopen, dus betaalt u meer;
• zal het product niet beter werken.

Daarom kan u best de op het etiket beschreven dosis gebruiken, en zelfs eens proberen met wat minder, wat heel vaak ook een perfect resultaat geeft!

3. U moet uw huis goed ontsmetten, anders wordt u ziek….

Schiet niet met een geweer op een mug! In een normale woning is het bijna nooit nodig of zelfs nuttig om te ontsmetten. Gebruik een allesreiniger zonder ontsmettingsproduct in. Is het toch nodig uw huis te ontsmetten (vraag het eventueel na bij uw huisarts), dan moet u altijd eerst grondig schoonmaken, want anders heeft de ontsmetting geen effect. Ontsmettingsproducten verliezen hun ontsmettende werking als ze in contact komen met vuil.

4. Bleekwater (‘Javel’) is een uitstekend schoonmaakproduct…

Bleekwater is écht geen schoonmaakmiddel: het bleekt het vuil en kan ontsmetten, maar maakt nooit iets schoon en ontkalkt niet. Het is zeer irriterend en schadelijk voor uw gezondheid. Als u het toch gebruikt, meng het dan zeker nooit met andere producten zoals een ontkalker, anders komen er giftige chloordampen vrij!

5. Luchtverfrissers maken de lucht in uw huis weer gezond…
Luchtverfrissers maken de lucht niet gezond: ze voegen enkel extra stoffen toe aan de lucht in uw huis en zorgen ervoor dat u de bestaande geurtjes ‘overtroeft’ met een nieuwe, synthetische geur. Ze verstuiven het product in fijne druppels die u en uw gezin dan ook inademen. Wil u slechte geurtjes kwijt? Zorg dan voor voldoende verluchting! Gebruikt u toch luchtverfrissers, lees dan altijd heel goed de gebruiksaanwijzing, want heel vaak mag u ze alleen gebruiken in een goed verluchte ruimte.

Een Kriebel op vakantie in eigen huis

Mijn Kriebel uit Tam-Tam week 12 van 2015

750px-Thermen_pano

Het uitzicht van de studentenkamer van mijn broer keek over de Wellingtonrenbaan in Oostende, een plaats die ik nog nooit heb bezocht, en waarschijnlijk ook nooit zal bezoeken, allergisch als ik ben aan de frequente zweepslagen die de paarden moeten ondergaan net voor ze niet als eerste over de finish draven of galopperen. Het andere gebouw in zijn buurt, de Thermae Palace intrigeerde me meer. De grandeur die het uitstraalt doet vandaag nog altijd mijn fantasie op hol slaan en brengt me naar het begin van de vorige eeuw toen rijke families uit het binnenland samen met hun gevolg hele zomers aan onze kust kwamen doorbrengen. Zot eigenlijk dat ik pas drie decennia na broers studententijd het gebouw voor het eerst ben binnen gewandeld. Ik was er uitgenodigd door Westtoer in een vergaderzaal die uitkeek over Koninklijke Gaanderijen, een leeg winterstrand, een zalige zon en een rustige zee, wat maakte dat ik wel eeuwig naar de uitleg van ons provinciaal Deputé kon luisteren die het had over de toeristische nieuwigheden aan onze kust deze zomer. Maar 20 minuten later was het alweer voorbij en zat ik terug in de auto richting school alwaar ik tijdig mijn kinderen moest ophalen. Ik was even weggeweest, even op vakantie aan de eigen Kust, zelfs binnen de rijk uitgesponnen werkuren die mijn dag telt. De extra bagage die ik in Oostende heb opgedaan zal ik hier de komende weken met u delen. Ik zal schrijven over de fietsroutes die de culinaire troeven van de Zee van Smaak aan elkaar zullen rijgen. Over het kustweer dat altijd goed is, zelfs als het regent. Over hoe gezond het aan onze Kust wel is. Over kampeertoerisme aan onze Kust. En u zo allemaal een beetje meenemen op reis. Thuis.

