Over Italianen en waarom ik toch een beetje verliefd werd…

Ik heb nog eens een keer een reiskriebeltje geschreven…

dekriebelopreis

Mocht ik 20 jaar zijn en vrijgezel, of 48 en desperate, dan nog zou de kans dat ik thuis zou komen met een Italiaans lief uitermate klein zijn. Mijn ervaringen met Italianen op het werk, in het verkeer en op reis zijn tot nu toe immers keer op keer bevestigingen geweest van slechte clichés. Hij zijn nerveuse zotten en – ik geef toe – als nerveuze zottin kan ik daar echt niet mee overweg.

Er is maar één manier waarop de Italiaanse man mij zou kunnen verleiden. Of – ik geef weeral toe – van op afstand heeft verleid : door voor mij te koken. Ik heb in een doodgewone doordeweekse bakkerij – de Boscovic Bakery –  in een pietluttig straatje, de Via Ruggero Boscovic in de stationsbuurt van Milaan, zowaar de lekkerste pasta van mijn leven geproefd, uiteraard in combinatie met een Mozarella di Bufala want de Milanees staat daarmee op…

View original post 320 woorden meer