Het Prethuis brengt met De Quaghebeurs, ‘zalige’ komedie in ’t West-Vloams

In Antwerpen hebben ze het Echt Antwaarps Theater, in Gent is er het Vernieuwd Gents volkstoneel, in West-Vlaanderen heerst Het Prethuis, een professioneel gezelschap met als thuisbasis ’t Colisée in Blankenberge dat Vlaanderen rond reist met West-Vlaamse komedie. Vorig weekend ging in ’t Colisée het nieuwste stuk van Het Prethuis in première, genaamd De Quaghebeurs, een heerlijke situatiekomedie met zeer verrassende elementen geschreven door Jeroen Maes. Willy Quaghebeur, eigenaar van de Brasserie ‘Petit Paris’, komt te overlijden. De vier kinderen worden op de hoogte gebracht en ze ontmoeten elkaar bij de kist van ‘voader’. Ze hebben elkaar in jaren niet meer gezien, ook de relatie met hun vader was op zijn zachts gezegd ‘koel’ te noemen. Maar wat is er allemaal gebeurd met de zonen ‘Quaghebeurs’ en wat met de enige dochter? Sappige verhalen komen naar boven maar vooral ook vragen met wat er zal gebeuren met de nalatenschap, de brasserie, het goud van moeder… ? Zit het mee in de kist…?

De cast van De Quaghebeurs bestaat uit bekende professionals, Peter Bulckaen (in een heerlijke rol), Bert Vannieuwenhuyse (…de pretoogjes van ’t Prethuis), Alexander Metselaar (wat een acteur!), Anne Denolf (ik herkende haar niet eens) en Jeroen Maes (ik ben zijn grootste fan).

Een stuk dat elke (West-)Vlaming moet gezien hebben. Zo grappig dat het ontroerend wordt. Zo ontroerend dat het hilarisch is. Op 19 en 20 september nog in ’t Colisée, daarna in diverse zalen in Vlaanderen. Speeldata via http://www.prethuis.be.

Foto’s met dank aan de KrantVanBlankenberge.

Napoleon zegt salut: de laatste twee dagen van een unieke tentoonstelling

De zomer is bijna helemaal voorbij. Volgend weekend zijn de laatste dagen voor de tentoonstelling “Damse vaART”. Zondag valt het doek, gedaan met het fotograferen van de kunstige kleistukjes op het water. En of er foto’s gemaakt zijn! Heel wat fietsers en wandelaars hielden halt bij deze unieke tentoonstelling.

Atelier Terra Flamma heeft niets dan lovende reacties gekregen, op het project. 11 keramisten en een collectief van 23 maakten werk rond het thema: “200 jaar Damse vaART. Ongeveer 400 stuks keramiek staan nog op de vaart te pronken. 12 en 13 september zijn de laatste dagen. Wil je de Damse va –ART nog komen bewonderen, dan is dit het weekend van de laatste kans.

Voor sfeerbeelden kan je steeds terecht op onze website: http://www.terraflamma.be

The Brussels Stephex Masters – behind the scenes

…achter de schermen.

Hoe graag ik ook als het Kriebeltje op het podium heb gestaan, mijn favoriete plaats, na tien jaar in de media, is achter de schermen. Daar spelen zich soms de mooiste verhalen af.

Ik ben, zoals jullie al veelvuldig op Facebook en sinds deze week ook op Instagram hebben kunnen zien, op de Brussels Stephex Masters. Sinds woensdag heb ik hier al 22 springwedstrijden mee gevolgd. En ja, het boeit nog altijd. Maar, dacht ik daarnet. Laat ik die barrage van de 5* meterzestig in plaats van hier in mijn Press Office, of vooraan in het grasveld, of aan de zijkant nabij de tribunes, of bij de fotografen aan de contouren van de piste…laat ik deze wedstrijd nu eens meevolgen aan de achterzijde van het gebeuren. Aan de inrijpiste. Behind the scenes. Daar… zie je een ruiter nooit alleen. Als een schaduw worden ze gevolgd door hun groom. Steevast met hun rugzakje op, daarin borstels, een vodje, een stick, … Ze leggen het deken goed als de ruiter in- of uitstapt. trekken de oorbeschermers recht. Leggen hun hand in de hals. Wrijven over hun neus. Geven ze een koekje als hij zijn wedstrijd heeft gelopen, goed of slecht. Wachten. En als de ruiter wint, dan roepen ze: ik heb gewonnen. Allemaal.

ruiter en groom

 

 

Hoe zou het met de triatleten zijn…?

’t Was een beetje vreemd hoor deze morgen. Voor het eerst in jaren moest ik niet mijn kodak en reservekodak bij elkaar sprokkelen om gepakt en gezakt een hele dag achter mijn triatlonnende Braven aan te rijden… Inderdaad. Het is voor het eerst sinds 2006 of 7 dat ik niet bij de Zwintriathlon ben. Ik heb een ander valiesje gemaakt vanmorgen. Ik ben gepakt en gezakt voor vijf dagen naar de Brussels Stephex Masters vertrokken om er te doen wat ik op Knokke Hippique gedaan heb, het wereldkundig maken van het fantastische sport en lifestyle gebeuren van een topevent.

brussels stephex masters pressroom

Je moet je eens voorstellen op welk een bevoorrechte positie ik aan het werken ben deze week. Ik heb een kantoor met plaats voor zo’n 40 man, met zicht op een piste waar deze week de wereldtop aan het springen is, en ik ben slechts een metalen wand verwijderd van de toegang strook tot die piste. Ik volg de laatste suggesties als de trainer zijn ruiter naar de piste begeleidt, ik hoor het zenuwachtig getrappel van het paard dat ook weet dat er hem iets belangrijks te wachten staat, of de rust van het dier dat in volle controle zijn werk zal gaan doen, ik verneem welke teugel de ruiter – hij of zij – strak moet houden als hij de linker- dan wel rechterbocht in gaat, en welke sprong hij kort moet aanrijden, of net niet, ik hoor de felicitaties van de coach als de ruiter foutloos uit de piste stapt, ik voel de frustratie als die laatste balk er net is afgevallen.

Ik zit middenin de sport, net zoals op de Zwintriatlon. Het enige wat ik hier mis is mijn Braven.