Verkeers- en andere ellende in Ramskapelle

Mijn Kriebel uit De Streekkrant w37/2016

Ik was – na een intensieve opleidingsdag in wat voor mij het binnenland is – met de wagen op weg van Kortrijk naar huis, naar Knokke-Heist dus, toen ik ergens bijna bij het binnenrijden van het Brugs grondgebied een ‘zeetje’ kreeg, een klop van de hamer, een aanval van vermoeidheid. Mijn ‘zeetje’ was makkelijk te verklaren. Ik was al van 6u op. Had ochtend- en avondfile getrotseerd en de hele dag naar – weliswaar boeiende – maar toch vooral heel grote hoeveelheden informatie geluisterd. Ik was bijna tien uur van huis weg en toen het zo tegen 17u30 aanliep, begon mijn lichaam naar wat rust te vragen en calorieën. Brandstof. Ik dacht aan de kookpotten die op mij stonden te wachten, de was en de strijk maar ook aan mijn zetel of – de zon scheen – misschien nog een apero op het terras. Plots overviel mij een gevoel van medelijden. Ik dacht aan Dochter en Zoon die op maandag een wat ze noemen ‘achtste’ lesuur hebben. Hun schooldag begint dan om 8u20 en eindigt om 17u. Leerkrachten, die zelf kunnen genieten van springuren, beklagen er zich over dat in de loop van de namiddag de concentratie van de kinderen daalt en de animo in de klas stijgt. Elk overtuigd van het levensbelang van hun eigen vak geven ze diezelfde kinderen, die elke dag tussen de 8 en de 9 uur op school doorbrengen, verdiepingstaken mee of herhalingsoefeningen, om thuis aan te werken. Dat allemaal terwijl om de zoveel tijd een politieke kwiet pleit voor de 36uren week of andere arbeidsduurverkortingen voor werknemers. Is het wel wettelijk vraag ik me af, om jongeren tot tien uur en meer per dag te laten werken? Wat willen we leerkrachten daarmee bereiken? Is er echt geen andere manier om hen te ‘leren’ zonder ze aan levenskwaliteit te moeten laten inboeten? Alsof dit alles nog niet genoeg is, moeten diezelfde kinderen als ze na hun lange schooluren de schoolgebouwen verlaten vechten voor hun leven. Akkoord, we wonen hier niet in de brousse, en ook niet in de VS waar ze gewapend naar school trekken, maar hier in ons zo vreemd beheerde land België hebben we andere levensdreigingen: het verkeer. En dat ziet er hier deze septembermaand in Ramskapelle, Knokke-Heist waar ik dus woon, ellendig uit. De Heistlaan bijvoorbeeld, de baan die je nodig hebt om van Dudzele of Westkapelle naar Heist te rijden, ligt al maanden onderbroken. 25minuten had mijn buurvrouwtje en haar jonge kinderen nodig om met de wagen een halve kilometer Heistlaan te overbruggen op 1 september, en dan nog moest ze laveren tussen vrachtwagens, heftrucks, kranen en ander onheil. Met de fiets in Heist of Knokke geraken is een nog groter probleem. Begin september was het fietspad van diezelfde Heistlaan in de twee rijrichtingen onderbroken voor lang aanhoudende werken, en nu is ook het baantje langs de vaart naar Heist onderbroken. De werken hebben bovendien nog lang hun nut niet bewijzen. Integendeel. De organisatie van het splitsen tussen het afval- en het regenwater in Ramskapelle heeft tot nu toe alleen nog maar verkeersellende en water in de kelder veroorzaakt. Ondertussen – we zijn al enkele dagen van september verder – is er toch al één fietspad ter beschikking in de Heistlaan, waarvoor dank. Maar ik – en ik niet alleen ik – zou een pak gelukkiger zijn mocht het leven en het welzijn van onze kinderen ietsje beter beheerd worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s