Boekentip van De Kriebel : 1945 – DE VAL VAN HET 3de REICH – Knokke onder de nazibezetting

Boekentip van De Kriebel

Omdat het Vaderdagweekend is, en vaders graag over de oorlog lezen:

PIERRE BOURGEOIS stelt u zijn NIEUW BOEK voor

1945 – DE VAL VAN HET 3de REICH
Knokke onder de nazibezetting

De vergeten details van de laatste oorlogsmaanden verteld door de nog nooit uitgegeven foto’s
van JIMMY BOURGEOIS (1919-1979) die hoofdzakelijk in Knokke genomen werden tijdens de
bezetting.

Op 30 april 1945 pleegt Hitler zelfmoord in zijn bunker in Berlijn. Het 3de Rijk beleeft zijn laatste dagen. 8 mei wordt voor Europa een historische dag door de aankondiging dat Duitsland zich overgegeven heeft. De oorlog is eindelijk afgelopen !

Wanneer het Duitse leger op 15 mei 1940 Brussel binnenvalt, neemt JIMMY BOURGEOIS zijn fotoapparaat en doorkruist hij de straten van de hoofdstad om deze pijnlijke periode op film vast te leggen. (Deze foto’s kunt u in het vorige boek van Pierre en Jimmy Bourgeois dat in 2014 door de uitgeverij PRE RIANT uitgegeven werd, terugvinden).
De Duitse autoriteiten voerden, tegenover de pers, een strenge wetgeving in. Het nemen van foto’s werd verboden en de overtreders liepen het risico zware gevangenisstraffen in Duitsland te moeten uitzitten. De Duitse propaganda gaf alleen toestemming aan de uit eigen rangen gekozen fotografen om een totale controle op de gemaakte beelden te hebben in de hoop zo een gunstig imago te verspreiden. Na de bevrijding van Brussel en het einde van het Ardennenoffensief gaat JIMMY BOURGEOIS in dienst bij het Rode Kruis, wat hem in de mogelijkheid stelt de kuststreek te doorkruisen en foto’s te nemen van de afweermiddelen van de nazi’s. Na de bevrijding blijft deze zone trouwens gedurende maanden voor het publiek verboden omwille van het gevaar dat de mijnenvelden en de ter plaatse achtergelaten wapens, kanonnen en munitie vormen.

Het boek beschrijft het dagelijkse leven langs deze nieuwe grens van het Reich tot de bevrijding door het Canadese leger.

In 1945 werkte Jimmy Bourgeois als reporter-fotograaf voor het Amerikaanse agentschap ASSOCIATED PRESS. Omdat de geallieerden voor de nazivervolging duidelijk bewijsmateriaal nodig hadden, kreeg hij van het Amerikaans leger de graad van korporaal en werd hij oorlogscorrespondent. Tijdens zijn dienst heeft hij Duitsland doorkruist en de bevrijding van de nazikampen in beeld gebracht.

1945 was niet alleen een jaar van vreugde maar ook van gruwel en van verdriet. Het is tevens hét jaar van de val van het 3de Rijk.

Deze getuigenis van vader op zoon geeft een uniek beeld van deze periode. Het boek “1945 – DE VAL VAN HET 3de REICH” is dan ook een belangrijk werk voor het collectieve geheugen.

1945 – DE VAL VAN HET 3de REICH
Knokke onder de nazibezetting
+ Formaat 21 x 26 cm
+ Omslag 240 g glanzend met kleppen – genaaid gebonden
+ Bladzijden 152
+ Druk geverniste vierkleurendruk
+ Uitgeverij Editions Pré Riant te 1380 Lasne
+ Internet http://www.editionspreriant.be
+ Verkoopprijs € 35,-
+ EAN 978-2-9601433-1-7
+ ISBN 978 – 2 – 9601433-1-7

