IJs met chocoladesaus revisited @ pop-up “Re-Belges”

Ik woon naast een warme bakker dus ik ken de luxe van warme pistolets, vers gebakken brood en de geur van een boterkoek die net uit de oven komt. Zo verslavend dat ik sinds de komst van de warme bakker naast de deur drie jaar geleden ook een paar kilootjes bijgekomen ben. Maar geen nood. Ik heb mij sinds paar jaar het recht toegeëigend niet mager te moeten zijn. Ik mag dus niet alleen genieten van de geur van verse pistolets, ik heb ook het recht om ze te verorberen. Wat tussen haakjes niet wil zeggen dat ik mijn lichaam niet soigneer. Gestimuleerd door de Dochter ben ik na een periode van afwezigheid terug gekeerd naar Sportoase. Mijn onder de vetlaagje verstopte spiermassa wordt dus volop getraind en ik ben ook terug aan het lopen. Of joggen eigenlijk. Ik ga graag naar Sportoase. Ik denk dat iemand daar in Sportoase telkens net voor ik binnen kom, alle spier stimulerende toestellen een tandje lager plaatst. Want telkens ik op ééntje plaats neem, staat die altijd nét te licht voor mij. Kan ik dus een gewichtje bijsteken en man…geeft dat een boost aan mijn zelfvertrouwen. Soit. Boterkoeken dus. En hun geur. Ik mag er thuis veelvuldig van genieten maar ik had vorige week ook nog eens het genoegen te mogen binnen wippen in de gebouwen van Ter Groene Poorte in Brugge. Nu is het zo dat ik maar zelden tot in Brugge kom. Excuus daarvoor maar het is nu eenmaal te dichtbij. Maar toen ik door de gangen van Ter Groene Poorte stapte vroeg ik me af waarom ik mij niet meer met mijn wagen richting Brugge begeef. De geur van boterkoeken vloeit er naadloos over in die van een chocolade workshop en begot ik weet niet wat nog al van lekkers er op moment van mijn passeren werd gefabriceerd. Wat een heerlijke plaats. Het toeval wou dat ik zelfde dag later op de avond nog eens naar Brugge ‘moest’. Ik ben er een kijkje gaan nemen in ‘Pop-up Re-Belges’. Het Pop-up restaurant van chef Henk Van Oudenhove en echtgenote-gastvrouw Veronique Bogaert die terwijl hun sterrenzaak verbouwingen ondergaat, in hun thuis annex B&B een pop-up restaurant hebben geïnstalleerd. Respect voor zoveel werklust. De HORECA is een prachtige stiel. Maar het is hard werken. ’s Middags en ’s avonds een shift in je restaurant. En voor wie er kamers bij geeft, ’s morgens ontbijten serveren aan de gasten van je hotel. Terwijl nog je kinderen groot brengen. Ik heb daar immense bewondering voor. Ik heb extreem lekker gegeten in Re-Belges, me laten verleiden tot een glaasje champagne en me laten onderdompelen in het degusteren van de lekkerste dame blanche ever. Het is namelijk zo. Ik heb niet alleen het geluk een verse bakker naast de deur te hebben, ik heb ook de chance een Braven Echtgenoot te hebben die graag op restaurant gaat. Onze eerste date was in de Elckerlijc in Maldegem. We gaan er nog geregeld eens. Bij bijzondere gelegenheden. We hebben nogal wat restaurantjes gedaan Braven en ik. Anders dan recensenten en professionele eters hanteer ik daarbij telkens mijn eigen beoordelingsmethode. Ik beoordeel een restaurant aan zijn dessert. Al te vaak gebeurt het dat ik meer dan lekker gegeten heb maar als dessert een dame blanche met ijsblokjes en spuitbus slagroom geserveerd krijg. In Pop-up Re-Belges het meest lekkere, tijdens de service on the spot vers gedraaide vanille-ijs, met handgeklopte room en top Belgische chocoladesaus geserveerd gekregen. Gelukkig word ik daarvan.

 

Dit nog: mocht in Re-Belges ook genieten van een Kalfsblanket 2.0. En voor het eerst sinds Bretagne opnieuw St. Jacques geproefd. Deze keer in hazelnootboter met knolgroentjes en citroen. Een aanrader.

