De Stanny Hannover whaw Erlebnis – deel 1 – de Brussels Airlines vlucht

Appetite To Discover

Het is niet dat Zoon nog nooit gevlogen had. Er was eens een Mallorca vakantie toen hij een jaar of drie was, en o ja, hij mocht ook al eens meevliegen met nonkel Bruno in een éénmotorig vliegtuigje. Maar, kampeerders als we zijn, échte herinneringen aan een vliegtuigvakantie heeft hij niet. Dat Zoon mee mocht met mama op journalistieke missie naar Hannover en Autostadt Wolfsburg, zou meer dan een locatiebezoek worden, zoveel is zeker, maar dat het zo ‘whaw’ zou worden, had niemand verwacht.
Het begon al in de trein op weg naar Zaventem. Ik die zowat ongeveer maandelijks de trein wel eens neem naar één of andere meeting in Brussel was vergeten hoe impressionant de trein kan zijn als je voor het eerst voorbij het bouwwerf van de toekomstige A11 rijdt, van trein moet wisselen in Brussel Noord en de kelder van de luchthaven binnen rijdt in Zaventem. Daar…

View original post 484 woorden meer

We hebben nog eens een Aspe gelezen…

…maar het was een andere Aspe. Ik heb mij deze zomer in mijn caravan genesteld met ‘De Oxymoron Theorie’.

Heb ik het boek graag gelezen? Begot, bijlange niet. Aspe, die toen nog geen Aspe was, schreef dit boek zoveel jaar terug – begin jaren ’90 – als antwoord op een weddingschap met een vriend die hem had uitgedaagd in één jaar tijd een boek te schrijven, iets waar de vriend in kwestie blijkbaar zelf al jaren mee aan het worstelen was. Dit gegeven leidde bij mij tot vooroordelen. Dit boek was voor de auteur bij momenten slechts een acte van bladvulling. Dat kon niet anders. Ik zag dit vooroordeel hier en daar en ginder alleen maar bevestigd. Het boek vond ik bovendien zo surrurealistischa absurd dat ik het zoals we in West-Vlaanderen zeggen, tot vervelens toe ‘bie ’t hoar getrokkn’ vond. Of om het met de woorden van de auteur zelf ergens in het boek te zeggen: “De meeste van zijn pennenvruchten waren klinkklare nonsens.”

Heeft het mijn mateloze bewondering voor Aspe versterkt? Ja! Want bladen vullen kan Aspe dermate vlot dat hij zelfs een technische handleiding voor thermisch ondergoed aan mij verteerd zou krijgen. Zijn achtergrondkennis van de ‘wereld’ en zijn intelligentie is dermate groot dat ik, nochtans met een universitair diploma gezegend en van een baleage voorzien, mezelf een dom blondje vind. En meer nog, ja. Mijn respect voor de mens achter auteur Aspe is nog meer gegroeid. Mijn bewondering voor het inzicht dat hij heeft in ons menselijk brein en de manier waarop hij schrijft over het onvermogen om met onszelf en met onze soort om te gaan is alleen maar gestegen. Ik ben fan van zijn niet aflatend opmerkingsvermogen en kritische zin, van zijn werklust, van de manier waarop hij uitdagingen aanneemt. Ik lees graag hoe hij het verlies van zijn moeder in zijn boek verbergt, ik bezie graag zijn kijk op champagne, ik ben geraakt om dit ene woord waarmee hij ons omschrijft: ‘wrakhout’

Niets zo aantrekkelijk als een man die recht bij je binnen kan kijken, zelfs al kent hij je niet. Mijnheer Pieter Aspe, ik zal (ook) uw volgende boek verslinden.

9789022331682

Opwarmertje voor de Zoute Grand Prix® 2015

grf_ZOUTE_Grand_Prix affiche

Vintage is in. Je hebt vintage mode, meubels, fietsen … En al enkele jaren neemt ook de verkoop van oldtimers een hoge vlucht. Zo stond in 2012 het aantal ingeschreven wagens ouder dan 25 jaar bij de Dienst Inschrijvingen (DIV) al op 180.000 exemplaren.

Specialisten verklaren dat succes aan het verlangen van de consument om terug te grijpen naar producten met een verhaal. Ze willen een stukje geschiedenis opnieuw te beleven. Het is daarbij een manier om zich te onderscheiden met een uniek, origineel object dat naast een esthetische en emotionele, bovendien ook een economische waarde heeft.

De stijgende interesse in oldtimers heeft de afgelopen jaren voor een boom van classic car evenementen gezorgd. In België alleen vinden er dit najaar meer dan 100 plaats. Wellicht één van de mooiste, drukst bijgewoonde en, vooral, de meest exclusieve is de ZOUTE GRAND PRIX® in Knokke-Heist. Philippe Van de Ryse en Filip & David Bourgoo, organisatoren: “Tijdens de ZOUTE GRAND PRIX® krijgt het publiek, gespreid over vier dagen vijf evenementen waarin feilloze mechaniek, glimmend metaal en exclusief vakwerk uit vervlogen tijden centraal staan. De eerste editie in 2010 lokte 5.000 à 7.000 mensen. In 2011, 2012 en 2013 groeide dat aantal naar 80.000 à 100.000 bezoekers. De lustrumeditie van 2014 trok zelfs ongeveer 130.000 geïnteresseerden naar Knokke-Heist. De combinatie van een exclusief kader en een sterk programma valt duidelijk in de smaak.”

Wie dit jaar niets van dit unieke oldtimerspektakel wil missen, is van 8 tot 11 oktober 2015 welkom in Knokke-Heist voor de zesde uitgave van de ZOUTE GRAND PRIX®. Naast een oldtimerrally, kunnen liefhebbers van exclusieve wagens gaan kijken naar een elegantieconcours van internationaal topniveau en een GT tour. Op vrijdag is er ook een veiling van enkele zeldzame classic cars (Ferrari’s, Porsches, Jaguars …). Deze veiling loopt in samenwerking met het Britse veilinghuis Bonhams.

