Maandelijks archief: juni 2015

Kriebel @Knokke Hippique…ik peins dat ik een beetje droom.

Ik ben aan het werk in de persruimte hier op moment van schrijven. Ik heb zicht op de twee pistes, Albert Plage en Zoute Plage. Ik zie de wereldtop over de obstakels vliegen. Paarden en ruiters. Ik zie exposanten contacten leggen. Ik zie bezoekers rondkuieren. Ik zie mensen genieten. De zon steunt het evenement uitbundig en laat ons hopen dat ze dit blijft doen.

Kriebeltje, kriebeltje aan de wand. In welke hemel ben ik hier beland. Klik op de onderstaande foto (copyright Jeroen Willems) voor een reeks prachtige beelden.

sHWi0SOIe3hLf0V4c5wCzu0bhmGI17JSpIa4Uwtb9kY

Neem ook eens een kijkje naar de foto’s op de Knokke Hippique facebookpagina.

En geniet van deze fijne Focus-WTV reportage

Een pintje voor de papa’s…

…het was aangekondigd dus zijn we nu ook de foto’s verschuldigd. De Een dertigtal bekende en minder bekende ‘Belgen’ zijn daags voor Vaderdag bij PCS Knokke, tussen de computers door komen bierproeven, dit onder deskundige leiding van bierspecialist Glenn. Onder hen, jawel, de meest sexy papa van de Lage Landen, the one & only mr. Sergio Herman.

******

Sta mij toe jullie ondertussen voor een nieuwe actie te prikkelen…Telenet gaat van de grond…jawadde!

In de wolken met TELENET

In de wolken met TELENET

De meest toegankelijke restaurants van Knokke-Heist

Uitreiking menukaarten in braille

De Raad voor Personen met een Beperking (RPB) reikte op zaterdagmorgen 13 juni 2015 in CaféCultuur menukaarten in braille uit aan de tien meest toegankelijke restaurants van Knokke-Heist. Dit zijn restaurant Beach, Bon Appetit, Bristol, Cinq Annoo, De Raan, Grand Café au Lilas Blanc, Le Pain Quotidien, Point de Vue, Pousse-café en Sel Gris.

Zo’n drietal restaurants lieten hun menukaart niet in braille omzetten wegens het veelvuldig veranderen van de kaart. Deze restaurants krijgen een vergrootglaasje als alternatief.

cbek_braille menu's

Kijk, dat vind ik nu eens een schoon initiatief sè.

Mijn VaderdagKriebel

Uit Tam-Tam Knokke w24

Er zijn van die momenten dat ik mijn vader meer mis dan anders. Als ik de White Cliffs of Dover voor mij zie verschijnen vanop het dek van een P&O schip bijvoorbeeld, of als ik hoog boven de wolken champagne aan het drinken ben in een vliegtuig op weg naar Tunesië, of als ik aan het genieten ben van het zonnetje in mijn tuin of aan mijn caravan. Er zijn momenten dat ik doe alsof ik hem niet mis. Als ik aan het supporteren ben tijdens de Haventriatlon bijvoorbeeld. Omdat zoekende naar de perfecte plaats om ons van onze taak te kwijten, ik met hem toch in een soort van woordenwisseling geëindigd zou zijn. Ik discussieer dan maar met mezelf. Ik heb maatjes gegeten op de Haventriatlon, iets wat in principe niet kan, want er waren toen nog geen maatjes. Ze zijn, net zoals de rest van de natuur dit jaar, iets later. Toch heb ik er gegeten en alhoewel ik deze vette brij heel erg vies vond, hebben ze me heel hard gesmaakt. Mijn vader ging er vroeger tijdens de maatjesperiode elke dag kopen, net zoals hij tijdens de periode van boontjes elke dag boontjes kookte, of tijdens het garnalenseizoen elke dag garnalen mee bracht naar huis tot op het punt dat ik deze extreem lekkere verse garnalen niet meer door mijn strot kreeg. Ik peins dat hij een gewoontedier was. Dat ben ik dan weer niet. Of toch… Op Ramskapelle Kermiszondag 5 juli haal ik een oude gewoonte terug uit de kast. Ik organiseer een ontbijt in de tuin. Gewoon omdat dat gezellig is. En om het nog gezelliger te maken, zullen Zoon en vrienden een beetje muziek maken en zullen er ook paar cabaret & comedy optredentjes zijn. We zullen vader missen natuurlijk. Al zal hij ergens van bovenaf die dag ook wel meeluisteren en toosten. En mij opjagen om op tijd iedereen bediend te krijgen. Ja, dat peins ik wel. (ps. Wil je er bij zijn, mail naar christeltamtam@telenet.be)

vaderdagkriebel

ps. Als ik goed ben geïnformeerd zou het woensdag 17 juni maatjesavond zijn in Knokke? Dat belooft…

Waarom Kriebel blij is met de opening van het Lapidarium in Blankenberge

Uit De Streekkrant week 23

Op een dag kwamen we thuis en vonden we een kat in een zak aan de achterdeur. Het was niet het grijsje dat we in de schuur van wijlen mijn schoonvader hadden zien rondlopen. Dat had hij niet kunnen pakken. Het was het kleine zwartje dat altijd als eerste zijn potje gesopt brood met melk kwam leeg eten. Het werd onze buitenpoes. In onze living werd ze nooit toegelaten, daar ben ik veel te allergisch voor. Maar al gauw verhuisde ze van het tuinhuis naar het konijnenhok waar ze ook haar nestje maakte en haar drie nakomelingen grootbracht. Toen ze ouder werd nestelde ze zich in een mandje naast de chauffage in een van de koterijen die ons huisje uit de vorige eeuw nog rijk is. In die koterijen vond ik de voorbije weken – hoe zal ik het proper stellen – ‘uitwerpselen’ allerlei. Poes werd mager, zwak en at niet meer. Drie keer is Braven met poes naar de dierendokter geweest waar ze haar laatste spuitje zou krijgen. Twee keer is hij met poes terug naar huis gekeerd omdat ze misschien maar gewoon ziek was en ze misschien met deze of gene pilletjes en andere voeding toch nog eventjes terug de oude zou worden. De mens heeft het zo moeilijk met het loslaten van de herinneringen die hij koestert. Met poes verdwijnt niet alleen poes maar ook en opnieuw een stukje van onze roots. Tijdens deze Week van de Begraafplaats kan je de Sint Rochuskerk in Blankenberge voor het eerst gaan kennis maken het Lapidarium, een collectie grafrelicten, waardevolle stukken en in kaart gebrachte lokale tradities rond het thema begrafenis. Misschien kunnen we er nog iets uit leren. Want onze maatschappij heeft het moeilijk met afscheid nemen, sterven en begraven. We houden niet alleen poes in leven tot voorbij de houdbaarheidsdatum, in Planckendael werd het leven van babyolifantje Q geforceerd onwetend als we waren van de kennis die de kudde wel had, namelijk dat het beestje niet levensvatbaar was. En onze ouders… ikzelf heb geen ouders meer of schoonouders om in leven te houden maar als ik vandaag pleit voor meer plaats, meer geld, meer mogelijkheden, meer palliatieve zorg dan is het omdat ik een paar keer te veel heb gemerkt dat wij, de mens, niet kunnen omgaan met loslaten omdat we te veel dokters toelaten onze ouders vol buisjes en spuitjes op hun doorligwonden te laten wachten in een anonieme kamer op een onderbemande afdeling van een te druk gefrequenteerd ziekenhuis tot het voorbij is. Laat de mens waardig sterven. Het is het laatste wat we voor hen kunnen doen.