(tekst verschijnt ook in De Streekkrant Brugge-Oostkust W05/2016)
(Let bij de groepsfoto ook op het opschrift boven.)

 

**************

Ter vervollediging hierbij nog wat achtergrondinformatie bij het hoe, wat en waarom van op-up “Re-Belges”

Chef Henk Van Oudenhove en echtgenote-gastvrouw Veronique Bogaert van het Brugse sterrestaurant Sans Cravate openden in hun boetiekhotel aan de overkant “Re-Belges” een champagne pop-up bar waar ze zich 9 weken lang op een totaal andere manier culinair zullen uitleven. Sans Cravate wordt ondertussen verbouwd door een aanpalend gebouw te integreren om begin april te heropenen als restaurant met gastro-bar.

In de lobby van hun boetiekhotel richten ze tot 18 maart een pop-up bar in met het exclusieve gamma van het champagnehuis Jacques Selosse als extra sprankelend toetje. De chef zal in zijn pop-up bar ” Re-Belges” een aantal hapjesgerechten voorstellen met daarnaast bereidingen die afgewerkt worden op smeulende houtsnippers van Selosse wijnvaten.

Voor de lunch zal de chef elke dag van de week rond één weerkerend thema werken met steeds wisselende bereidingen. Zo serveert hij gedurende die negen weken maandag een gerecht van het spit, dinsdag gebraad uit de oven, woensdag een stoempgerecht, donderdag stoverij en vrijdag blijft visdag.

“We kennen Anselme Selosse, zoon van stichter Jacques al enkele jaren. Anselme opende ook met zijn vrouw Corinne enige jaren geleden een klein hotel wat onze band nog versterkte. Ik heb het geluk om tijdens die pop-up periode de champagnes van Domaine Jacques Selosse ook per glas én aan een eenmalige zeer toegankelijke prijs te mogen verkopen.” Tegelijkertijd gebruikt Henk deze gelegenheid om eens iets anders uit zijn fornuis en spit te toveren. De pop-up bar sluit na 18 maart 2016 de deuren. De gastrobar en restaurant Sans Cravate ‘nieuwe versie’ heropenen begin april.

Pop-up Re-Belges
Langestraat 159, 8000 Brugge.
http://www.sanscravatepopup.be
Tel.: 050 693601 ( 18 januari- 18 maart)

Over DOMAINE JACQUES SELOSSE:

In 1949 creëerde Jacques Selosse, vader van Anselme, in Avize, het wijndomein dat nog steeds zijn naam draagt. Anselme nam in 1974 het domein over.

Het Domaine Jacques Selosse produceert ieder jaar 57.000 flessen biodynamische Champagne op basis van druiven die op 7,5 ha wijngaarden geplukt worden. Een aantal Chardonnay percelen bevinden zich in Côte des Blancs (Avize, Cramant, Oger, Le Mesnil-sur-Oger) en een aantal Pinot Noir percelen in Montagne de Reims (Aÿ, Ambonnay and Mareuil-sur-Aÿ).

 

