De Kerstkriebel – over Kerst, kroketten, decolletés en mitraillettes

Nu de Sint terug naar Spanje is, en het bijna tijd is voor de Kerstman mag ik mijn Kriebel uit de Streekkrant van vorige week ook online op u los laten.

Ik was twaalf jaar, had staartjes in mijn haar, droeg een schotse rok met een collant er onder en nog een etage lager zwarte laqué schoentjes. Multifocale glazen waren nog niet aan de orde, de dikke brilglazen in de hoorn monteur wel. Ik vervoegde Latijnse woorden op het ritme van het dirigeerstokje van mijn leraar en tegen Kerst had ik één volledige zin uit het hoofd geleerd: ‘Et in terra pax hominibus bonae voluntatis’. ‘En op aarde vrede aan alle mensen van goede wil’. Trots als een pauw schreef ik het zinnetje als Kerstgroet op de kaartjes die ik toen nog placht te schrijven.

Mijn kaartjes zijn anno 2015 vervangen door digitale nieuwsbrieven en de beschikbaarheid van deze plaats hier in de Streekkrant. Mijn wensen blijven dezelfde. Vrede aan alle mensen van goede wil. U en ik. Atheïst, agnost, katholiek, moslim, boeddhist, hindoe, Arabier, Amerikaan, Turk, Rus, Belg, autochtoon, allochtoon, volgers van Zeus, Poseidon, Wakan-Tanka of The Force… Ik wens u, mensen van goede wil, vrede.

De rest kan zich maar beter ‘aan het haar houden’, zoals we hier in West-Vlaanderen zeggen. De emmer der vernederingen is op. De grenzen van verdraagzaamheid zijn bereikt. De creditlimiet der laksheid overschreden. Wij, mensen van goede wil, aanvaarden niet meer dat in naam van een al dan niet bestaand opperwezen – ik laat eenieder zijn eigen visie daarop – gemarteld, gemoord en gevochten wordt. Wij, mensen van goede wil, zullen niet, nooit, nimmertenimmer, nalaten mensen die vluchten voor dit geweld te helpen. Vluchtelingenstromen, ik weet ook niet hoe we ermee moeten omgaan. Ik weet wel dat wij niet kunnen toelaten dat kinderen verdrinken in de Middellandse Zee.

Maar ik weet ook heel goed dat wij, mensen van goede wil, het een must vinden dat wie in ons land wordt opgevangen, er niet alleen aan de kou en de regen went, maar ook aan ons accentvol Vlaams taalgebruik, aan onze varkensgebraadjes met kroketten en appelmoes, aan onze manier van diervriendelijk slachten, aan onze onbedekte haren, aan onze decolletés en badpakken, aan onze manier van zijn zoals de voorbije weken zo mooi in Bevergem werd getoond, aan de schoolplicht en aan buitenshuis werken ook voor getrouwde vrouwen.

Dat wij, mensen van goede wil, daarmee zondig leven, dat deert mij niet. Maar we zijn wel vrij. En van goede wil. Laat ons dus hopen dat de rust gauw keert in onze maatschappij en we gewoon verder kunnen gaan. Dat in afwachting daarvan gewapende militairen de straten rond lopen, daar trek ik mij omzeggens niets van aan. Been there, done that. Ik ben een kind van de jaren ’80. Toen werden we geterroriseerd door de CCC en Bende van Nijvel en deed ik mijn boodschappen in Delhaize in de Kustlaan in Knokke onder bewaking van mitraillettes en andere beschermmiddelen. Dat euvel blijft nu gelukkig tot Brussel en omstreken beperkt. Thuis aan zee zijn ze nog niet aan het flippen. Mensen van niet-goede wil moeten zich echter geen illusies maken. Mijn thuisgemeente is een van de best bewaakte plaatsen ter wereld. We zijn al omringd door tientallen bewakingscamera’s en er komen er nog een paar tientallen bij en de agent die het verkeer staat te regelen kan best wel een James Bond undercover zijn. U weze gewaarschuwd.

Uit De Streekkrant w49/2015

Blue&White party, the final. Dankwoord.

