Maandelijks archief: september 2015

De Stanny Hannover whaw Erlebnis – deel 1 – de Brussels Airlines vlucht

Appetite To Discover

Het is niet dat Zoon nog nooit gevlogen had. Er was eens een Mallorca vakantie toen hij een jaar of drie was, en o ja, hij mocht ook al eens meevliegen met nonkel Bruno in een éénmotorig vliegtuigje. Maar, kampeerders als we zijn, échte herinneringen aan een vliegtuigvakantie heeft hij niet. Dat Zoon mee mocht met mama op journalistieke missie naar Hannover en Autostadt Wolfsburg, zou meer dan een locatiebezoek worden, zoveel is zeker, maar dat het zo ‘whaw’ zou worden, had niemand verwacht.
Het begon al in de trein op weg naar Zaventem. Ik die zowat ongeveer maandelijks de trein wel eens neem naar één of andere meeting in Brussel was vergeten hoe impressionant de trein kan zijn als je voor het eerst voorbij het bouwwerf van de toekomstige A11 rijdt, van trein moet wisselen in Brussel Noord en de kelder van de luchthaven binnen rijdt in Zaventem. Daar…

View original post 484 woorden meer

We hebben nog eens een Aspe gelezen…

…maar het was een andere Aspe. Ik heb mij deze zomer in mijn caravan genesteld met ‘De Oxymoron Theorie’.

Heb ik het boek graag gelezen? Begot, bijlange niet. Aspe, die toen nog geen Aspe was, schreef dit boek zoveel jaar terug – begin jaren ’90 – als antwoord op een weddingschap met een vriend die hem had uitgedaagd in één jaar tijd een boek te schrijven, iets waar de vriend in kwestie blijkbaar zelf al jaren mee aan het worstelen was. Dit gegeven leidde bij mij tot vooroordelen. Dit boek was voor de auteur bij momenten slechts een acte van bladvulling. Dat kon niet anders. Ik zag dit vooroordeel hier en daar en ginder alleen maar bevestigd. Het boek vond ik bovendien zo surrurealistischa absurd dat ik het zoals we in West-Vlaanderen zeggen, tot vervelens toe ‘bie ’t hoar getrokkn’ vond. Of om het met de woorden van de auteur zelf ergens in het boek te zeggen: “De meeste van zijn pennenvruchten waren klinkklare nonsens.”

Heeft het mijn mateloze bewondering voor Aspe versterkt? Ja! Want bladen vullen kan Aspe dermate vlot dat hij zelfs een technische handleiding voor thermisch ondergoed aan mij verteerd zou krijgen. Zijn achtergrondkennis van de ‘wereld’ en zijn intelligentie is dermate groot dat ik, nochtans met een universitair diploma gezegend en van een baleage voorzien, mezelf een dom blondje vind. En meer nog, ja. Mijn respect voor de mens achter auteur Aspe is nog meer gegroeid. Mijn bewondering voor het inzicht dat hij heeft in ons menselijk brein en de manier waarop hij schrijft over het onvermogen om met onszelf en met onze soort om te gaan is alleen maar gestegen. Ik ben fan van zijn niet aflatend opmerkingsvermogen en kritische zin, van zijn werklust, van de manier waarop hij uitdagingen aanneemt. Ik lees graag hoe hij het verlies van zijn moeder in zijn boek verbergt, ik bezie graag zijn kijk op champagne, ik ben geraakt om dit ene woord waarmee hij ons omschrijft: ‘wrakhout’

Niets zo aantrekkelijk als een man die recht bij je binnen kan kijken, zelfs al kent hij je niet. Mijnheer Pieter Aspe, ik zal (ook) uw volgende boek verslinden.

9789022331682