Schryven en klappen in de Vlaemsche Taele

dekriebelopreis

Ik heb tijdens de opvoeding van mijn kinderen – een proces dat nu toch al zo’n 17 jaar aan de gang is – een essentiële fout gemaakt. Ik ben hen vergeten ons West-Vlaemsche dialect te leren. Niet dat ik het zelf niet spreek. Of dat ik het niet mooi vind. Verre van. Ik wou gewoon ‘goed doen’, zoals wij West-Vlamingen zo graag doen. Ik wou dat als ze later naar het binnenland op verdere studiën trekken, ze niet bij de eerste noot al als boertige excentriekeling gecatalogeerd zouden worden, terwijl ik op mijn afkomst net trots op ben. Ik wou vermijden dat ze podiumvrees zouden krijgen, terwijl het West-Vlaams op een podium prachtig klinkt, herinnere u de Kriebel on stage. Ik wou mijn kinderen meer mondigheid geven, alsof ze niet West-Vlaams mondig konden zijn.

Maar ik heb dus fout gedaan. Ik heb mijn nakomelingen een stuk van onze cultuur, onze geschiedenis en onze eigenheid…

View original post 377 woorden meer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s