Beste Blue & White party people & friends

De Blue & White party shoes zijn al een tijdje opgeborgen, alle facturen zijn betaald, alle cijfertjes geteld, het is tijd om Sinterklaas te spelen en Kerstman tegelijkertijd.

Wij zijn trots dat we onze laatste editie van de Blue&White party kunnen afsluiten met een gift aan vzw To Walk Again van 3.000 euro.

We hebben eventjes gevreesd dat we niet ‘genoeg’ euro’s bij elkaar zouden krijgen. Crisissen en ander onheil maakten het verzamelen van sponsoring iets moeilijker dan de voorbije jaren maar we zijn toch blij dat we al feestende 3.000 euro, dat is toch zo’n 120.000 oude Belgische frank bij elkaar gekregen hebben.

Onze bijzondere dank gaat daarbij uit naar u. Iedereen die erbij was, die een ticket heeft gekocht en heeft geconsumeerd. U hebt u steentje bijgedragen.

Onze innige dank gaat uit naar onze sponsors, diegene die logistiek hebben bijgedragen, diegene die financieel hebben bijgedragen, groot of klein.

Enkele noemen we hier heel expliciet:

* PCS Knokke : Peter Demuynck was de eerste die na onze verjaardagsBlue&White party niet alleen zei dat we dit concept moesten verder zette, maar het ook financieel ondersteunde.
* Kiwanis Damme-Uilenspiegel : onvoorwaardelijk vijf jaar op rij gesponsord. Zij maakten het verschil.
* Tuinconcepten Warnier: door dik en dun, door weer en wind trouw aan de Blue&White.
* Demeyere Cars : elk jaar kozen we voor één merk, na vier jaar Citroën reed Nissan zich een weg naar de Blue&White en schitterde met twee Blue&White wagens aan de ingang van onze partylocatie.
* Peter Vanderkeilen die elk jaar op de een of andere manier meebouwde aan de Blue&White.
* EHS : of hoe internationaal paardentransport zich ook een weg wist te banen naar ons Blue&White hart.
* Record Kantoor Impens-Moeraert: in stilte permanent aanwezig, elk jaar opnieuw.

* Ceremonie Yves, Yvestje ons maatje, die van het eerste moment van ons 40ste verjaardagsfeest tot de laatste noot van de Final Blue & White diegene was die alles oploste.
* DJ Nicolas Decoster, meer dan een DJ voor ons allemaal.
* Anne Swinnen, onze rots in de branding bij elke stress-meltdown

* De vele kleinere sponsors.
* Onze jaarlijkse anonieme sponsor. You know who you are…;-)
* Onze belangeloze financierders. De buurvrouw die elk jaar een kaart kocht of ze nu kon komen of niet, de vrienden, lezers, sympathisanten die stortten zonder te vragen, de Engelse klas van mama Cathy die ons zomaar, out of the blue, 150 euro gaf…

U was er voor ons, u was er voor onze projecten, voor de ALS Liga, voor de kinderkankerafdeling van Leuven Gasthuisberg, voor de knuffelvloer van begeleidingscentrum Spermalie, voor de ngo Flame, voor To Walk Again. Dank u wel.

Wij zamelden samen met u met de Blue&White party de voorbije jaren 19.000 euro in voor verschillende goede doelen. En alsof dat nog niet genoeg is….Wij inspireerden ook. Tijdens de voorbije, laatste, editie van de Blue&White party mocht de vzw Flame ngo een cheque van 4.000 euro ontvangen van de Knokke-Heistse vzw Friends of the Cap. De vzw Friends of the Cap steunde in het verleden al een project in Senegal en in Mauritanië. De Friends of the Cap leerden het Flameprogramma kennen tijdens een der voorbije Blue&White party’s. De cheque werd op initiatief van voorzitter Danny Despiegelaere door Guy Demeestere overhandigd tijdens de laatste editie van de Blue&White. Mooi.
Wijzelf, het Blue&White team sluit af tijdens de de Night to Walk Again in het Casino van Knokke op zaterdag 19 december 2015. We gaan er onze eigen laatste Blue&White cheque, de 3.000 euro, aan To Walk Again, overhandigen.