Kriebel klapt uit bed…

Ik ben geen boekenrecensent dus als ik een boek slecht – of goed – vind, moet je dat met een korreltje zout nemen. Of met een heel zoutvat. Ik vind een boek goed als ik me er in kan verliezen. Als het me meesleept. Raakt. Doet lachen. Of huilen. Of laat geloven dat de Liefde écht bestaat. Als ik het jammer vind dat het uit is. Of als ik wens de personages in levende lijve te ontmoeten. Als het me doet snakken naar een kennismaking met de auteur. Man of vrouw. Als het erin slaagt me naar iemand te laten opkijken. Als het me iets bijleert. Over het leven. Of zo.
Braven koopt geregeld es een boek voor mij. Met Kerst of Valentijn. Of voor mijn verjaardag. Hij weet dat hij me zo happy maakt. Hij weet dat ik dan voor geruime tijd in een hoekje kruip, of in mijn bed. In mijn ligzetel op vakantie. Met een glas wijn. En een stuk chocolade. Een boek kan me intens laten genieten van me-time. (Ter info, dat glas wijn is momenteel nog altijd niet aan de orde. Vasten dag 29 vandaag… ik ben erin geslaagd St. Patrick’s Day zonder alcohol door te komen, ik heb niet eens een extra stuk chocola nodig om in me-time-trance te geraken.)
Braven dus, is, met andere woorden, als Kriebel een boek ter hand neemt, een tijdje van haar gezaag vanaf. Smile.
Met Valentijn heeft hij zich laten leiden door een plaats van het boek in de Standaard top tien. Door het stickertje dat op het boek kleefde: ‘#1 Internationale Bestsellerauteur’. En door de hunkerende Valentijntitel ‘Bezeten van jou’.
Ik heb het doorsparteld. Ik heb het uitgelezen, uit respect voor het geschenk dat ik had gekregen. Ik heb het afgewerkt. Hier en daar een paar bladzijden passages over latend. Bijna telkens als hoofdpersonage Gideon voor de zoveelste keer zijn ‘Engel’ hard aan het n***en was. Haar daarbij tot vier keer per dag toe met een paar – opnieuw – harde stoten tot de hoogste genotmomenten leidend. Ik heb –vergeef me de bekentenis – nog nooit zo weinig zin had in seks dan na het lezen van een paar passages uit dit boek. Alsof dat alles nog niet genoeg is, schrijft de auteur het explosieve seksuele gedrag van haar hoofdpersonages toe aan misbruiken uit hun jeugd. Die uiteraard met de nodige details worden beschreven.
Ik ben geen boekenrecensent dus als ik een boek slecht – of goed – vind, moet je dat met een korreltje zout nemen. Ik vond het boek dat ik van bestsellerauteur Sylvia Day heb gelezen walgelijk, vervelend, saai, denigrerend. Het was 398 bladzijden kwelling.

…een trein vergeef je veel.

Mijn Kriebel uit de Streekkrant w11/2015.

 