Kriebel geeft haar genen door…

De Man moet gezien hebben hoe ik zachtjes mijn hand over het zadel liet glijden tot over de benzinetank en terug. Hij moet de blik in mijn ogen opgemerkt hebben, het stille verlangen. Hij lachte. ‘Komen ze niet meer in 900cc,’ vroeg ik hem. Ik wist dat ze dat ze al lang niet meer in deze versie worden geproduceerd. ‘Neen,’ antwoordde hij en er volgende een uitleg over 600-650-1000 cc CBR motoren. ‘Kijk,’ zei ik. Ik richtte me tot mijn Zoon. ‘Als jij een beetje familietraditie verder zet, ga je later met zoiets rijden.’ ‘Mag ik er eens op zitten,’ vroeg Zoon aan de Man. Dat mocht, vanzelfsprekend, en de Man apprecieerde het heel hard dat er ook nog een jongere rondliep op het Auto/Motosalon die hem daarvoor de toestemming vroeg. ‘Vroeger ook?’ Hij richtte zich terug naar mij. ‘Ja.’ ‘Van thuis uit?’ ‘Ja.’ Mijn Braven had maar wat chance dat hij met een Honda reed de eerste keer dat hij zich bij mij thuis kwam aanmelden. Ik vertel de Man de anekdote en toon Zoon het kleine zitje waarop ik amper plaats had, vroeger toen Braven met mij Vlaanderen en omstreken doorkruiste aan veel te hoge snelheden. Je genen doorgeven is een aspect van het moederschap dat ik aanbid. ‘Ik vind,’ zei de Man. Glimlach. Speelse blik. Hij kijkt naar mij en dan naar Braven. ‘Ik vind dat jullie puur uit nostalgie nog eens samen op de moto moeten. En dat Zoon er een foto van moet nemen. ‘Raak ik daar nog op,’ vroeg ik Braven. Glimlach. Het ging vanzelf. Tenen op de daartoe ontworpen voetsteunen. Armen dicht rond Braven vast geklampt. Blinkende ogen. ‘Dankjewel,’ zei ik de Man toen we terug verder gingen. Een beetje ontroerd. Een beetje verloren. Maar o zo gelukkig. Hij ook.

autosalon

 

(Ook te lezen in Tam-Tam Knokke W04)

En dan was er sneeuw…

Na mijn landing in Lyon gisteren had ik een beetje stress…Bij het binnenkomen in Frankrijk is er wél identiteitscontrole. En ik ben recent van bril veranderd. Nieuwe look…maar gelukkig nog met dezelfde blauwe ogen, geblondeerde lokken en scheve tandjes. (Met blokjes moeten ze bij niet zijn.) De douanier herkende mezelf in de foto en ik mocht het land binnen.

De gids die me stond op te wachten had ook een beetje stress. Zij was in een sneeuwstorm vertrokken om ons op te halen en had er vier uur over gereden tot aan de airport.
Stress viel van ons af, als een pak sneeuw van een hellend dak, op het moment dat we, na tweeëneenhalf uur, onze plaats van bestemming hadden bereikt. Parc des Ecrins in Valgoudemar, Hautes Alpes. Een van de tien nationale parken van Frankrijk. Een winters aards paradijs voor wie van rust houdt, natuur, stilte in een sterk beschermde omgeving die ‘de Himalaya van Europa’ wordt genoemd, door zijn steile wanden. Ik heb er ontdekt dat ik geen hoogtevrees heb maar dieptevrees. Dat wandelen op de bergwanden ging immers supergoed. Enkel een echte afgrond gaf mij echte zweethandjes. Ik heb vooral heel erg genoten van de omgeving, van het wandelen in de ongerepte sneeuw, van het ontdekken van een Chamonix – denk soort van berggeit – in de verte, van de sporen van de everzwijnen die net voor ons het pasje hadden gekruist.

Later op de dag mogen proeven van de verfijnde table d’hôte van La Grange des Ecrins, in the middle of nowwhere. Ik ben net wakker. Het wordt licht buiten en ik zie sneeuw, bos en morgen. Hashtag ‘gelukkig’.

Airportbedenkingen

Ik blijf het vreemd vinden. ’s Morgens vroeg op een overvolle autostrade naar Brussels Airstop rijden. Thuis instappen in ons dorpje aan zee. Ietwat meer dan 100 km verder terug uitstappen en plots in een kosmopolitische wereld terecht komen. Daar zonder ook maar één keer je ID te moeten tonen alle controles voorbij geraken. Onderweg wel in het gezelschap van 100 andere mensen je broeksriem moeten uitdoen, schoenen af, laptop uit de tas. Voor één keer werd ik niet gefouilleerd. Het is rustig hier vandaag om 6.30 AM in de luchthaven. Winterweekdag. Slechts een verloren toerist. Oudjes, wellicht op weg naar een vleugje zon. Een paar jongeren, dolenthousiaste rugzakreizigers. Mannen in kostuum met aktentas. En ik loop daar ook ergens tussen. Brussels Airlines brengt me naar Lyon vandaag, vanwaar het verder gaat richting Vallée du Valgaudemar. Na een sneeuwwandeling in het Parc National des Ecrins volgt een bezoek aan een chocolatier, altijd een gevaarlijke onderneming met Belgen, vind ik. Slapen doen we niet in de iglo, door de late sneeuwval is die niet klaar. Er staat een kamer in een chambre d’hôtes op mij te wachten in La Grange des Ecrins à Chabottes. Mijn reisgezelschap ken ik nog niet. Die zal ik straks aan gate A48 ontmoeten. Braven houdt thuis de wacht. De Kinderen zijn blij dat ze een paar dagen papa voor zich alleen hebben. Maandag zal ik een ervaring rijker zijn, en nog eens zo blij met het trio dat thuis op me wacht. En u, u zal het allemaal kunnen lezen op http://www.dekriebelopreis.com. En zien want ik heb mijn nieuwe Nikon bij.
Airportgroetjes.
Kriebel.