Mijn VaderdagKriebel

Uit Tam-Tam Knokke w24

Er zijn van die momenten dat ik mijn vader meer mis dan anders. Als ik de White Cliffs of Dover voor mij zie verschijnen vanop het dek van een P&O schip bijvoorbeeld, of als ik hoog boven de wolken champagne aan het drinken ben in een vliegtuig op weg naar Tunesië, of als ik aan het genieten ben van het zonnetje in mijn tuin of aan mijn caravan. Er zijn momenten dat ik doe alsof ik hem niet mis. Als ik aan het supporteren ben tijdens de Haventriatlon bijvoorbeeld. Omdat zoekende naar de perfecte plaats om ons van onze taak te kwijten, ik met hem toch in een soort van woordenwisseling geëindigd zou zijn. Ik discussieer dan maar met mezelf. Ik heb maatjes gegeten op de Haventriatlon, iets wat in principe niet kan, want er waren toen nog geen maatjes. Ze zijn, net zoals de rest van de natuur dit jaar, iets later. Toch heb ik er gegeten en alhoewel ik deze vette brij heel erg vies vond, hebben ze me heel hard gesmaakt. Mijn vader ging er vroeger tijdens de maatjesperiode elke dag kopen, net zoals hij tijdens de periode van boontjes elke dag boontjes kookte, of tijdens het garnalenseizoen elke dag garnalen mee bracht naar huis tot op het punt dat ik deze extreem lekkere verse garnalen niet meer door mijn strot kreeg. Ik peins dat hij een gewoontedier was. Dat ben ik dan weer niet. Of toch… Op Ramskapelle Kermiszondag 5 juli haal ik een oude gewoonte terug uit de kast. Ik organiseer een ontbijt in de tuin. Gewoon omdat dat gezellig is. En om het nog gezelliger te maken, zullen Zoon en vrienden een beetje muziek maken en zullen er ook paar cabaret & comedy optredentjes zijn. We zullen vader missen natuurlijk. Al zal hij ergens van bovenaf die dag ook wel meeluisteren en toosten. En mij opjagen om op tijd iedereen bediend te krijgen. Ja, dat peins ik wel. (ps. Wil je er bij zijn, mail naar christeltamtam@telenet.be)

vaderdagkriebel

ps. Als ik goed ben geïnformeerd zou het woensdag 17 juni maatjesavond zijn in Knokke? Dat belooft…

Waarom Kriebel blij is met de opening van het Lapidarium in Blankenberge

Uit De Streekkrant week 23

Op een dag kwamen we thuis en vonden we een kat in een zak aan de achterdeur. Het was niet het grijsje dat we in de schuur van wijlen mijn schoonvader hadden zien rondlopen. Dat had hij niet kunnen pakken. Het was het kleine zwartje dat altijd als eerste zijn potje gesopt brood met melk kwam leeg eten. Het werd onze buitenpoes. In onze living werd ze nooit toegelaten, daar ben ik veel te allergisch voor. Maar al gauw verhuisde ze van het tuinhuis naar het konijnenhok waar ze ook haar nestje maakte en haar drie nakomelingen grootbracht. Toen ze ouder werd nestelde ze zich in een mandje naast de chauffage in een van de koterijen die ons huisje uit de vorige eeuw nog rijk is. In die koterijen vond ik de voorbije weken – hoe zal ik het proper stellen – ‘uitwerpselen’ allerlei. Poes werd mager, zwak en at niet meer. Drie keer is Braven met poes naar de dierendokter geweest waar ze haar laatste spuitje zou krijgen. Twee keer is hij met poes terug naar huis gekeerd omdat ze misschien maar gewoon ziek was en ze misschien met deze of gene pilletjes en andere voeding toch nog eventjes terug de oude zou worden. De mens heeft het zo moeilijk met het loslaten van de herinneringen die hij koestert. Met poes verdwijnt niet alleen poes maar ook en opnieuw een stukje van onze roots. Tijdens deze Week van de Begraafplaats kan je de Sint Rochuskerk in Blankenberge voor het eerst gaan kennis maken het Lapidarium, een collectie grafrelicten, waardevolle stukken en in kaart gebrachte lokale tradities rond het thema begrafenis. Misschien kunnen we er nog iets uit leren. Want onze maatschappij heeft het moeilijk met afscheid nemen, sterven en begraven. We houden niet alleen poes in leven tot voorbij de houdbaarheidsdatum, in Planckendael werd het leven van babyolifantje Q geforceerd onwetend als we waren van de kennis die de kudde wel had, namelijk dat het beestje niet levensvatbaar was. En onze ouders… ikzelf heb geen ouders meer of schoonouders om in leven te houden maar als ik vandaag pleit voor meer plaats, meer geld, meer mogelijkheden, meer palliatieve zorg dan is het omdat ik een paar keer te veel heb gemerkt dat wij, de mens, niet kunnen omgaan met loslaten omdat we te veel dokters toelaten onze ouders vol buisjes en spuitjes op hun doorligwonden te laten wachten in een anonieme kamer op een onderbemande afdeling van een te druk gefrequenteerd ziekenhuis tot het voorbij is. Laat de mens waardig sterven. Het is het laatste wat we voor hen kunnen doen.