“Een trein vergeef je veel,” schrijft Dimitri Verhulst in zijn Helaasheid der Dingen. “Omdat het een trein is. In tegenstelling tot een auto rijdt hij langs de achterkant van de wereld. De geklasseerde huizen van de stationsbuurt blijken halve krotten te zijn. Maar die puinhoop krijg je pas te zien vanaf het spoor. Er is géén voertuig dat je een eerlijkere indruk geeft van het land, dan de trein.” Een trein vergeef je veel. Dat hij te laat rijdt of niet. Dat zijn bestuurders snel rijden of traag, nors zijn of vriendelijk. Staken of pauzeren op het moment dat je gehaast bent. Dat de restjes uit het colablikje van de vorige zitbankbezoeker dat half uit de vuilbak hangt op je nieuwe schoenen druppen. Of de restanten van chips aan de restanten van je kleren kleven. Ik vergeef want ik heb altijd al graag met de trein gereisd. De tijd die ik in de trein doorbracht heb ik nog nooit nuttig ingevuld. Nooit gestudeerd vroeger toen ik wekelijks heen en terug van Gent pendelde, nooit ingewikkelde teksten zitten neerpennen op al dan niet digitaal papier noch diepgaande gesprekken gevoerd of Verhulst boeken gelezen. In de trein kijk ik door het raam naar het Vlaanderen dat mij voorbij glijdt. Het Vlaanderen van Dimitri Verhulst. “Een trein vergeef je veel.” Er zijn op de trein geen gedachten in mijn hoofd ontsproten die niet evenzeer hersenspinsels zouden konden zijn ontstaan tijdens de weg naar Compostella of gedurende een stiltewandeling in het Zwin. Storend vind ik de luide mp3’s, de opdringerige ogen van de schuin tegenover mij zittende man, en de al dan niet fake bedelaar die vanaf Aalter uiterst goed getraind en zeer beleefd elke reiziger een aalmoes gaat vragen, daarbij behendig de treinbegeleider ontwijkend wat hem niet veel moeite kost gezien de enige begeleider die ik heb gezien tijdens mijn retourtje Brussel zich pas kwam tonen tussen Brugge en Knokke op de terugweg. Ze zijn in het verstoppen minstens nog behendiger dan de dakloze zwartrijder bang als ze zijn voor de oncomfortabele taak die ze hebben die te moeten in de ogen kijken en aanspreken. Treinbegeleiders missen in assertiviteit wat parkeerwachters te veel hebben. Tijdens die zelfde terugweg van Brussel naar huis zat ik geplet tussen pendelaars die de rit niet zoals ik om de zoveel maand ondernemen om aan een of andere verrijkende reisbeurs of workshop te mogen deelnemen maar dit lot elke dag moeten ondergaan. Gekweld door telefoons van echtgenoten die melden te laat zullen zijn om de zoon op te halen of vergeten zijn brood mee te brengen, gekweld door collega’s die de hele dag het bloed van onder je nagels al hebben gehaald en nu ’s avonds nog de grens van hun betweterigheid niet hebben gevonden. Maar de trein vergeef je veel en ik kijk naar het Vlaanderen die in al zijn schone lelijkheid aan mij voorbij rijdt. Misschien zouden meer pendelaars ook Dimitri Verhulst es moeten lezen en hem volgen in zijn quote: “Aanschouw onze tuintjes, onze duiventillen en koterijen. Zie onze onderbroeken drogen aan de draad. Aanschouw onze tuinkabouters, onze selder en onze prei. Onze veranda’s en onze gemetselde barbecues. Kijk hoe de koeien langs het traject gestaag baan ruimen voor onze bakstenen gedrochten, die smakeloos met de goedkeuring van de bank in dat landschap hebben neergepoot.”

Over Frasier, The Wolf of Wallstreet, Wouter Deprez …en Telenet.

Wat hebben Frasier, The Wolf of Wallstreet en Wouter Deprez met elkaar gemeen…?

Frasier, de gestoorde psychiater, van wie ik in het verleden alle, maar dan ook alle afleveringen heb versleten… Ik leerde hem kennen als cafégast in Cheers natuurlijk, zoals wij allemaal. En Cheers, dat was dat cafeetje in Boston waar ik in een vorig leven eens binnen ging kijken omdat ik net in de buurt was voor een tijdje. Zalige nostalgie. Ik vond de échte Cheers, een toeristische trekpleister geworden, trouwens bijlange niet zo gezellig als de Nord op het Verweeplein in Knokke destijds, where everybody knew my name…and they’r allways glad I came… Maar van Frasier ben ik altijd fan gebleven.

The Wolf. De film die ik altijd heb willen zien maar waarvoor ik niet in de cinema was geraakt omdat het een 16plus film is en ik – tot op het moment dat ik niet meer mee zal mogen – normaliter altijd met mijn zoon naar de film ga. (Zoon blijkt trouwens 12jaar te zijn op moment van schrijven. Ik was gisteren efkes de tel kwijt. Ik had hem ouder geschat. Ik blijk wel vaker even de tel kwijt te zijn de laatste tijd. Eigen aan mijn leeftijd die hoe dichter mijn volgende verjaardag nadert, minder en mindder belangrijk wordt. Maar één iets kan ik gerust meegeven. Ik ben 16pus.)

En Deprez dan. Ik had tot vorige week al bijna al zijn zaalshows gezien. Behalve Eelt. En ik moet zeggen…Je weet wat ze zeggen. Een boek is goed als het autobiografisch is voor de lezer. Ik kan zeggen… Eelt…het was vreemd mijn vader op het podium te zien. Dankjewel Wouter Deprez. Voor het brengen van een unieke kunstvorm genaamd komedie en me daar zo mee te raken.

************

Wat hebben dus Frasier, The Wolf of Wallstreet en Wouter Deprez met elkaar gemeen?

Ik heb ze deze week alledrie gezien op mijn TV. U wete, mijn trouwe lezers weten, dat ik als het op elektronica, apparatuur, computer, iPadden en andere kwezels aan komt, ik conservatief ben. ‘Ouderwets’ noemen ze dat in het Vlaams. Op reis doe ik graag nieuwe ontdekkingen. Op mijn TV moeten de knopjes op dezelfde plaats blijven staan. En ik ben ook gierig. Ik wil wel TV kijken maar betalen voor allerlei posten vind ik onzin. (Het is een défaut, ik weet het, zo heb ik er wel meer…dat geef ik toe.)