Het Witte Paard goes topless…

witte paard paasshow

Het Witte Paard staat in 2016 niet stil, naast hun 80ste verjaardag deze zomer, hebben ze nog meer voor ons in petto. La Merveilleuse Revue, de paasshow vindt plaats op 25, 26 en 27 maart in een regie van ouwe getrouwe Jan Van Dyke. Hij presenteert vier internationale topacts met wereldfaam die het publiek zullen doen verstommen van verbazing. Primeur in Het Witte Paard is een topless showballet van zes danseressen. Zij zorgen voor dat tikkeltje extra sensatie. (Braven zal content zijn.)

Sandrine de femme fatale met nachtegalenstem is uiteraard van de partij. Het Witte Paard is voor haar de vertrouwde omgeving waar ze graag terugkomt. Op Patrick Onzia (Familie, Studio 100, Echt Antwaarps teater…) en alleskunner Steve Ryckier kan Het Witte Paard opnieuw rekenen. John Reels, de Belgische tenor is nieuw in de revue en zorgt voor een streepje populaire klassieke muziek. De revue is zoals steeds een verbluffende cocktail van gevarieerde tijdloze muziek, sensuele dans, onovertroffen acrobatie, een snuifje humor en oogverblindende kostuums. Het fantastische live-orkest staat naar goede gewoonte onder de professionele leiding van Patrick Desmedt. Ben Van den Keybus is producent en verantwoordelijk voor het concept. Voor info, tickets en arrangementen met showdiner en overnachting, ga je naar de website http://www.witte-paard.be of contacteer je het Witte Paard op 050 41 11 00 of op info@witte-paard.be.

Partnernieuws: Nissan NP300 Navara bekroond tot ‘Pickup van het jaar 2016’

Er zijn hoogdagen op komst voor de autoliefhebbers…dus ook voor De Kriebel. Van 14 tot 24 januari 2016, wordt in Brussels Expo de 94ste “European Motor Show Brussels” georganiseerd. Beter gekend als het Auto Moto Salon ofte in onze taal, Et ottosalon.

Zoals vroeger in den ouden tijd met Opa ga ik het salon bezoeken, in deze tijden dus met Braven en Zoon. We gaan de zalen in spoedtempo doorkruisen want geduld om een salon te bezoeken hebben we niet, om dan voor langere tijd halt te houden in het motorenpaleis want jah…dat zit in ons genen. Een nieuwe auto kopen doen we thuis, bij de vertrouwde dealer. Mijn Nissantje wordt tien jaar oud…ik hoop dat ik van mijn Braven een nieuwtje krijg. Misschien voor mijn verjaardag?

Nissan lanceert op het salon een nieuw model, de Nissan NP300 Navara. Die werd bekroond tot ‘Pickup van het jaar 2016’. Nu, ik denk dat ik voor een kleiner model zal gaan. Keuze genoeg. En tijd genoeg.

Demeyere Cars in Knokke-Heist en Brugge is immers ter gelegenheid van het salon van 11 januari 2016 tot en met zondag 31 januari 2016 doorlopend open, ook op zondag. De modellen zijn nieuw, de condities nooit gezien, de service eerste klas. Have fun!

08nis15219_dealerad_navaranp300_297x210_nl_ic-page-001