Dank zij u!
Met Blue & White party spirit groeten
Christel Bedert & Cathy Swinnen
En het final team Peter Demuynck, Yves Merlevede, Peter Vanderkeilen, Nicolas Decoster, Anne Swinnen.

DSC_0012

De sint is terug naar Spanje…de cadeautjes blijven :-)

Weet je dat altijd als ik voor de sint sta, zelfs al ben ik nu al bijna midlife gerechtigd, ik mij nog altijd een klein meisje voel?

P1030551

Maar dat kan ook zijn omdat ik deze keer voor de sint stond met een klein kodakske in de hand. Dat maakt mij altijd wat verlegen.

Anyway, het bezoek van de sint bij PCS en bij mij thuis inspireerde mij tot het schrijven van een Kriebeltje. Je leest hem woensdag in Tam-Tam, en hier al in première:

De Sint is geweest ten huize Kriebel. Ik ben daar blij om. Ik apprecieer het dat de goedheilige man nog de moeite neemt om ook bij kinderen van bijna 14 en bijna 16 langs te komen. Maar ze verdienen het dan ook, die oude kinderen van mij. Het zijn fijne mensen, typische jeugd-van-2015-producten met een iPad en een smartphone en heel veel online vrienden zonder wie ze echt niet kunnen en echte vrienden die ze al helemaal niet kunnen missen. Het zijn kinderen die heel veel uren per week naar school gaan en huiswerk maken en tussenin nog sporten of muziek maken of allebei. Ze gaan graag met vrienden naar de schaatspiste of de cinema. Naar de film mag ik niet meer mee maar ze kunnen er wel nog van genieten samen met ons aan tafel te zitten voor het middageten of bij ons in de zetel aan de tv onder een deken kruipen om mee te zingen met The Voice Kids of de nieuwe K3, of –help mij- De Kampioenen. Het zijn doorsnee kinderen dus, net zoals die van u. Ze hebben het nochtans niet altijd makkelijk die kinderen van 2015. Zelfs al hebben ze niet altijd echte ‘rodeneuzenproblemen’, toch hebben doorsnee kinderen het soms ook moeilijk met hun hormonen die tilt slaan bij momenten of met hun ouders wiens hormonen tilt slaan bij momenten of met hun ouders die een midlifecrisis meemaken of whatever. Daarom dat ik het fijn vind van de Sint dat hij nog eens langs komt bij de grote kinderen om hen en ons eraan te herinneren dat wie of wat of hoe oud ze zijn of wat ze doen, of wat we ook van hen verlangen, dat ze nog altijd gewoon onze kinderen zijn. Onze puppy’s. Geluk hebben ze wel dat de Sint over de daken komt. Met de wegeniswerken in de Heistlaan op twee verschillende plaatsen, met de werken aan de A11 die ons insluiten en die aan Aalter die aangekondigd zijn, zou Hij hier anders nooit geraakt zijn.

Wat gebeurde op 22 december 1915?

december 1915

De Uitkerkse pastoor Leander Verplaetsen schrijft in het Liber Memorialis het volgende:(1)

‘Voort niet bijzonders te melden. Weinig of geen soldaten; een tachentig jonge in ’t hotel van Denecker verblijvende, voor den dienst van den groten luchtballon, in de wei van schepen Strubbe gelegen.’

***

In Blankenberge loopt een uniek project, de Oorlogskroniek. De stad sloeg daarvoor de handen in elkaar met de digitale Krant Van Blankenberge. Die geeft maandelijks een overzicht van de belangrijkste gebeurtenissen die zich hebben voorgedaan op dezelfde datum precies 100 jaar geleden. Je leest er dat op 18 december 1915 de bezetter eist het slachthuis op om er paarden in te stallen, je vindt er de originele beslissing van de Uitkerkse gemeenteraad om een lening van 6000 frank aan te gaan bij het Gemeentekrediet, getekend 22 december 2015, je leeft mee met de Blankenbergse gezinnen. Zo lees je op 28 december 1915: ‘De strenge en harde winter verplicht het Blankenbergse gemeentebestuur om gratis kolen ter beschikking te stellen aan het plaatselijke comiteit voor hulp en voeding voor de ‘verwarming van melk aan kinderen’.