Daarom was ik tijdje terug zo gelukkig met de komst van de Telenetman die gestuurd door enig businessplan dat ik uitbundig toejuich naar mijn huis was gestuurd om mij en mijn Telenetbedrading te ‘updaten’. Zonder meerkost. Hij zei ook dat ik een nieuwe digibox mocht ophalen. Bij die lieve man van PCS. (wink) Wel…er was bij PCS niet een lieve man, er waren er twee en ook een lieve dame en nu heb ik niet alleen een nieuwe digibox, ik heb iets genaamd ‘Play’ waardoor ik in achteruit een week TV kan kijken en hele reeksen en films kan bekijken voor een abonnementsprijs die 5 euro goedkoper is dan mijn vorig abonnement!!!

Ik weet niet waar ik het meest blij mee ben, met de combinatie Frasier, The Wolf en Wouter Deprez of mijn 5 euro winst per maand.

Correctie, natuurlijk weet ik het wel…

*************************

Dit gezegd zijnde, ga ik hieronder wat reclame plaatsen. Maar enkel en alleen omdat ik écht content ben.

TELENET TV demo's

Als we allemaal samen een beetje helpen opruimen…

Surfers strijden tegen steeds grotere golf van plastic

Eneco Clean Beach Cup 6: Belgisch luik van 20ste wereldwijde strandschoonmaak

Zondag 22 maart 2015 – 17 Belgische surfclubs

De plasticproductie blijft pijlsnel stijgen en 10 procent plonst uiteindelijk in zee, 8 miljard plastic tasjes bijvoorbeeld. Steeds meer schrijnende cijfers over die rondkolkende plastic soep leggen de catastrofale gevolgen voor mens en het marien milieu bloot. Maar ondanks het ontluikend internationaal afvalbeleid verkleint noch de bestaande afvalberg in zee noch de aanvoer. Plastic doodt zeedieren en de kunststof verbrokkelt tot minuscule deeltjes. Die microplastics zijn sponsjes voor toxische stoffen en belanden vol vergif weer op ons bord… Op de eerste zondag van de lente pleiten Eneco en 17 Belgische surfclubs voor minder plastic. Met de Eneco Clean Beach Cup neemt ons land deel aan de strandopruimactie die Surfrider Foundation Europe voor de 20ste keer wereldwijd organiseert. Stad aan Zee Oostende strijdt graag mee en is dit jaar het middelpunt van waar Studio Brussel live uitzendt.

150 miljoen stuks troep in Noordzee

“Alleen al in de Noordzee drijven 150 miljoen plastic tasjes en andere stukken troep. Elk jaar komt er in onze kleine zee 20.000 ton afval bij,” vertelt Eneco Clean Beach Cup organisator Sven Fransen. “Als surfer kun je er niet naast kijken en we willen er ook iets aan doen.” De zee opruimen ligt moeilijk maar 80 procent van het strandafval spoelde uit zee aan. “Door de kust schoon te vegen, tonen we het enorme probleem en hopen we consumenten en beleidsmakers wakker te schudden want het tij is helaas nog niet gekeerd.” weet Sven. Zonder verandering op grote schaal dikt de plastic soep dertig keer aan binnen tien jaar. Betere vuilnisverwerking in de groeilanden en kortweg minder plastic in rijke landen kunnen het probleem in diezelfde tijdspanne halveren. Om samen te pleiten voor het tweede scenario is iedereen welkom en de locatie met het grootst aantal opruimers wint de Eneco Clean Beach Cup trofee. Vorig jaar haalden 45.000 vrijwilligers in 28 landen meer dan 33.000 vuilniszakken afval van 1.500 kilometer strand. De Belgische surfers brachten 1.500 vrijwilligers op de been die zes ton afval van 55 kilometer strand ruimden.Plastic kills In het plastic tijdperk werden nieuwe spullen goedkoper dan oude repareren en dus gooien we steeds meer weg, met als gevolg dat elke seconde tot 500 kilogram plastic in de oceanen belandt en het 90 procent van alle afval in zee uitmaakt. Die afvalberg veroorzaakt een ware slachting van zeevogels en schildpadden, miljoenen stierven al door verstikking, verstrikking of verhongering omdat hun maag geblokkeerd zit. Bijna alle Noordse Stormvogels liggen met gemiddeld 34 stukken plastic op hun maag, Albatros kuikens krijgen via hun ouders plastic door de strot en de helft sterft erdoor vooraleer ze volgroeid zijn.

