En dan was er sneeuw…

Na mijn landing in Lyon gisteren had ik een beetje stress…Bij het binnenkomen in Frankrijk is er wél identiteitscontrole. En ik ben recent van bril veranderd. Nieuwe look…maar gelukkig nog met dezelfde blauwe ogen, geblondeerde lokken en scheve tandjes. (Met blokjes moeten ze bij niet zijn.) De douanier herkende mezelf in de foto en ik mocht het land binnen.

De gids die me stond op te wachten had ook een beetje stress. Zij was in een sneeuwstorm vertrokken om ons op te halen en had er vier uur over gereden tot aan de airport.
Stress viel van ons af, als een pak sneeuw van een hellend dak, op het moment dat we, na tweeëneenhalf uur, onze plaats van bestemming hadden bereikt. Parc des Ecrins in Valgoudemar, Hautes Alpes. Een van de tien nationale parken van Frankrijk. Een winters aards paradijs voor wie van rust houdt, natuur, stilte in een sterk beschermde omgeving die ‘de Himalaya van Europa’ wordt genoemd, door zijn steile wanden. Ik heb er ontdekt dat ik geen hoogtevrees heb maar dieptevrees. Dat wandelen op de bergwanden ging immers supergoed. Enkel een echte afgrond gaf mij echte zweethandjes. Ik heb vooral heel erg genoten van de omgeving, van het wandelen in de ongerepte sneeuw, van het ontdekken van een Chamonix – denk soort van berggeit – in de verte, van de sporen van de everzwijnen die net voor ons het pasje hadden gekruist.

Later op de dag mogen proeven van de verfijnde table d’hôte van La Grange des Ecrins, in the middle of nowwhere. Ik ben net wakker. Het wordt licht buiten en ik zie sneeuw, bos en morgen. Hashtag ‘gelukkig’.

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s