De Oorlogskroniek wordt maandelijks bijgevuld, dit tot en met november 2018. Lees december HIER of surf via de startpagina.

De Wonderjaren in Maquettes

Reminder: de tentoonstelling 30 JAAR ARCHITECTUUR IN VLAANDEREN – DE WONDERJAREN IN MAQUETTES
loopt nog tot en met 10 januari 2016 in het Cultuurcentrum Scharpoord tussen 10 en 19 uur.
Maxim Willemspad 1 – 8300 Knokke-Heist – gratis ingang

De afgelopen drie decennia kent de architectuur in Vlaanderen een ongeziene bloei. De tentoonstelling ‘30 JAAR ARCHITECTUUR IN VLAANDEREN – DE WONDERJAREN IN MAQUETTES’ zet baanbrekende en spraakmakende projecten uit die periode in de kijker. Ze biedt ook een uitgebreid overzicht van de toonaangevende figuren, feiten en gebeurtenissen die hebben bijgedragen aan de florerende architectuurcultuur.

In de jaren 1970 en 1980 lag de architectuur in ons land op apegapen. De bureaus hadden te kampen met de economische crisis, het beleidskader was gebrekkig, de toekenning van opdrachten was gepolitiseerd, het architectuuronderwijs schoot tekort. In de tweede helft van de jaren 80 kondigden enkele projecten schoorvoetend een kentering aan. In de steden zorgden enkele opvallende ingrepen hier en daar voor een voorzichtig debat, even later aangezwengeld door de eerste grote ontwerpwedstrijden. Dankzij de overtuigingskracht van een handvol bevlogen ontwerpers en beleidsmakers begonnen zich zowaar de contouren van een architectuurcultuur af te tekenen.
Vandaag, dertig jaar later, heeft succesvolle stadsvernieuwing onze steden weer leefbaar gemaakt, stimuleren gemeentelijke, stedelijke en Vlaamse overheden kwaliteitsvolle architectuur en worden Vlaamse ontwerpbureaus internationaal gewaardeerd.

Pioniers en jonge goden
De tentoonstelling brengt 57 maquettes en tientallen foto’s bij elkaar van meer dan 70 projecten die de wonderjaren mee hebben vormgegeven.
Spraakmakende gebouwen van baanbrekers, zoals Robbrecht en Daem, Marie-José Van Hee, bOb Van Reeth en Christian Kieckens.
Projecten van de ‘jonge goden’ die verder aan die weg timmerden, zoals Willem Jan Neutelings, Xaveer De Geyter en Stéphane Beel.
En werk van de nieuwe lichting die sinds de eeuwwisseling actief is, zoals 51N4E, office KGDVS, de vylder vinck taillieu en noA. Samen met vele anderen zorgen ze in die dertig jaar voor een fascinerende architectuurproductie die heel divers is maar die integriteit verkiest boven spektakel of grote gebaren.

Tijdlijn
Een tijdlijn loopt als rode draad doorheen de tentoonstelling. Tekst, foto’s, video-interviews en maquettes bieden een overzicht van figuren, feiten en gebeurtenissen die de afgelopen dertig jaar hun stempel hebben gedrukt op de architectuurcultuur in Vlaanderen.

Iconische maquettes
De maquettes werden opgespoord en geïnventariseerd door de medewerkers van het Centrum Vlaamse Architectuurarchieven en het Vlaams Architectuurinstituut. Ze bezochten tientallen archieven van architectuurbureaus, bedrijven, overheden en particulieren. Hun zoektocht levert enkele verassende ontdekkingen op. In de tentoonstelling zijn enkele verloren gewaande, iconische werken te zien. Anderzijds is gebleken dat maquettes van sommige sleutelprojecten niet bestaan, vernield zijn of spoorloos verdwenen. Met foto’s krijgen ze in ‘30 JAAR ARCHITECTUUR IN VLAANDEREN – DE WONDERJAREN IN MAQUETTES’, toch de aandacht die ze verdienen.