Plastic is spons van vergif, microplastics in mosselen

Plastic is overal voor altijd, geen één strand is er nog vrij van en enkel verbranding kan het helemaal wegwerken. In zee verbrokkelt het tot onzichtbaar kleine deeltjes die ronddrijven, de zeebodem verstikken of in de voedselketen belanden. Die microplastics werden al tot vijf kilometer diep gevonden en een portie mosselen bevat er een honderdtal. Ook cosmetica met kunststof scrubbolletjes draagt plastic naar zee. Er wordt gepleit voor een verbod maar je kan zelf de foute producten mijden dankzij de app ‘Beat the Microbead’. Het onderzoek naar het effect van microplastics is nog piepjong maar liet al blijken dat andere chemicaliën er zich in zee aan binden. Het al giftige plastic plankton blijkt ook nog een spons van vergif.

Oplossing: minder plastic

Er lopen pogingen om de oceaan op te ruimen maar die kunnen de klus nooit helemaal klaren en die halen de microplastics zeker niet uit zee. Plastic afval verminderen is de enige duurzame oplossing. Voor de vissen, voor ons en voor al het andere leven boven en onder water. Al sinds 2009 pleiten Surfrider Foundation Europe en de Eneco Clean Beach Cup voor een verbod op niet-herbruikbare plastic tasjes maar de plastic industrie is één van de grootste werkgevers in Europa en verweert zich met man en macht. Een veertigtal landen ter wereld ondernam al stappen om de 500 miljard jaarlijks gebruikte plastic tasjes te verminderen of helemaal te bannen. Met tien landen met een totaalverbod spant Afrika de kroon. Het Europees Parlement mikt slechts op een halvering van plastic tasjes tegen 2017 maar de streefcijfers zijn niet bindend en er komt geen algemeen verbod. Frankrijk geeft wel het goede voorbeeld door ze vanaf 1 januari 2016 te verbieden. In België beweegt er voorlopig niet veel…

Bezoek www.enecocleanbeachcup.be voor alle info en deelnemende clubs

Een Kriebel voor onze Dochters…

uit Tam-Tam van 4 maart 2015 – Een Kriebel van een Moeder voor een Dochter:

 

Ze dragen hun haar kort of lang. Ze zijn gezegend met steile lokken of weerbarstige krullen. Ze hullen zich in jurkjes, rokjes, broeken of joggings. Ze studeren aan hoge scholen, den unief, de lagere school of ze volgen een middelbare wetenschappelijke, technische of beroepsrichting. Ze dansen, voetballen, lopen, fietsen, zwemmen, ze rijden paard of ze spelen muziek. Ze lopen op hakken of verkiezen nog hun All Stars. Ze zijn allemaal zo anders, zo verschillend van elkaar maar één iets hebben onze dochters of stiefdochters of mee-dochters met elkaar gemeen. Ze hebben allemaal een mama of een mee-mama die oneindig veel van hen houdt. Hun (mee-)mama’s, hebben allemaal hun rugzak vol bagage mee als ze in het restaurant herinneringen ophalen over de jaren die ze samen in de klas doorbrachten, de hilarische bezinningsweekenden, de schooluitstappen naar Keulen, Tongeren en Parijs, de opvliegende leerkrachten en diegene die hen wisten te motiveren. Hun bagage heeft hen iets geleerd. En dat zij gelukkig zijn als hun dochters gelukkig zijn. Dat hun dochters gelukkig zijn als zij hun eigen weg kunnen volgen. Een weg die niet altijd diegene is die zij voor hen hadden gepland. Een weg vol boobytraps en valkuilen. Zij kunnen ze niet voor elke struikeling beschermen en dat hoeft ook niet. Ze kunnen ze enkel na elke valpartij soigneren. Pamperen. Daarom misschien dat ik, toen de pijn van de eerste dagen was geweken, wel genoten heb van de week dat mijn dochter thuis herstellende was van haar gebroken bovenarm. Het is niet alleen het staafje titanium dat de brokken van haar kapotte arm bij elkaar houdt…