Over Willy Sommers, de moshpit van Pukkelpop en de kennismaking met The Fever 333

Opvoeding is een acte die bestaat uit tweerichtingsverkeer.

Als ouder probeer je je kinderen een aantal waarden en normen mee te geven.

Als kind probeer je aan je ouders jouw leefwereld te tonen.

Als je geluk hebt tenminste. Dat je ouders die willen leren kennen.

Of dat je kinderen je hun wereld willen tonen.

En dat ik geluk heb gehad.

Toen Pearl Jam werd aangekondigd als headliner voor Werchter sprongen zowel Zoon als ik een gat in de lucht. Opvoeding geslaagd zou je denken als je samen met 70 000 man ‘Arms raised in a V with pools of maroon below…’ staat mee te schreeuwen en je nog weet waarover de lyrics het hebben ook.

Maar ik heb nog meer geluk.

Toen The Fever333 werd aangekondigd als een van de alternatieve bands die op Pukkelpop zou spelen heeft Zoon mij meegenomen naar het verre Kievit. Terwijl op een ander podium Willy Sommers Pukkelpop de Polonaise leerde stappen, leerde ik alternative hard core punk music uit de verre States kennen. Net als den Willy voelde ik mij op slag 20 jaar jonger. En oneindig dankbaar om zoveel jonge muzikale genialiteit én levenswijsheid van dichtbij – ja we stonden helemaal op de eerste rij – te mogen leren kennen. En neen, ik niet meegedraaid in de moshpit. Ik ben een mama. Ik heb voor de rugzak en de sjakossen van de ronddraaiende jeugd gezorgd…

C’est ça aussi les vacances, mosselen uit de Somme…

Ik heb nog eens een reiskriebeltje geschreven. Over de Somme, over mosselen, en over een vreemde kronkel in onze geschiedenis.

Appetite To Discover

“C’est ça aussi les vacances, Madame,” zeg ik tegen de dame die me net mijn mandje vers aangekochte zeevruchten heeft overhandigd.  Madame van de viswinkel – stugger dan elk van de hoofdpersonages van Les Ch’tis – ontdooit. Ik heb 2 liter mosselen gekocht, 8 langoesten, een ‘poignée’ bigoureux en twee krabbenpoten. En een fles wijn. Tussen de langoesten en de mosselen staat een wandeling in de Baai van de Somme gepland, zeg ik. ‘Et une petite sieste’ antwoordt Madame. Dat mag vandaag zeker ook niet ontbreken. Ze lacht. De hittegolf van de voorbije weken heeft plaatsgemaakt voor een fikse regenbui in het dorpje Cayeux. Maar in de poissonerie schijnt de zon schijnt uitbundig.

Eens terug op Camping Le Bois de Pins – grote staanplaatsen, kraaknet sanitair – lees ik de laatste bladzijden van mijn boek. De Buitenstaander van Stephen King. Het boek weet me niet te boeien maar ach. De King mag…

View original post 110 woorden meer