Meer informatie over de ZOUTE GRAND PRIX® 2015 vindt u op http://www.zoutegrandprix.be.

grf_zoute grand prix_Atmosphere_at_the_arrival_of_the_ZOUTE_RALLY

Het Prethuis brengt met De Quaghebeurs, ‘zalige’ komedie in ’t West-Vloams

In Antwerpen hebben ze het Echt Antwaarps Theater, in Gent is er het Vernieuwd Gents volkstoneel, in West-Vlaanderen heerst Het Prethuis, een professioneel gezelschap met als thuisbasis ’t Colisée in Blankenberge dat Vlaanderen rond reist met West-Vlaamse komedie. Vorig weekend ging in ’t Colisée het nieuwste stuk van Het Prethuis in première, genaamd De Quaghebeurs, een heerlijke situatiekomedie met zeer verrassende elementen geschreven door Jeroen Maes. Willy Quaghebeur, eigenaar van de Brasserie ‘Petit Paris’, komt te overlijden. De vier kinderen worden op de hoogte gebracht en ze ontmoeten elkaar bij de kist van ‘voader’. Ze hebben elkaar in jaren niet meer gezien, ook de relatie met hun vader was op zijn zachts gezegd ‘koel’ te noemen. Maar wat is er allemaal gebeurd met de zonen ‘Quaghebeurs’ en wat met de enige dochter? Sappige verhalen komen naar boven maar vooral ook vragen met wat er zal gebeuren met de nalatenschap, de brasserie, het goud van moeder… ? Zit het mee in de kist…?

De cast van De Quaghebeurs bestaat uit bekende professionals, Peter Bulckaen (in een heerlijke rol), Bert Vannieuwenhuyse (…de pretoogjes van ’t Prethuis), Alexander Metselaar (wat een acteur!), Anne Denolf (ik herkende haar niet eens) en Jeroen Maes (ik ben zijn grootste fan).

Een stuk dat elke (West-)Vlaming moet gezien hebben. Zo grappig dat het ontroerend wordt. Zo ontroerend dat het hilarisch is. Op 19 en 20 september nog in ’t Colisée, daarna in diverse zalen in Vlaanderen. Speeldata via http://www.prethuis.be.

Foto’s met dank aan de KrantVanBlankenberge.

The Brussels Stephex Masters – behind the scenes

…achter de schermen.

Hoe graag ik ook als het Kriebeltje op het podium heb gestaan, mijn favoriete plaats, na tien jaar in de media, is achter de schermen. Daar spelen zich soms de mooiste verhalen af.

Ik ben, zoals jullie al veelvuldig op Facebook en sinds deze week ook op Instagram hebben kunnen zien, op de Brussels Stephex Masters. Sinds woensdag heb ik hier al 22 springwedstrijden mee gevolgd. En ja, het boeit nog altijd. Maar, dacht ik daarnet. Laat ik die barrage van de 5* meterzestig in plaats van hier in mijn Press Office, of vooraan in het grasveld, of aan de zijkant nabij de tribunes, of bij de fotografen aan de contouren van de piste…laat ik deze wedstrijd nu eens meevolgen aan de achterzijde van het gebeuren. Aan de inrijpiste. Behind the scenes. Daar… zie je een ruiter nooit alleen. Als een schaduw worden ze gevolgd door hun groom. Steevast met hun rugzakje op, daarin borstels, een vodje, een stick, … Ze leggen het deken goed als de ruiter in- of uitstapt. trekken de oorbeschermers recht. Leggen hun hand in de hals. Wrijven over hun neus. Geven ze een koekje als hij zijn wedstrijd heeft gelopen, goed of slecht. Wachten. En als de ruiter wint, dan roepen ze: ik heb gewonnen. Allemaal.

ruiter en groom

 

 

Hoe zou het met de triatleten zijn…?

’t Was een beetje vreemd hoor deze morgen. Voor het eerst in jaren moest ik niet mijn kodak en reservekodak bij elkaar sprokkelen om gepakt en gezakt een hele dag achter mijn triatlonnende Braven aan te rijden… Inderdaad. Het is voor het eerst sinds 2006 of 7 dat ik niet bij de Zwintriathlon ben. Ik heb een ander valiesje gemaakt vanmorgen. Ik ben gepakt en gezakt voor vijf dagen naar de Brussels Stephex Masters vertrokken om er te doen wat ik op Knokke Hippique gedaan heb, het wereldkundig maken van het fantastische sport en lifestyle gebeuren van een topevent.

brussels stephex masters pressroom

Je moet je eens voorstellen op welk een bevoorrechte positie ik aan het werken ben deze week. Ik heb een kantoor met plaats voor zo’n 40 man, met zicht op een piste waar deze week de wereldtop aan het springen is, en ik ben slechts een metalen wand verwijderd van de toegang strook tot die piste. Ik volg de laatste suggesties als de trainer zijn ruiter naar de piste begeleidt, ik hoor het zenuwachtig getrappel van het paard dat ook weet dat er hem iets belangrijks te wachten staat, of de rust van het dier dat in volle controle zijn werk zal gaan doen, ik verneem welke teugel de ruiter – hij of zij – strak moet houden als hij de linker- dan wel rechterbocht in gaat, en welke sprong hij kort moet aanrijden, of net niet, ik hoor de felicitaties van de coach als de ruiter foutloos uit de piste stapt, ik voel de frustratie als die laatste balk er net is afgevallen.

Ik zit middenin de sport, net zoals op de Zwintriatlon. Het enige wat ik hier mis is mijn Braven.